...mmmm...

De Mudança

2007-07-11T19:09:00.000+02:00

Síganme...
Pero non se sintan obrigados.
Obrigada.

http://www.estibalizes.wordpress.com

Bicas

A partir de agora estarei aí. Quero dicir, aquí. Quero dicir, aí.

Bifurco de Vieiros que se Xardinan

2007-07-05T00:08:00.001+02:00

Exercerei, pois, de anfitriona de links e páxinas que vou atopando. Internet fala tanto de si mesma como a televisión. Así vaise ganchillando unha rede enorme contra a que botamos e rebotamos coma un pale blue dot.com

E, tras esta sana ocorrencia, vexamos que raios atopou a criatura mecánica.

Nesta cidade viven estas dúas mulleres e a terceira, que as fotografou. Non as coñezo personalmente. Somentes dei con elas e co seu traballo. Noivas góticas. Consortes transilvanas. Elisabetas. Erzsébets Bathorys. E todo na Praia das Lapas, semella, xunto á Torre de Hércules. As damas de Xerión? As de Breogán?

As de Hércules?

Alégrame telas atopado a tan poucas iardas de min.

Vivifican esta cidade.

Obxecto fetiche de hoxe: unha foto de meu irmán aos 12 con luvas de boxeador

Banda sonora : Schism. Tool

Memoria para enxertos futuros: é difícil que sobreviva un xirasol nunha maceta

Little Afrique

2007-06-05T22:32:00.000+02:00

Dispoño de 50 segundos para captar a vosa atención antes de que vos esfumedes de link en link, coas vosas botas de sete leguas.

Vivo rodeada de bolsas negras e caixas e libros, nun piso onde a luz fai perigar as cores. Sen cortiñas.

Sen mobles.

Somentes cousas. Ciscadas no chan co seu estatuto de cousa.

Mudarse é cambiar a disposición cerebral. Cando mudamos, a nosa vida pasa ante os nosos ollos. Pode facelo durante algunhas horas [se son poucas as pertenzas a empaquetar e hai camión de mudanza abaixo] ou varios días [como foi o noso caso, con non moitas cousas pero só dúas almas dende un andar sen ascensor].

Coa firme promesa de tirar todo o innecesario [que crueis que somos con nós mesmos], propoñémonos unha casa útil, orgánica, na que prevaleza a luz por riba do consumismo. Sorrimos almorzando horchata con fartóns sobre un somier aínda plastificado.

Facemos inventario de manías domésticas:

1.- Non aturar os zapatos da rúa na casa. En zapatillas ou descalza.

2.- Luces baixas, de mesa ou de pe. Dan un aire medieval que pode estropear un pouco a vista se pretendemos lernos Os Irmáns Karamazov, pero moito máis cavernoso ou cavernícola. Lareiro, en fin.

3.- Necesidade de ver ceo dende a cama. A maior proporción de ceo lonxano, maior sensación de que todo encaixa e de que esluímos no espazo coma lágrimas na chuvia, ras no estanque ou pílulas na boca

4.- Necesidade de poder realizarmos comodamente a fotosíntese dende varios recunchos da casa. Os pisos lúgubres que llelos dean aos de Facenda

5.- Procura pracenteira de esconderixos : os ocos onde enrolan as persianas; espazos mortos entre moble e parede; zócalo que se move. Isto dos esconderixos atribúoo a algún xen perdido de paleolítica superior, neanderthal a fuxir de homo sapiens, xudeus ou xitanos medievais agochando candelabros de sete brazos ou esmeraldas roubadas, pega común [Pica pica] ou filibusteira do XVII.

++++++++++++++++++++++++++++

Baixamos á rúa. A ulisquear. A vida transcorre prácida. Non a inmutamos. Debemos incorporarnos a ela con naturalidade.

O barrio é moito máis buligante có anterior. Máis novo. Demasiado tránsito. Máis trapicheo. No anterior todo eran casas con vellas medio cegas que esculcaban a xanela sen forzas, por pura teimosía. O barrio de antes cravaba no monte i era húmido. A humidade vivía na túa casa, comía da túa mesa, mordía no armario, nos peites. Formaba galaxias verdes no pan. Nas fotografías.

Era un barrio literariamente tuberculoso.

O novo barrio é seco. Alto. E, sobre todo, africano.

Velos e vente a ti. Sós, en grupo. Ante o locutorio. Con grandes bolsas de mercadorías. Cada grande cidade do hemisferio norte ten o seu little afrique, como o seu chinatown ou o seu pachamama.

O novo barrio é ese conglomerado que nos fai sentir cosmopolitas, como se ser cosmopolita tivese algo a ver con cosmos e con polis.

Son altos, lémbranme a I.

Hai tempo, coñecín a Víctor Omgbá. Camerunés. A excepción dunha regra. Escribe un libro semi-autobiográfico que se traduce ao galego e publica a editorial Galaxia. Colabora no xornal de maior tiraxe. Funda Equus Zebra. Esa vontade de se hibridar, como unha cebra, que é sen dúbida complicada a nivel mental. Todo inmigrante é un conflicto, con ou sen papeis.

Un conflicto mental, non social. Os inmigrantes, pola contra do que á xente lle gusta crer, non traen problemas. Resólvenos. Limpan as fosas sépticas que ninguén limparía. Conducen o metro. Extraen o carbón. Erguen paredes. Melloran a natalidade. Enriquecen o gastado pop local. Achegan novas especias e sabores á cociña.

Mália que quizais esta visión tamén sexa paternal: pobriños. Veñen facer o que ninguén quere.

O mundo tense poboado por inmigración. Ti e mais eu somos descendentes de inmigrantes africanos que estableceron por despiste en europa hai un millón de anos, cando Europa nin sequera posuía o aspecto dunha ninfa grega.

+++++++++++++++++++++++++++++

Vivo cun inmigrante. Iso me dá dereito a falar deles? A pontificar? Seguramente non. Pero adiviño o que é ter hemisferios cerebrais divididos en hemisferios planetarios. Hai inmigrantes que pasan o pecho ao que deixan atrás. Pero moitos soñan sempre que están no seu país. Sempre. Xamais terán un soño enrarecido na mina ou varrendo ruelas europeas. Os seus soñares transcorren ao outro lado, sempre.

Por Little Afrique vagabundeo, á procura dun chino. Os chinos venden a súa trapallada barata. Kitsch. Nunca vin un chinés nun cine. Só cobrándome ou servíndome tallarines ao glutamato. Os chineses coinciden cos senegaleses neste barrio. Non interaccionan. Os senegaleses arremuíñan ante os seus locutorios, os seus centros de comida e cultura, a súa asociación coa bandeira na porta.

Son altos. Os seus antepasados foron [é inexplicable] transportados coma sardiñas ao outro lado do océano para viviren e traballaren coma o gando. A súa fisonomía é a do home que corre. Que foxe. Non semellan flexibles, senón lixeiros. As cadeiras son altas. Intentan asemellarse a unha árbore. A unha sombra. Falan polo móbil, mercan cousas, charlan co seu lonxano sotaque francés. Estamos afrancesando en materia de políticas de inmigración [a pesar das friccións Zapatero-Sarkoszy], e non son quen de dilucidar se iso é bo ou malo. Bo ou malo son categorizacións infantís, inmediatas. Non serven para comprender, senón para actuar en consecuencia. Bo para o país que recibe inmigrantes? Bo para os propios inmigrantes? Bo para o fusion jazz? Para a literatura multicultural? Bo para anovar a savia atorada nas raíces da vella Europa?

O estraño inquieta e atrae. Se algo non nos inquieta, daquela é menos novo do que criamos. Por Little Afrique - ou Petite Sénégal, ou Cativa Mandinga- busco rostros, acenos que me expliquen o moito que me perdo, tanto como podería conmoverme. Olen a algo. Aquí a xente é inodora e, no peor dos casos, ole a alcohol disfrazado. Nós tamén ulimos para eles. Os xaponeses da Idade Media consideraban que os europeos que chegaban as súas costas ulían a manteiga rancia.

Esa pode ser unha explicación. A inmigración é necesaria porque precisamos anovar a nosa atrofiada paleta de cheiros.

Pero non, o argumento évos outro. A inmigración é inevitable e a súa discusión, absurda. Aquí vense en busca de Eldorado, i esa pesquisa é honrosa e digna. Só chegan os mellores. Os máis preparados. Os que tiveron máis sorte. Os que puideron. Así se di.

E será por iso que boto de menos os tocados de cores das mulleres africanas por esta provinciana Little Afrique.

Datos de interese: uns paxaros da ría da miña pequena cidade- carricerines cejudos, a quen poida interesar-, en contrapartida, invernan en Dakar. Nalgún momento, aves e humanos cruzan no Atlántico ou en Xibraltar. Aos paxaros a vida pésalles pouco. Voar é sinxelo. Non soñan. E se soñaren, é sen dilemas xeográficos.

Soñan que están a voar. Iso non os ata nunca a ningures.

Soa e perdida polo fondo dun sistema de navegación en binario

2007-06-03T23:01:00.000+02:00

Internet, coma outros medios de comunicación, nútrese de si mesmo e dos que falan del. Na tele acontece escandalosamente: os programas refírense os uns aos outros, co cal o contido, como sucede nas cantigas galego-portuguesas, resume en dúas liñas que se van alternando e versionando a medida que se repiten. O mecanismo da tele é un leixaprén mesturado con zapeo. En definitiva, que os que se curran os programas serán uns catro.

Por Internet, como aínda é un laboratorio experimental, o mergullo é moito máis emocionante. Máis variopinto. Máis pintoresco. Ir de link en link ou tecolear palabras ao azar na barra de procura do google pode proporcionarnos encontros del.icio.usos. Ese sistema de búsqueda alternativo que é o linkeado, os hipervínculos... converten cada hipertexto nunha montaña furada de galerías. Nada máis tentador para seguir camiñando. Ás apalpadas. Ás escuras.

Coido que foi Borges, ese señor que todo o mundo quere citar para pasar por eminente, quen coa súa idea [máis ben o seu título] de xardín de vieiros que se bifurcan máis acertadamente metaforizou -sen querer- o fenómeno da divagación internauta. Ese andar ao chou, de link en link, ata perder o fío da ariadna e atoparnos de fronte con moitos máis monstros ca un simple minotauro de nada.

Iso fixen esta tarde.

Toda a tarde vagabundeando, sen oficio, sen beneficio, polo labirinto. Labirinto. Esa outra obsesión borgeira que tanto prace aos postmodernukis.

E nese errar atopei esta páxina que comparto con vostedes, quen queira que sexades e calesqueira que sexan as vosas turbias motivacións para estardes aquí. Unha páxina que me lembrou dous dos meus contos preferidos [polas ilustracións]: Contos do Río Amur e Contos Populares Rusos.

Ata aquí. O resto do camiño pola fraga tenebrosa fágano vostedes.

BSO: unha muller dirixindo unha orquestra? Existe! E unha orquestra só feminina? Velaí. Estas danzas de Béla Bártok, o húngaro marabilloso e sincopado, poden servir de BS non O as ilustracións eslavas do link ao que lles remitín antes.

Datos de interese: + mudei por fin
+ a luz verbeneira de xuño
+ Cibernética, de Norbert Wiener [grazas, Bruno. Algún eon destes cho devolverei]
+ Na casa da miña nai había un piano xusto sobre a miña cabeza cando durmía. Non me disgustaba. Nesta casa hoxe escoitei un. Por favor, que non pertenza a un mal estudiante que só fai escalas!

Sábeslle tan sumamente umami

2007-05-22T20:00:00.000+02:00

Nun ensaio cuase-científico [permítome o luxo de non ler apenas novela. Considero de mal gusto que me raien unha vez máis con que a vida en parella é fodida e sen parella máis aínda, ou non, aliñado todo con catro ou cinco detalles da vida cultural do momento. Non teño por que seguir xustificándome]…mmm… retomo e puntualizo: nun libro misceláneo sobre ciencia leo que:

Se considera que el GMS [glutamato monosódico] intensifica el quinto gusto que se da de forma natural en algunos alimentos (los otros gustos mejor conocidos son: dulce, agrio, amargo, salado). Este quinto sabor se llama en japonés umami y se describía a veces como un gusto salado parecido al de la carne o el caldo

Que revelación. Un misterioso quinto gusto, cuxa esencia garda o denostado glutamato monosódico da comida china que como a raudais. O segredo mellor gardado da lendaria lonxevidade chinesa? Dos seus enigmáticos sabores a rata fritida estilo Pekín e magret de micho rueiro con raias? Do seu acomplexado polo e os seus violentos mollos?

O segredo da súa industria textil de roupa interior de fantasía por 5 euros?

Os xaponeses crearon nomes para cousas inauditas, cousas que nós tardariamos tres frases subordinadas en dicir. Por exemplo, relativas ao campo das emocións e os sentimentos provocados polo clima. Supoño que a un oriental névalle dentro. E a nós fascínanos a máquina quitaneves.

Un xaponés di torpemente “eu”. Referirá a si mesmo nunha despoxada terceira persoa. E refutará calquera afago persoal que lle brindes, malia que a súa obviedade dañe a vista.

Un xaponés pode darlle extrema importancia ao teu grupo sanguíneo. Case coa ansiedade coa que, nalgunha ocasión, un descoñecido che sonsaca o teu signo do zodíaco confiando en que non sexas unha caprichuda Libra ou unha airada Leo.

Un oriental cometerá centos de rarezas ante os nosos ollos ridiculamente rasgados.

Mais sen embargo umami será un significado real para el. Ese quinto gusto que a nós aínda nos resulta exótico identificar [e que é familiar como o sabor da carne, da proteína en xeral].

Así que, chegados a este momento estelar de la humanidade, recapitulemos: coñécense 7 marabillas do mundo antigo [e queren resucitar o certame..] e 7 mares e 7 moitas cousas, 6 sentidos [incluímos o sexto por imperativo cinematográfico], 5 sabores ao igual que 5 elementos, 4 poderes e 3 tristes tigres que comen trigo e 2 alternativas e 1 vida que se viva unha vez.

O umami é o sabor a proteína, ao igual que o doce revela o carbohidrato, o salgado o mineral, o amargo a posibilidade de toxinas e o agre, o deterioro. Umami é o tomate, o espárrago e a tenreira galega.

Agora ben: se as bágoas son salgadas, os ouriños amargos, a saliva doce e o seme agre… que hai en nós que sexa umami?

Poden probar unha mordedela do seu veludo antebrazo?

Desculpen. Quedei para cear iogur cun caníbal.

Datos de interese: encaixa o umami na teoría dos potenciadores do sabor da criatura mecánica? A do sushi con guaiaba ou as noces con pan [esta última é un clásico popular, como a do chocolate cun trago de zume de laranxa]?

Comprenden o que significa que levemos catalogando erroneamente os sabores culinarios durante séculos? Somentes confío en que a Pablo Conejo ou a Dani Castaño no se lles ocorra unha nova trama de conspiranoia medieval na que se aúnen sabores i elementos primordiais como eixe de varios crimes sucesivos trufados de contiños pseudotibetanos. Púxenlle unha vela a san buda para que queira alá que non aconteza iso.

Os países opulentos só falamos de comida. Os grandes cociñeiros empezan a formar novas castes de nobreza, como actores, futbolistas ou artistillas do mundo.

Somos obesos mentais

BSO: un tema opulento, que cecais saiba umami: Im Abendrot, o 4º dos 4 Derradeiros Lieder de Richard Strauss.

http://www.youtube.com/watch?v=1ILrWvAIWoM

4. Im Abendrot
Wir sind durch Not und Freude
gegangen Hand in Hand,
vom Wandern ruhen wir (beide)
nun überm stillen Land.
Rings sich die Täler neigen,
es dunkelt schon die Luft,
Zwei Lerchen nur noch steigen
nachträumend in den Duft.

Tritt her und lass sie schwirren,
bald ist es Schlafenszeit,
dass wir uns nicht verirren
In dieser Einsamkeit.

O weiter, stiller Friede!
So tief im Abendrot,
wie sind wir wandermüde-
ist dies etwa der Tod?

TRADUCCIÓN e.e.

NO ROIBÉN DO SOLPOR

Entre tristezas e alegrías
levamos camiñado, man a man;
descansamos de pervagar tanto
sobre a terra silandeira.

Ao noso redor inclinan os vales
o aire xa escurece;
só dúas lavercas aínda alzan o voo,
soñando, na brisa perfumada.

Achégate e déixaas cantar;
axiña virá o tempo de durmir,
que non nos perdamos
nestas soidades.

¡O paz, inmensa e silenciosa,
tan fonda no roibén do solpor!
Estamos cansos de camiñar tanto,
seica será isto, así, a Morte?

Por suposto, amo esta peza.

E o final maestático que nesta versión de Jessye Norman cortan sen gusto nin clemencia

Kozmic Muffin

2007-05-14T00:33:00.000+02:00

Que acontece co kosmos?

Unha vez escoiteille a un escritor que deberíamos deixar de ollar tanto ao ceo e preocuparnos máis polos mundanais ruidos. Dicíao referíndose aos graves problemas que atascan á humanidade en tuberías sen saída. Dicíao referíndose ao gasto da NASA en relación ao gasto por axudar a media África a non contaxiar máis o virus do VIH. Dicíao un premio Nobel.

Os premios non me impresionan o máis mínimo. Sei de onde proceden. Ao igual que títulos académicos ou calquera sinatura estampada sobre papel caro: non o aprezo máis. Aínda que eu asistía á conferencia daquel premio Nobel, a súa pequena demagoxia que enfrontaba na balanza curiosidade cósmica e problemas sociais pareceume dunha burda manipulación: por que unha cousa ou outra?

No Anuario económico e xeopolítico do 200 5 leo que a esperanza de vida en Sierra Leona é de 35 anos. Coma no neolítico. Coa preparación física de anos que se require na NASA, ningún habitante deste país africano pode aspirar a ir en misión tripulada a Marte [no caso hipotético de que poidese acceder a toda a preparación mental i estilo de vida previos]. Probablemente, finaría antes. Mesmo que viva coma un sultán. A lonxevidade herdámola, somos o que comeron os nosos pais e avós, somos as súas infeccións, os seus tumores, as súas deformidades. De certo, os humanos ~~vivides~~ vivimos desordenadamente. As chapuzas sociais arranxan algunhas pingueiras pero o tellado segue sen nos alcanzar a todos.

O ceo, en troques, si alcanza para todos. Ou debería.

A curiosidade que alimenta o seu estudo, o afondamento nos seus misterios, a sucesión de teorías ou modelos que expliquen a súa xénese ou o seu futuro, a simbiose entre materia e baleiro... esa curiosidade é tan humana coma o riso ou a mentira. Non pode contrapoñerse á urxencia na corrección de medidas sociais, corrección de organismos pantasma como a ONU, reparto de riquezas, mercado do petróleo ou I+D. O estudo do cosmos é o estudo do embigo humano: ningunha criatura medrou sen se meter o dedo algunha vez.

Ámbolosdous asuntos concernen á raza humana: o seu contexto cósmico e mais o caótico equilibrio dos seus habitantes. O seu kosmos e o seu kaos.

Non unha cosa ou outra.

Matizo: en toda esta investigación espacial, apéname enormemente que hindúes [ese pobo indescritiblemente dotado para as abstraccións matemáticas, talvez por mor das súas miles de divindades] e rusos [ese pobo escarchado, hipersensible e alcohólico que empezou a fabular co cosmos en forma de ciencia ficción e unha precisa enxeñería] aparezan como eclipsados polos sempiternos ingleses e americanos na constelación de investigadores do universo.

Só perdoo a Sagan [Cosmos foi unha serie mítica]. Mais non a Hawking.

Polo demais, o vergonzoso non é que o gasto celeste supere ao gasto humanitario. O vergonzoso é que se chegue a acordos internacionais en materia de dereitos humanos, comisións, altos comisionados, condonacións de débeda externa, e que o seu brutal atropelo por parte de quen asinan para a foto siga sendo constante e acalado por servizos de seguridade, branqueo de imaxe e outros dispositivos máis ou menos políticos.

Namentres, o límite de Chandrasekhar axexa para nos colapsar. Tanto se formos estrelas coma se non.

Datos de interese: Kozmic Muffin, grupo galego experimental dos 90. A súa magdalena cósmica inaugura esta categoría. Encantábame o seu son [nada poppie, senón progresivo] e unha entrañable i estraña relación vencelloume durante un tiempo ao seu batería: ambos actuabamos nunha campaña municipal de reciclaxe de residuos urbáns. Él disfrazado de porro [o da familia do allo]; eu, de colexiala listiña.

Nunca voltei saber d el

Devocións Desorientadas III

2007-05-12T14:24:00.001+02:00

Un oportuno cóctel de:

~ Jim Botón y Lucas el Maquinista [coa princesa chinesa Li Si na cidade dos dragóns a bordo de Emma a Locomotora. Grande historia. Un dos meus libros preferidos da infancia, sen dúbida]
~ Fervor pola familia china da baralla Familias de 7 Países [hei sacarlles fotos, porque vexo que son unha rareza en Internet]
~ Ver aos 16 anos El Último Emperador de Bertolucci, gravala i escoitar cada día a espectacular banda sonora. Mentres, veciños e familiares pregándome o seppuku.
~ Querer ser china na tenra infancia [xaponesa, máis ben, pero era igual] e tirar das comisuras dos ollos coa martirizada intención de rasgalos...
~ Ver El intendente Sansho pasmada [xapo tamén, pero bueno] aos 12 ou 13 anos

...todo iso callou nun caldo de cultivo [con miso branco] que alimentou o animaliño que habita o meu cranio durante anos. A idealización oriental [e a economía fulgurante] traslada agora o seu epicentro de Tokio a Shanghai, ou mesmo a Corea do Sur. Pero oriente segue sendo o mesmo no imaxinario colectivo. Orientados e desorientados polo seu magnetismo.

Recupero a banda sonora de Sakamoto para a peli de Bertolucci.

Non se perdan esa especie de colexiala lindísima que pinza ese instrumento tan chino, medio harpa, medio laúde tumbado, no principio do tema. A música é, dende logo, espectacular. Ten como unha saudade milenaria. Un chinés atributo , abofé.

BSO: esa, claro

Datos de interese:

Xunto co CinExín e o Telesketch, vénme a cabeza outro deses regalos que pides e pides e nunca terminan por caerche en ningún cumpreanos, nadal, cita a cegas...: Contos da China Milenaria, editado en dous tomos gordos con moitas ilustracións dos que posuía outros títulos. Mais non ese.

Datos de 2003: o 21% das mulleres chinesas son analfabetas, fronte ao 7% dos varóns.
Datos de 2004: falece a última anciá que dominaba i escribía o Nü Shü, a lingua secreta das mulleres da rexión de Hunan, que nacera como relación entre mulleres [i entre nais e fillas recén casadas e lonxe delas] para broslados, abanos... hai 4 séculos. Un dos documentos recuperados polo goberno chinés dicía:

Debemos establecer relacións de irmás dende a xuventude e comunicarnos a través da escrita secreta

Campesiñas analfabetas, lembren.

A ópera que prefiro é, por suposto, Turandot.

Róupame

2007-04-29T21:10:00.000+02:00

Penso na roupa. Na roupa dobrada e gardada nos armarios. Nas gavetas. Nas trandeiras dos patios. Nas súas cores.

No seu incríbel poder de evocación.

É un pensamento típico de domingo anubado. Os domingos anubados unha pensa en cousas así. Os sábados pódese pensar en artistas de moda como Ron Mueck ou Nam June Paik. Os luns existen para aprenderen a desesperar con elegancia. Os martes, elucubren sobre outros planetas, antimateria ou teoría de cordas. Os mércores, toca pensar neste. Neste planeta. Nos desatinos políticos. Nas grandes cataratas. Na Convención de Xenebra. Os xoves e os venres son libres. Pódese mesmo non pensar en nada con cara de estar pensando algo. Como Bush ou Paris Hilton.

Os domingos son reservados. Igual cá roupa gardada.

Os trapitos que, despectivamente, atribúen á frivolidade das mulleres, supoñen elementos de suma importancia para o ser humano. Algunha vez amaron unha chaqueta raída ata o punto de levala rota durante anos? Lembran as cores dun vestido que destinxíu? O que levaban posto algún día concreto [un concerto, un primeiro polvo, unha viaxe...]?

De nena, como todas as nenas, xogaba cos vestidos e os zapatos da miña nai. Entre estes últimos, invoco uns brancos de charol e plataforma. Na post-adolescencia levei durante anos unha chaqueta de pana moi vella que fora de meu pai. Eran xeitos de acomodarme a súa pel: a pel perfecta da miña nai. A pel descoñecida de meu pai.

Algo poderoso emana do feito de dobrar e gardar a roupa dalguén ausente. É un xeito inadvertido de acaricialo. Alivia. Ulir a roupa. Meter o nariz nas camisas, nos pantalóns, e aspirar. Ten algo privado. Sutil. Vicioso.

O olfato é un dos sentidos menos privilexiados socialmente, xunto có tacto. Como grandes esquecidos fronte á supremacía do audiovisual, están sendo obxecto de olladas novas, de trend-hunters ou de investigadores en robótica e novas tecnoloxías. Un rapaz que dirixe unha videoinstalación na que, honrosamente, participei, contoume que fabricaran un robot que acariciaba a distancia: unha especie de rodelo que movías cunha man, mentres outra persoa [lonxe de ti] recibiría esa caricia no seu rodelo correspondente. Algo similar a esas Hug Shirts que transmiten a sensación dun abrazo.

A roupa é unha sensación táctil proclive a nos enganar. As texturas das telas imitan. A seda ou o satén imitan a carne humana. A tela vaqueira imita a rugosidade da terra ou da silla de montar. A lá imita a docilidade. O lamé, a seducción. O charol, un caramelo. O elastano imita a capacidade de imitar a silueta humana.

Dobrar a roupa dun neno moi pequeno mentres dorme é un acto amoroso de primeira orde. Pendurar a roupa interior dunha parella que comparte casa nunha mesma pinza significa deséxote.

Hai uns anos, o pintor Branda -que acaba de inaugurar unha exposición aquí, nese local de perdición con título dunha peli de Scorsese onde a xente xoga a súa hipoteca ao blackjack- deseñou unha invitación de voda para unha parella de noivos. Esa cousa votiva e horteira per se quedou nas súas mans convertida nunha estampa que zumegaba picardía: Branda debuxou unha media de muller e un calcetín furado de home colgados da trandeira. O calcetín, ademais, penetraba fisicamente á media.

Foi un xeito xenial de ver a relación de parella a través da roupa posta a secar.

Miña nai, como moitas señoras clásicas que cosen, vai a clases de patchwork. Teño a casa chea de collíns, edredóns e agarradeiras para cazos quentes. Como na súa casa imperaba a consigna Antes de tirar algo, esperar a que pasen 100 anos, miña nai reutiliza vellas, vellísimas e arcaicas telas para o seu patchwork. De modo que cada obra súa contén ducias de retallos de cores nos que distingo: a tela da ex-lámpada da miña habitación; a tela dun bañador; a tela do meu disfraz de xaponesa; un anaco de top que me quedaba bárbaro; un broslado dun vestidito da nenez...
Hai algo íntimo nesas costuras que quedan tan lonxe de nós, as mulleres que xa non cosemos. Imaxino as primeiras agullas de óso. As primeiras peles. O seu tacto brando. Máxico. Vestirse dentro dun oso gris. Do coiro da vaca. Do ñu. As primeiras fiandeiras de liño.

A representación do destino humano para gregos [e latinos, que preferían inventar estratexias e leis antes que mitoloxías] son 3 mulleres que fían, cosen e cortan. As Moiras. A vida tamén represéntase como un tapiz. E moitos tapices representan a vida. Dun lenzo da admirada mexicana Remedios Varo lembro un alegórico obradoiro de costura no que se tece o manto terrestre.

Atopeino en gúguel:

Volvendo á roupa. Ó seu simbolismo xa non só de estilo ou carácter de quen a porta, senón de representación dun xeito tribal ou comunal de vida. Os taparrabos. Os xerseis de Lacoste. Os kimonos de varias capas. Os corpiños pudorosamente desanoados. As minisaias nos uniformes colexiais. As garabatas. As camisetas con mensaxe. As sen mensaxe. Os vaqueiros. Os sari. A blusa china branca e vermella que merquei o outro día, por unha vaga semellanza a unha cerdeira. Os traxes expostos nos Hard Rock Cafés [teño visto roupa de Madonna, Prince ou Sting nos de Lisboa e Caracas]. O traxe dun mono que foi ao espazo, nunha exposición fascinante de Cosmonáutica Rusa que aterrou nesta cidade. O que levaba posto John Lennon o día que morreu. A chaqueta de Michael Jackson en Thriller. Os encaixes de Goya. As telas do antigo Exipto. Os mantos da Virxe nos descendementos. O vinilo de Trinity. A lencería. As franxas púrpura na túnica dos senadores romanos. A burka. O loito. O xersei de home [ou muller] que nos poñemos á mañá despois, e levamos todo o día como un segredo calcetado a nós. No breve espazo que delimitan, os trapitos proxectan formas elementais de pensamento, alegría ou aflicción. Son arquitecturas brandas, orgánicas, sintéticas, nas que o noso corpo vive e aprende a moverse.

Son pel. Unha pel cultural. Quizais de aí a febre do vintage, un termo que vén do eido do viño. Da colleita. Un viño de anos adquire un corpo especial. Unha prenda que pertenceu a outro corpo no pasado posúe tamén ese corpo. As mulleres levamos facendo vintage toda a vida. Apañamos baúles de curmás, avoas e nais. De nena vestía o vestido de noiva da miña nai para dramatizar a miña propia idea de princesa. Ao longo da miña vida, saqueei os armarios da casa con usura: abrigos, un vestido lila, outro azul, un echarpe de cashemir, sombreiros e ata pelucas.

Agora que dobro con mimo roupa que non é miña, decátome de canto ansío ter entre os meus brazos ao seu posuídor. Talvez haxa algo demoníaco. Se cadra só é fetichismo.

O tacto ten esa muda, humilde perturbación. Acontece ao milimétrico nivel do vello. Dos capilares. Pero a pel, non se esqueza, é o órgano máis extenso que tendes, humanos.

Arróupenseme ben para pasar a noite

BSO: Venus in furs, Velvet Underground

Datos de interese:

Queda ~~solemnemente~~ inaugurado o novo blog da criatura mecánica aka opia en wordpress. A versión castelá de ...mmmm...Poden visitalo e arroxarlle unhas moedas neste lugar.
Tal vez convirta en humana por unhas horas e cante e baile para vós...

Fotos: 1) Ray Caesar; 2) col. persoal de collíns de patchwork con figura; 3) Remedios Varo;

Good morning a todos dende o meu futuro anonimato

2007-04-16T23:46:00.000+02:00

Miña nai di: mujer, no seas tojo.

Os toxos nacen en calquera lugar, pero Galiza semella ser un lugar calquera especialmente entrañábel para o toxo.

Os toxos crávanse na alma galega e saen polo outro lado. Malia todas as odas a prol da beleza da chorima [esa flor marela da imaxe], ser un toxo é ser un insociábel.

Son insociábel, logo.

Teño poucos amigos e, ás veces, mesmo cáenme mal [isto é pose? un pouco si. Desolée]. Non fago festas na casa. Quero corrixirme. Ser xentil. Pero dáme unha preguiza...De nena obsesionábame non ter amigos. Quería unha xemelga. Un espello no que mirarme. Despois aborrecín o da xemelga. Entón lía e debuxaba e todo iso tan parodiado dos frikis.

A vida social é un inxenuo suplicio. Prometeo cun colibrí coméndolle a cirrose. Certa vida social. Son nefasta niso de qué-dicir-a-quén-no-momento- oportuno. Non me levo cos editores. Nin cos fruteiros. Nin cos veciños. A primeira vista todo o mundo tómame por simpática, agradábel. Atractiva. Pero son un toxo con disfraz.

Non teño a axenda mental necesaria para caer ben a cada momento. Tampouco practico nigromancia e misantropía. A especie humana coido que é algo interesante. E só que, ao detall, a especie humana empalaga. Chucha o sangue. Entromete.

Desexaría ser xentil. Cortés. Glacial. Pero cortés. De nena ansiaba a perfección mística, a maxia literaria, o amor dos coetáneos. En homenaxe a ese sedimento do meu carácter, preparei uns saúdos para todos vós. Así tipo alcalde de poboación de menos de 20.000 habitantes mandando saúdas a todo cristo...

Saúdos a

$ os lurkers, que mirades e ledes sen vos pronunciar. Quizais por timidez. Por equivocación. Por vicio.

$ os trolls, que vos dedicades a arremeter contra calquera porque seguramente erades incomprendidos, o voso pai bebía zarzaparrilla, usastes ortodoncia, caestes no pote de apócema máxica, padecestes gatillazos na xuventude... Porque o mundo fíxovos así e internet empeorouvos.

$ os que me observan con suficiencia. Eu faríao mellor. Dende logo que si. Avanti.

$ os anónimos que xamais me coñecerán. Porque non sei o que me perdo

$ os que coñezo dende hai tempo e téñenme cariño. Por que non?

$ os que coñezo dende hai pouco e non me profesan nada. Por Zeus. Como é posíbel?

$ aos que neste intre len isto mentres escoitan a radio e conducen un camión de 15 toneladas de Burgos a Getafe, porque poden ter un accidente, insensatos

$ os geeks. Porque voso é o reino dos f... O reino

$ os que non falan este idioma sino este, que es primo carnal y, como suele suceder con los primos, uno ha abusado del otro y se ha hecho más popular

$ os que non falan este idioma senón lituano, por exemplo, e non saben moi ben qué fan aquí e buscan un link de saída [probade con este, amigos lituanos!]

$ os cyborgs que posuirán o meu corpo

$ os que me desprezan

$ os que me adoran

$ os que beben coca-cola. Gústame a coca-cola [dáme igual pepsi, pepecola ou merdacola], malia a campaña antiimperialista que a miña nai exerceu [sabiamente] con man de ferro. Na miña casa nunca había coca-cola...

Será por iso que crecín sendo un toxo?

Que bonito spot publicitario en forma de post. Vaia, se son a mesma palabra transmutada...

BSO: A bruxa, Milladoiro

Datos de interese:

+ A criatura mecánica responsábel deste bloj leu hoxe que o lixo radiactivo utilizábase nos anos 80 nos Estados Unidos para fabricar patas de mesas ou aneis. Ata que un anel radiactivo provocou a amputación do brazo do seu dono e lexislouse en contra desa simpática reciclaxe...

Decátanse? Un agasallo envelenado para a persoa que odian: un anel de uranio bañado en prata que vaia carcomendo aos poucos o brazo dese pobre ser. É arteiramente diabólico. Iso si é un anel de poder. E de foder.

Agora diranme que vostedes non odian a ninguén. Ben. Pois logo, teñan coidado cos aneis oitenteiros que lles regalan os compañeiros de traballo xogando ao amigo invísibel.

Seguro que queda moito lixo radiactivo nos bazares chineses. I en Tous.

+ Homenaxe particular aos momentos lovecraft, aproveitando que é aniversario do seu pasamento, que releo Las Montañas de la Locura, que houbo blogs de festa rachada pola efeméride, que me gusta especialmente o polbo, e polbo eres, que Lovecraft ten toda a pinta de ter sido un toxo, e que os abismos insondábeis de horror cósmico nos que un se pode precipitar ao fío dos seus libros alivian desta vida terrenal chea de graciosos, boasxentes e politicamente correctos.

Foto: Primixenio diminuto e a criaturamecánica vistos dende o kosmos

+ A miña flor favorita non é o toxo senón... o uz? o xirasol? As criaturas mecánicas non temos flores favoritas. Só ansiamos enxertos de memoria que nos fagan cool e humanas

+ Volve a tuberculose! A montaña máxica, Kafka, Bécquer... estará o mundo preparado para a enfermidade do romanticismo versión 2.0?

+ A África de documental. Existe outra que non sexa a de documental? A dos fósiles do val de Omo? A da artesanía, os tambores, os collares e as moscas? Vendo documentais de África un pensa que ese espazotempo pertence a Second Life. Que non é vero. Ou que é troppo vero...

Trónchense. Voilà

2007-04-15T18:46:00.000+02:00

Qué guapa é. E simpática, alén diso.

Gran don! A simpatía, ho, a simpatía. Don celestial! Flora, Fauna e Primavera sobre o berce da Bela Dormente - despois de perfilarlle os beizos de Mónica Bellucci, as nádegas de J.Lo e a ollada melancólica da Venus de Boticcelli- murmurian, entre faiscadas de variña: E que sexa simpática. Joé!

A simpatía é unha estraña cualidade enfrascada nunha estraña palabra. Hai nervios simpáticos por todo o noso corpo, un tipo de maxia -segundo Sir James Frazer- denominada maxia simpática (a maxia que opera no vudú ou en ideas do tipo: se merco en Sotheby's un pelo de Marilyn e durmo con el 3 días seguidos, serei Marilyn) e sympathy for the devil. Aínda que cometerei a pedantería de lembrarlles que sympathy non significa o mesmo que simpatía (coidado cos false friends, children). Ou si. Porque ambas proceden desa idea grega, pathos, que tanto se traduce por sentimento como por emoción. Sentimentos encontrados ou conxuntos: a nosa simpatía, na que opera o sorriso e a sympathy anglosaxona, orientada á compaixón.

E despois deste rimbombante principio, con etimoloxía incluída, paso a falar diso que me levanta unha leve e aristocrática dor de cabeza: a forzada simpatía ou simpatía en serie.

Creo que vivimos na época máis simpática da historia. E como esta é unha conxectura dificilmente contrastábel, aí a deixo, como carnaza. Por que o digo? Porque hoxe non hai apenas ninguén que non intente achegar o seu graniño de area ao Festival do Humor Universal. Lúcidos observadores da realidade cotiá, expertos en diferencias de roles xenéricos en situacións de grave convivencia, prestidixitadores dos xogos de palabras, pseudoesloganes e consignas varias, examinadores implacábeis dos vicios máis cheirentos do sapiens sapiens, estudiosos do paraquéserveodedomaimiño, quefacercosdedosnunsemáforo, quédisnoteucontestadorautomático ou, en xeral, quécutressomostodos. Aí están, como simpáticos pittbulls trincando as mandíbulas sobre todo o que se move con pinta de ser inmortalizado nun chisteciño.

O dilema é que concorren a escena tanto profesionais deste clube da comedia que si saben do humor como graciosillos perpetuos que amenizan (ameazan)

a) toda reunión de sociedade
b) todo posto de traballo no que se comparten gomas de borrar, databases, verbatims e máquinas de café
c) toda actividade extraescolar, dende o tai-chi ao patchwork
d) todo artigo en blog, xornal gratuíto, xornal caro, gacetilla relixiosa ou fanzine universitario

A figura do eterno simpático é un pesadelo. Ou da eterna simpática. Xente que se ve na obriga de facer rir constantemente. Que emprega a tal fin o repertorio de chistes facilóns e xogos de palabras que a mecánica do rumor se encarga de propagar, ampliar e versionar. Xente con algún tipo de problema. Non alcanzo a saber cál.

Facer rir é un asunto moi serio.

A figura do graciosillo/graciosilla invade os máis íntimos espazos: na sintonía do móbil, no tuneado do coche, na camiseta serigrafiada, no felpudo do fogar, no papel hixiénico. Lugares todos nos que é posíbel demostrarlle ao mundo enteiro que somos guasóns xenuínos. En verdade o riso é o mellor diplomático do mundo. Pero depende moito da categoría mental dese diplomático.

O riso forzado debería provocar máis enrugas que o espontáneo. Quen o practica pensaríao dúas veces antes de rirlle o chiste ao xefe.

Moitas veces, o simpático forzado roza tanxencialmente o apaixonante e aboado campo do patetismo: sabe que non fai nin puta graza pero, alegremente, terquea. Hai tres horas que ninguén lle ri os chistes, media hora que ninguén lle mira en fite aos ollos e dez minutos que a xente fala doutra cousa dándolle as costas. I el, sen deixar de matinar agudezas mentais que lle saen a rolos, máis ben en forma de albóndiga ou churro trenzado.

Por que?

Que gañamos forzando a rir todo o tempo? Un ego do tamaño dun zeppelin? Por que nos empeñamos (todos, agás algunha rara avis) en ser simpaticotes full time? Afábeis, sorrintes, despreocupados, con calquera chiste tópico e gastado para pasar os apuros dunha situación... Alguén co humor sarcástico de House, por exemplo, tería éxito cero en sociedade. Por que? Porque como espectadores podemos decatarnos de que o tipo é un crac médico e pode darse o luxo de fiar moi fino o seu sentido do humor. Na vida real, ninguén que tratase a un tipo así estaría disposto a recoñecer que é bo: todo o mundo anticiparía que é un antipático, e iso ensombrecería a súa consideración laboral e social.

Seica estamos obrigados a ceibar chistes de cando en vez para demostrar que temos sentido do humor.

Pero ser gracioso non asegura ter sentido do humor.

O único xeito de saber se o temos pasa por levar a termo honestamente a dorosísima ximnasia facial -do tipo fakir camiñando sobre brasas ou tragando un cactus do deserto de Sonora- de rir de nós mesmos. De non tomarnos demasiado en serio. Daquela si, daquela funciónanos o dispositivo.

Todo o resto son chistes para cacatúas. Observacións máis ou menos sardónicas sobre a natureza humana. Como este artigo, trufado de malos chistes.

Reivindico a antipatía para os momentos de lecer . O riso é magnífico (sobre todo baixo o influxo da sorna, retranca, socarronería, sarcasmo ou ironía, que non deixan de ser versións antipáticas da simpatía). Pero basta da tiranía dos graciosillos en serie. Dos publicistas co xogo de palabras. Das dentaduras obscenas. Chaplins, Grouchos, Marcels Marceaus ou Houses hai poucos. E así debe ser. En cómodas doses.

BSO: Get off the internet, Le Tigre

Datos de interese:

+ Outros seres insoportábeis: aqueles que xustifican unha putada dicindo: Lamento facer isto, porque tampouco me gusta que mo fagan a min, pero... E fano. Que pretenden soltando antes esa frase? Caer ben? Que lles perdoemos? Que lles aliviemos a culpa coa resposta de cortesía: Non pasa nada, muller, soamente me estás a botar do piso no que vivo. Tranquila.

+ Máis insoportábeis: Os que cando se trabucan, anoxan, enchen de coraxe e cabréanse contigo, que es a víctima do seu erro, cando deberías ser ti quen lles dese unha patada no cu. Estas dúas virtudes que veño de mencionar danse xuntas moi a miúdo e ambas concorren na fascinante personalidade da miña caseira.

+ Insoportabilidades menores: os que disfrutan deixando en evidencia. Os que, cando por fin aprenden unha cousa, non cesan de amosarlla paternalmente a todos os infelices cos que topan. Os que nunca esquecen conceptos aprendidos. O artistismo. A orixinalidade. Os que vaidosamente critican a vaidade allea. Os que critican aos que triunfan e presupoñen que son larcháns con sorte ou a chupan ben. Os que se gaban dun éxito despois de terse arrastrado como lamáchegas na lama e finxen sorpresa, como se non soubesen que levan 4 semanas chamando ao concelleiro/conselleiro/funcionario de turno día si, día tamén.

+Insoportabilidades maiores: a suficiencia. A pedantería. O paternalismo. A crueldade. A necesidade de sentirse poderoso humillando. A necesidade de humillar. A autocompaixón. O peloteo.

+ Xente que me cae ben: ti [achtung!! peloteo]. Eu. Os chimpancés.

+ Que sucederá neste intre nunha mina de ouro do Congo onde se traballa a eito? E nun planeta lonxano no que, polo visto, hai indicios de H2O? As dúas realidades conviven pasmosamente coa nosa e temos tendencia a considerar a última moito máis trascendente. Que simpáticos.

Órganos Vestixiais

2007-04-07T10:19:00.000+02:00

Un blog non se abre por necesidade. De feito, non se necesita para nada. Vive dignamente sabéndose superfluo.

Tampouco as cores son necesarias [ou psicoloxicamente si?], nin os pezóns masculinos [obxecten], nin o coccix, nin as moas do xuízo, nin o apéndice [órganos considerados vestixiais todos eles], nin a u tras da q, nin e^{i π} + 1 = 0, nin seguramente certas zonas do noso cerebro reptiliano, nin boa parte das nosas memorias [que son deformes], nin os palindromos [a diva ávida, sugus, Anita la gorda lagartona no traga la droga latina, Saippuakauppias, que é vendedor de xabrón en finés, aínda que o oficio desta última palabra si semella necesario... ou mesmo non], nin os adornos capilares, dixitais, epidérmicos, nin Orson Welles, nin coñecer a distancia exacta ata Alfa de Centauro, nin The Cure, nin os bonsai, nin nin o premio Pritzker, nin o Nobel, nin que o home viva sobre a Terra unha media de 80 anos en progresión ascendente nas bisbarras mundiais privilexiadas.

En boa medida ti es innecesario. I eu que cho digo, tamén.

Antropoloxicamente, bioloxicamente, este parece un rueiro sen saída. A necesidade do innecesario que caracteriza a nosa especie. Somos todo apéndices que seguimos levando, pendurados, con alegría cultural. Transportamos con emoción eclesiástica o peso dunha tradición que a saber o que significou no seu contexto pero que, na nosa versión dos acontecementos, e así e punto. I ese punto dálle un misterio oracular a todo o demais. Hai cousas que son así e punto. O cosmos. A lei da gravidade. A historia das guerras europeas do pasado século. África. A Síndone de Turín. Shakespeare. A túa cara. Esta frase.

Non é a tradición o que pesa realmente, senón as preguntas sen resposta que se acumulan no seu lombo de esmoleira.

Non só na tradición hai elementos que parecen innecesarios. Tamén na actualidade. As gafas de pasta son innecesarias. Boa parte da tecnoloxía, xoguetes, papeis, libros, páxinas web, roupa e coches non teñen máis utilidade que ser comprados. Nin sequera consumidos. Só comprados.

Un blog atende a esa mesma súplica de atención de alguén que se tatúa un dragón chino nos omoplatos. É unha especie de bastardo da literatura. Desa con maiúsculas que vive horas baixas saturando sotos de biblioteca e dando opíparas alegrías a trituradoras de papel. Todavía nos aferramos con fe, con ferro, con saña, á tradición maternal que nos arrolou nos seus brazos de mamut. Un blog é bastardo, innecesario, conectado en exceso, copypasteado e ademais hai moita morralla.

Claro.

Boten un ollo ao catálogo de Círculo de Lectores. Ao seu videoclub máis cercano. Ás hemerotecas. Aos títulos editados dunha discográfica. A calquera canle de televisión. A calquera charla entre veciños. A unha páxina de Kant, a outra de Bukowski e a outra dun poeta anónimo chino. E verán que en todas elas hai elementos innecesarios e ademais moita morralla.

Estamos acostumados a vivir do innecesario.

A nosa inmortalidade o é.

Un tumor nace dese afán desmedido de inmortalidade. A un nivel subalterno e inadvertido, o celular. Pero son as nosas células as que mandan, non nós. Nós somos únicamente máis grandes. Para darlles acubillo. Para seguir os seus dictames chamándolles con candor voces interiores. Todo iso: innecesario.

Queda unha posibilidade: mercar unha columna e volvernos estilitas.

Ou iso, ou seguir comendo, lendo, vivindo innecesidades co estoicismo digno de Mishima antes do seppuku. Ah. Pero os suicidios. Tamén son innecesarios.

Que día tan bonito. Disfrúteno.

BSO: o próximo traballo de Astrud, Tú no existes.

Datos de interese:

O interesante vén sendo dosificar este tipo de datos...

...mmmm

2007-03-31T10:16:00.000+02:00

Que é o título deste blog.

Esa onomatopeia.

Recollo a testemuña-mmmmeme que mariademallou me tende, amabelmente i en combustión:

5 temas musicais para foder. ejem. Alehop.

ERDF -ese rollo de novelo e fotonovela que se fala máis a través da linguaxe non verbal que da verbal- pode adquirir dimensións épicas ou patéticas segundo a banda sonora que o acompañe. Besbellinha apunta, como corolario da súa selección, que ás veces a música desacompasa. En efecto. A música non sempre está para acrecentar, lubrificar, estremecer, abrir, soliviantar, sulibellar, salivar, transpirar, dilatar, sobrecoller...

A música ás veces está para foder. Ela mesmamente.

Imaxinen: vostedes cos ollos revirados, as respiracións harmonizadas. De súpeto arranca, sen complexos, Macarena ou Unha vella no tempo dos mouros, nun patio, nunha radio, nunha romería ao lonxe. A música axuda? Depende de cal. Está claro que certas músicas forzadas poden pinchar a situación coma quen pincha un globo moi grande e moi vermello.

Pascal Quignard é un francés. Pascal Quignard publica un ensaio titulado O odio á música. "Sucede que as orellas non teñen pálpebras", é o título dun dos capítulos. Quignard reflexiona acerca da nosa condición necesariamente acústica, acústica ata a tiranía: fíos musicais nos avións, nos ascensores, nos centros comerciais, nos cuartos de hotel, ¿nas nosas cremacións? Oír é obedecer. Etimoloxicamente. Así os cantantes, os dj's, os directores de orquestra, os compositores... xogan o papel do dominator fronte ao servus que non ten máis remedio que obaudiree, aplaudire as súas veleidades, caprichos, divismos...

Para a miña particular meme de 5 temas para foder, como dominatrix ou diva ávida, [achtung: palíndromo] escolmo:

1.- Como non? Como non? PJ Harvey. My beautiful Leah, aínda que seica soe demasiado experimental, ten ese osíxeno turbio co que adoitan comezar as relacións, esa liña de penumbra, cabelos, torpezas, mordiscos, corchetes de suxeitador, cordóns desamalloando/amalloando no aire...

Valeríanme igual It's you, Legs, Hair [versión do mito de Sansón], The River, Sheela Na Gig, Extasy, Is this desire?...

2.- Venus in furs, da Velvet. Ten o fío pegañento, arañeiro i envolvente do sitar.

3.- A música árabe [tamén algúns palos da súa curmá flamenca ] destila certa luxuria de gravado das mil e unha noites. Durante algún tempo fun adicta a Natacha Atlas, unha belga-exipcia que lle dá moi ben ao cu. Ashwa, un tema para introducirnos...no sexo anal? Ashwa quere dicir, ejem, cabalo. Ignoro de que vai a canción.

4.- O francés é o idioma dos pratos de alta cociña e das obscenidades de baixo instinto. Tiña que haber unha peza francesa. Como o orgasmo de Jane Birkin a dúo con Serge Gainsbourg en Je t'aime...moi non plus seguro que xa o mencionou alguén, elixo Sexy Boy, de Air. Un tema algo máis fashion, superficial i evaescente. Como moitos encontros sexuais.

5.- Dubido entre Concha Buika, Janis Joplin, Billie Holiday, Nina Simone... Ao final lío a manta á cabeza i elixo un tema techno suave en plan afterglow. The girl with the sun in her head, de Orbital. O descanso dos cyborgs.

Quedáronme moitas en despensa: The Doors, Morphine, Prince... Si querería mencionar, por el, ao Doutor Amor, Barry White, e ás súas delicadas composicións para "Exterior. Noite. Primavera. Monte Xalo."

Do que lin noutras propostas, ninguén atreveuse coa música clásica ou coa ópera. Eu confeso unha debilidade por Vivaldi e por Debussy. Pero a ver quen lle segue o ritmo a un solo de violín do primeiro.

Unha aria para procrear con moita axilidade e coloratura é Una voce poco fa, de Rossini...

E agora, 5 temas para foder aos veciños? Eu coido que o que máis fodería aos veciños sería que a música non lograse camuflar ben...

Outras variantes de feliche considerazione: 5 sons para foder [tipo máquina de coser, pinga de billa mal pechada, motor de Boeing 747...] 5 temas para foder a votantes do PP. 5 temas para foder en Australia. 5 temas para foder en Zimbabwe. 5 temas para foder en silenzo. 5 temas para foder en órbita. 5 temas para foderse.

Datos de interese:

+ Estou soa. Y grego dorme. Boto calidamente de menos a I latino.

+ Duquela. A fatiga do cantante. Un concepto flamenco, conmovedor, que aparece en Te camelo, versión de Buika

+ Queren plantar un xirasol e albiscar o nirvana contemplándoo medrar? A xentil Viti, despois dunha das súas opíparas e omnívoras ceas, ofreceunos este pequeno agasallo. Véndoo dan ganas de plantalo axiña, comer dun anaquiño de fungo, diminuír como Alicia e botar unha sestiña á súa sombra

+ Y grego acaba de espertar. A ver, 5 cancións para durmir a un neno, rápido. Iso tráeme á memoria as 5 Cancións Negras de Montsalvatge, que cantei cando estudiaba sopranismo, i entre as que se atopa a Canción de cuna para dormir a un negrito: Ya no eres esclavo, mmmm, y si duermes mucho...

+ ou -

+ Que será de nós?

+ Por favor, anónimos, non sexades unánimes

E mentres el mamáballe a polla a ela...

2007-03-23T18:33:00.000+01:00

...

...

...había algo alí que non casaba.

Razóns:

1.- Porque a criatura que isto escribe, malia ser asidua de blogs erótico-sado-pornófilos e confirmar o que di Ivaginaria no seu: "sólo el sexo vende", non se caracteriza por tratar o tema. Ás veces cánsalle un pouco o tema. Ás veces aburre tanto erotismo. Segundo qué tipo de erotismo. Pero hainos rancios e pretenciosos. Abúrrenlle. Quítanlle perturbación ao sexo. E o sexo, como a escrita, merecen ser perturbadores.

[hai un gracioso entre nós, verdade? Alguén que mudou o "per" da palabra perturbación por "mas". Xa. Bueno, que consulte co farmacéutico. Ou coa boticaria]

2.- En segundo lugar, algo non casa porque... que lle facía el a quen? Aí hai un paradoxo. Unha drag queen, unha ósmose descoñecida ou un paradoxo.

Non se debanden e moito menos se rebanden [achtung, cota de xogos de palabras alcanzada por hoxe] os seus cálidos, xelatinosos e grises miolos.

Non sufran.

Non se exciten.

Nada máis é un título. Un título inofensivo que só quería captar a súa atención.

De vostedes, a fuxidía e virxinal atención.

Decepcionados? Azoutados polo morbo? Xa non están aquí e saltaron directamente a pornotube? Ah, infelice!

Sempre en pos doutro pos doutro pos. Infelice.

Pois ben, agora que quedamos aquí só os verdadeiramente interesados neste bloj, confesarei unha cousiña: mentres el mamáballe a polla a ela, o mundo era unha pura mutación. Un puro paradoxo. A idea de que só existen dous sexos saltaba polos aires mentres el lle mamaba a polla a ela. A chegada do robot ou do cyborg como ser intelixente e potencialmente sexual, reforzaba a chave tecnolóxica mentres el lle mamaba a polla a ela. I esas obvias mutacións que facían saltar polos aires o estatuto presumíbelmente natural do ser humano [que alivio], convivían con outros paradoxos mentres el lle mamaba a polla a ela. Outros paradoxos. Paradoxos que tragamos coa espontaneidade do seme. Que, se os pensamos moi por riba, nin sequera resultan paradóxicos.
Paradoxos como

paradoxo número 1.- O mundo está governado por deficientes mentais e, sen embargo, se move.

paradoxo número 2.- Os produtores de carburantes, automóviles, gas natural e outros derivados de antigos vexetais prehistóricos fan publicidade estilo medioambiental, con folliñas de bosque, bolboretas e amor polas cataratas

paradoxo número 3.- Para vivir nunha casa é preciso tirar unha casa pola fiestra. Ao final, un acaba morando nunha fiestra suspendida a certa altura

paradoxo número 4.- A tolemia non existe na medicina tradicional chinesa

paradoxo número 5.- Vivimos no hemisferios Norte ou no Sur mais, por analoxías cerebrais evidentes, o miolo do asunto é saber se no dereito ou no esquerdo

paradoxo número 6.- Acenden a tele. Unha canle temática calquera, como Canal Cocina por exemplo, ofrece moita máis variedade de programas que todas as demais canles misceláneas, estatais e privadas

paradoxo número 7.- África

paradoxo número 8.- O copyright. As pretensións de ser xenuínos, orixinais e, sobre todo, transgresores. A cacarexada orixinalidade de algo é de moi mal gusto

paradoxo número 9.- Gástanse 17.000 millóns de $ USA en comida para mascotas. 19.000 millóns de $ USA en axuda alimenticia ao 3º mundo

paradoxo número 10.- Dicir cousas como "axuda alimenticia". Presupoñen que se fai como un favor que debe ser agradecido

paradoxo número 11.- A ciencia-ficción atina máis que as prospeccións pretendidamente académicas

paradoxo número 12.- O osíxeno mata lentamente. Para ser exactos, oxida

paradoxo número 13.- O xeo queima. Esvara e adhire. A auga ten un estraño comportamento. Sospeito que quere aniquilar á especie humana

paradoxo número 14.- Certos tipos de dor non doen e certos tipos de pracer, agotan

paradoxo número 15.- Os debuxos animados son críticos co mundo e os telexornais, autocompracentes co mundo

paradoxo número 16.- O doce máis delicioso é o chocolate amargo

paradoxo número 17.- O desinterese pola política é algo cultivado polos políticos. Distrae. Desvía. É algo así como: agora que xa facemos o que nos peta cos impostos, a xestión internacional, a economía... mirade, un cocho voando! Pan e circo romanos.

paradoxo número 18.- O uso de armas por parte de grupos organizados sen membrete nas cartas e sen cadeira na ONU é terrorismo. O uso de armas por parte de grupos organizados con membrete nas cartas e cadeira na ONU é defensa

paradoxo número 19.- As manifestacións pola paz

paradoxo número 20.- A procura de vida intelixente fóra da Terra sen cerciorarse antes de que exista na propia Terra

paradoxo número 21.- Todo o mundo finxe ter unha opinión

paradoxo número 22.- Que haxa algo en vez de nada

...

Coma todas, esta é unha lista aberta.

O paradoxo é unha das repulsións da lóxica máis comúns e, quizais, instructivas que existen. De feito, o paradoxo non conduce a unha estrada sen saída. Atopa a saída poñendo en dúbida a propia estrada. Se deixamos de crer en todo, é máis fácil comprender parcialmente.

Por iso el coa polla dela. Porque se o sexo xa non vende, alomenos revende. Porque el i ela son outros. Porque quería falar de algo que non fose o sexo e porque es hielo abrasador, es fuego helado. O paradoxo fai interesantes e insoportábeis aos humanos. Agora só falta distinguir entre os paradoxos inherentes a nós [atraentes, fascinantes, repulsivos e inmutábeis] e os que nos fan tragar [modificábeis a través das medidas sociais, a audacia, o librepensamento, o afán de comprender]. Aclaro que ese "nos fan tragar" non insinúa que exista un complot internacional para todo, cousa que non creo.

Si creo que hai máis paradoxos dos que eu enumerei e que calo, por consideración e cansazo.

À tout à l'heure.

BSO: Escoito Mercedes Benz, de Janis Joplin. Pero o tema paradóxico que teño na cabeza é Je t'aime...Moi non plus, de Serge Gainsbourg con Jane Birkin

Datos de interese:

+ Equinoccio

+ Japanese graphics now, en Taschen

+ Son B+

+ Conto tres cicatrices no corpo

+ Feito ultraparadóxico da miña existencia: canto na cerimonia relixiosa dalgunhas vodas

+ Son as 18:48 h.

+ Hoxe fomos ao mercado. Gústanme os mercados. Máis cós museos. Coñezo o mercado de Caracas o de Cracovia o de Tánger o de Londres o de Lviv... Os mercados existen para lembrarnos que temos certas terminais nerviosas no nariz que serven para algo. Ou serviron. Ou servirán

...e, por exemplo, Berlín...

2007-03-01T20:02:00.001+01:00

Creo que falarei de Berlín.

Nunca estiven en Berlín.

En Alemaña si. 4 horas no aeroporto de Frankfurt. Supoño que non vale. Orde. Simetrías. Ebbelwei. Sombreiros con plumas, como o de Guillermo. Tartas de cereixa. Goethes nas duty free.

Pero nunca en Berlín.

A xente fala de Berlín. Nas películas aparece Berlín. Nos teatros. Marlene, din. Marlene é Berlín. Berlín é algo que se destroza. Unha femme fatale que bebe de máis. É altaneira cos ianquis. Perde a compostura. Perde a guerra. Heidi Kühn-Bode, co seu rostro macizo, os ollos que afunden en enseadas bávaras, levanta un dedo e di: Estíbaliz, ti deberías ir a Berlín.

Na terra na que nacín e me tocou vivir, ela publica textos emocionantes, copiceibes e titúlaos berlín.

En coche, de pasada, vexo un deses cafés tristóns, olleirosos: Café Berlín

Chaman por teléfono: hai que cantar na inauguración dun novo modelo de Porsche. Os tipos que argallan a première no concesionario queren cabaret berlinés. Están nerviosos. Directamente proporcional á pasta en xogo. Todo elegante. Todo en alemán. Así disimulan mellor que non comprenden nada. Non pagan mal. O meu alemán é atroz. Canto en alemán. Lembro retallos soltos de arias e lieder pasados. Liebst du um Schonheit, o nicht mich liebe. Mahler. Mozart. Pero agora Kurt Weil.

Aterra na miña cidade un actor co que traballei hai un tempo. Vive no sur de Inglaterra. Tráeme osiños de regaliz. Pasta de dentes de anís. Trigo sarraceno. Miso xaponés. Unha charla sobre medicina tradicional chinesa. Física cuántica. Nomes de videoartistas. E fala dela outra vez. De Berlín.

Berlín-di-. Árbores. Xente que chegou de toda Alemaña para librarse da mili. Para fundar algo novo.

[Ab urbe condita.

A cidade nova. A cidada fundada. Berlín terá unha aburbecondita. Berlín é unha ave fénix]

Por un momento traspaso os seus ollos. Son espesos, como o manto dalgún animal. Detrás deles, visualizo Berlín dende o alto. Había unha película que comezaba así. De Wim Wenders. Menciónollo. Si, tamén o lembra, un anxo subido ao alto do monumento da Niké, da Victoria, nunha praza grande. Tan lonxe, tan cerca, continuación de O ceo sobre Berlín.

Vivo nunha cidade que ten algo similar ao que sempre quixen encaramarme: un ganimedes a lombos dunha ave fénix [ou dunha águia Zeus]. O logotipo escultórico da Unión y el Fénix Español. É un monumento cativo, tan lonxe e tan cerca do berlinés, coido que satisfaría ben a miña teima de camiñar por tellados.

Esa teima megalómana, adolescente, de contemplar unha cidade dende o alto. Dende o Monte San Pedro. Dende o obelisco Millenium. Vivo nunha cidade que sufríu certo despotismo megalítico: unha morea de edificios e instalacións de vaga utilidade deseñados para o oh das clases medias. Monumentos para amosar á familia que vén de fóra. Todos rematados nun displicente -um: Fórum, Coliseum, cataratum. Para insinuar unha maxestuosidade postiza, cesárea. Ou para pintar de culto un lugar simplemente simple.

Vivo nunha cidade que non é Berlín.

Unha cidade que por veces semella unha caixa de música. Un xoieiro. Unha caixa coas diferentes clases de vento.

A cidade. Unha especie de pulmón con asma onde capital e cultura rebozan polo chan. Tirando dos pelos. Dicíndose Ámote a ti, só a ti.

A criatura mecánica visualiza as cidades como campos electromagnéticos. Lóbulos de forzas. Berlín é unha gran man mecánica abatendo un oso.

A cidade na que vive a criatura mecánica é a espiña dorsal dunha balea, mordida por gaivotas, por isóbaras. Hai recantos predilectos. Claro. Espazos de pedra, bancos, cúpulas, torres de comunicación, centrais de procesado de petróleo, almacéns de mercancías, guindastres, zapaterías, vías férreas, piscinas, planetarios, salas de cine, baixos de local con 30 tipos de té, redes, rúas nas que por primeira vez aconteceu algo, nas que me perdín, nas que te vin...

E a estatua do ganimedes sobre a ave fénix. Raptado por Zeus. O lugar de congregación dos anxos desta cidade, se é que os tivese. Alí beberían néctares, ambrosías. Ribeiros en cunca. Contemplan, xa borrachos, á xente do Cantón, con tenrura. Coa aquiescencia hipócrita do que non comprendes nin te gusta, pero aceptas. Vomitan sobre o Palexco, o mamotreto que as corruptelas quixeron enchufar en vez do edificio funcional, soberbio, portuario e acristalado que propuña Jean Nouvel para que á cidadanía non lle fose arrebatada a visión do porto, os seus silos incómodos, as súas macroestructuras.

Mexan sobre todo o feísmo da cidade. Máis que o feísmo, o hiperconstructivismo. Bican ás mulleres modernistas de fachada que viven esmagadas entre unha trabe e dúas ménsulas. Prometeríanlles o amor eterno porque é a promesa que sempre antecede ao resquebraxamento dunha fachada, que é algo moito máis modernista do que xamais supuxeron. Rin de todo e todos. Porque así é o postmodernismo.

E despois alzarían un voo lento, petrificado, cada vez menos, cada vez máis livián, agora xa moi livián, agora lixeirísimo

para desembarcar tras miles de quilómetros no escote triunfante, loveparade, da Siegessäule de Berlín.

Berlín. Unha cidade que amo moito menos intensamente e que desexo coñecer moito máis obsesivamente que esta na que durmo, bulo, hiberno.

Que esta coa que sempre soño que é asolagada por un tsunami que engole o edificio de Facenda.

A miña non-Berlín disposta a ser botada de menos. Como se bota de menos un ollo de cristal. Como se bota de menos un microchip de memoria. Ese olor que xa non evocamos ben. Trazos dalgún rostro milimetrado que xa non nos saen limpos, como antes. A miña non-Berlín cativa. Acuosa. Pretenciosa. Transparente. Putilla.

Ás veces linda.

BSO: Die Roboter. Kraftwerk.

Mais en realidade estou escoitando PJ Harvey unha vez máis. Horses in my dreams. PJ Harvey escribe letras delicadas. Como esa homenaxe privada a Manhattan na que aproveita para falar de algo que non se di e do smell of our homelands: You said someting

Recuperei tamén a Radiohead. A limpa Nice dream

Datos de interese:

+ Diarios de las estrellas. Stanislaw Lem

+ A el gústalle o mango verde impregnado en sal. El non ten nin idea de todas as cousas que me gusta que lle gusten. El non ten nin idea das veces que o observo privadamente. Como se fose a primeira vez que vexo a ese home na miña cociña. Con ese pavor emocionante

+ Alexitimia. Un robot con forma de montón-de-terra-baixo-o-que-vive-unha-toupa. Que ademais, súa. A alexitimia refire a un trastorno que impide baleirar as emocións nas palabras. Alexitimia gañou o 9.0 de Vida Artificial. Certame que toda criatura mecánica segue con vivo e autómata interese.

+ Na vella Europa vivía tamén Jan Svankmajer, filmando 1 segundo con 12 movementos de figuriña. A técnica da stop-motion. Plastilina. Arxila. Hai quen di que as súas curtas rompen a alma. Só por sentir que cousa tan polémica pode chegar a romperse, paga a pena.

+ Et cetera

Pharmakopea

2007-02-20T01:07:00.000+01:00

Hoxe que cortei un dedo e puxen nel unha tirita Cosmos, escribo que:

Os nomes dos productos farmacéuticos seducen.

Ao igual que os das súas avoas e tataravoas, as plantas con poderes curativos ou pseudomáxicos da antigüidade. A velenosa beladona, que as mulleres italianas utilizaban para dilatar as pupilas, sinónimo de beleza, predisposición, excitación; o beleño, que con ese nome xa nos fai levar a man á garganta; a ruda, clásica abortiva [ao igual có inofensivo pirixil que realiza tranquilo a súa fotosíntese na encimeira dunha cociña].

O nome binomial da beladona é atropa belladona. Atropa, derivado de átropos, unha das 3 Parcas [Moiras] que fiaban na súa roca o destino dos humanos: Cloto [de onde vén clothes], Láquesis [de onde non vén nada] e Atropos [a que corta o fío: a que mata. De onde vén a atropina, potente droga paralizadora e activo en plantas como a belladona]. A pouco que rañemos sobre calquera superficie humana sae esa costra mitolóxica coa que nos cicatrizamos a ferida de non saber moi ben de que vai todo isto.

Trasladándonos aos modernos campos silvestres e cunetas de camiño que son as farmacias [pharmakon é droga; en inglés drugstore é farmacia. Vieiros de ida e de volta dun mesmo vocábulo] podemos atopar, por exemplo, unha marca de apósitos Cosmos. Tamén existe unha empresa de cementos Cosmos. Hoxe manquei nun dedo. Peguei unha cosmos, ben apertada, contra el. Non sentín nada importante. O dedo escocía un pouco.

Nas vitrinas e caixóns estilo nicho das farmacias algunha vez avistarán nomes de marcas tan suxestivas como...

polaramine: un antihistamínico. Supoño que a palabra é un palabro que mestura pole e histamínico. No noso mundo alérxico, adivíñoo poboando os petos de moitos abrigos e bolsos. Temos alerxia a nós mesmos de tanto limpar canto nos rodea. Matamos a nosa simbiose natural coas bacterias. Elas non estornudan. Nós si. E poñémonos ronchas.

silvederma: sempre na cociña. Ungüento miraculoso que salva a pel das queimaduras. A base de prata, de aí o nome da marca. A prata, coma nun conto medieval, conxura o lume. Sen embargo unha vez vin na tele a unha muller da cor do cemento fresco: tomaba prata. Sería unha ironía se chamara Silveria. Pensei nela coma nunha placa fotográfica vivinte. Talvez, coas emulsións precisas, se podería imprimir unha paisaxe nela. Un retrato. Un collage. Unha polaroid.

atarax: unha amiga tomaba atarax. Había varias escolas gregas de pensamento que perseguían iso, a ataraxia. Unha especie de perfección cun verniz glacial: nada me afecta. Nin a gloria. Nin a derrota. Nin as pequenas miserias e goces humanos de cada día.

a mítica aspirina: orixinalmente aspirábase? Prefíroa efervescente.

diane 35: odio a píldora. Pero esta tiña un nome curioso, como de muller francesa que se anuncia nos clasificados

emulsión de Scott: cunha delicada ilustración dun enorme bacallau case mitolóxico a lombos dun pescador probabelmente escocés, esta nutritiva emulsión nutriu de pesadelos na infancia ao ser co que durmo. Por suposto. Era aceite de fígado de bacallau.

leite de magnesia: non me pregunten cómo se muxe unha magnesia. Tampouco sei moi ben para qué serve. Coido que Gúgel sábeo.

haloperidol: esa droga legal monstruosa. Bloquea a dopamina. Distingo aos tratados con haloperidol por un triste e antigo vínculo a ela. Todos tremen. Todos cuartean a pel como cinza. Todos teñen os labios resecos. Con tics. Todos parecen reconcentrarse en pensar algo que non poden pensar. E todos perden memoria. Exaltación. Riso. Atención. Gañas. A san obsesión nas cousas que lles gustan. A san obsesión nos seres que aman. O resplandor intelectual. O esplendor na herba. O tacto cálido. Todos perden ás súas irmás. Nun halo ou círculo do que non saen nunca, por máis que se lles chama. E se lles chama.

tranquimazín: con ese nome de pitagorín da calma e os nervios como cintas de raso, o tranquimazín vai escoltado por toda a gamma de ansiolíticos, antidepresivos, neurolépticos... que son o pan para tanta crise de identidade, ansias, nervios e sentidos.

Sen embargo, do fío destes dous últimos preparados alquímicos pendura unha pregunta: realmente hai tanto ansioso? Ou serán os profesionais, que non queren romperse a cabeza e diagnostican o fácil e de moda? Por que se queixan de que os vulgares mortais se autoadministren drogas e pastillas? Véndoos a eles, diagnosticar semella tan sinxelo... Porque tipos como House, que celebran o que cae fóra da campá de Gauss, o raro, o insólito... eses son ficción, claro. A meirande parte diagnostica o que quere. Nin sequera iso. A meirande parte diagnostica o que lle parece máis in para a súa profesión de merda. É dicir, que está dictaminado por forzas tan abstractas como a casa farmacéutica que lles custea unha viaxe ao País das Jineteras, a moda, recentes descubrimentos da Muy Interesante ou cántos clientes lle faltan para ser socio do clube de golf.

E si, poden relelo: dixen profesión de merda. Sobre todo certas especialidades que xogan con elementos moi delicados da especie humana, como a psiquiatría ou a xinecoloxía. Pero iso é tema doutro post.

Neste só quixen enfatizar sobre a fascinación e variedade da farmacopea legal [a ilegal sería tema doutro post], que cura e mata á vez. A nosa mellor aliada cando morren gatos, esposas ou tratados con firmas multinacionais. A cativa conselleira que, derretendo baixo a lingua, nos fai saír de nós mesmos e nos multiplica. E a nosa amiga máis cruel cando queremos recuperar a velocidade e variedade dos nosos pensamentos... e pensamos coma outro, coma un pequeno rato de laboratorio que corre e corre nunha gaioliña sen saber que non tén medula
nin patas
nin garras pequeniñas
malia sentilo todo en plena explosión física en pos do seu alpiste.

BSO: Mes pas dans la neige. Keren Ann. Canta coma se non soubese facelo ben. Letras tan francamente francesas como Les amants du Pont-Neuf, Jacques Brel ou Amélie. Un se imaxina estudiantes que viven en vellos pisos do centro, embaldosados de cidade vella nas rúas, bafaradas de frío das bocas sensuais, xente de gafas e pelo liso que acarreta pesados instrumentos musicais e gasta bufandas de raias e fala coa boulangère e co bouquiniste e non termina nunca de crecer.

Datos de interese: un cabelo humano vive uns 7 anos. Entón, se toco as miñas puntas, toco o meu pasado. Cabelos que despuntaron cando fixen aquela obra de teatro terríbel. Cando vin aquela película. Cando viaxei a Marrocos. Cando usaba un abrigo dos anos 70 non por vintage precisamente. Cando non te coñecía. Cando non me alcanzaba o teu poder.

Filias humanoides. Xeofilia

2007-02-05T12:09:00.000+01:00

Despois de ver as películas-de-impronunciábel-nome , colaboración de Godfrey Reggio e Philip Glass, extraio as seguintes reflexións (pero seguramente estounas plaxiando. Desconfíen):

1.- O ser humano ten namorado, por esta orde:

1.1.- Da divindade en forma telúrica (bisontes, eguas, mamutes)
1.2.- Da divindade en forma cósmica (constelacións, lúa, venus)
1.3.- Da divindade en forma humanoide (Osiris, Zeus, Deus, Kali)
1.4.- De si mesmo (Leonardo, Van Gogh, arte autorreferencial século XX)
1.5.- De si mesmo cando neno (Alicia, debuxos animados, arte finais século XX e principios do XXI)
1.6.- Do planeta Terra como ser vivo (teoría Gaia, Final Fantasy, movementos ecolóxicos de varia lección, películas-de-nome-impronunciábel, A Terra vista dende o ceo) . A iso chamo xeofilia. Non sei cánto durará. Se servirá de algo. Se mudará climas ou conviccións. Pero funciona. Funciona como unha especie de amor arrasador, predador, terminator. Como tantos e tantos...

A triloxía -qatsi segue unha especie de orde: O Coñodepatsy, a primeira, pinta o esplendor dunha terra monumental en contraste coas pegadas humanas. Xeofilia. A Pobrepatsy, a segunda, fascina cos rostros, os costumes e o traballo. Hemisferio Sur. A que pecha o ciclo, a máis frouxa, Nontragoapatsy, aborda o tema da máquina, a loita, e a transformación dixital do mundo. Merecen a pena.

1.7.- Do Ghost in the machine... Tema doutro post.

2.- Philip Glass é ao concepto de son o que a arte árabe ao concepto de decoración: horror vacui, a premisa fundamental. Todo recheo de sons por un lado, de azulexos esmaltados por outro. Dos dous, quedo coa arte árabe

Pero a música destes films creo que se concibe coma unha especie de mantra: hipnotiza case tanto como as imaxes. O señor Glass, a base de repeticións, serialismo, machaconería e certas harmonizacións brillantes, xoga a ser o chamán. E xoga ben

3.- A triloxía, logo, conformaría un documento que, a semellanza do Disco Dourado do Voyager, poidese ser enviado ao espazo como representación visual de como se as gasta o home sobre a Terra?

4.- Elixan: que representa visualmente mellor as actividades incansábeis do home sobre a Terra?:

4.1.- A triloxía -qatsi da que veño falando
4.2.- Supersize me
4.3.- O Señor dos Aneis
4.4.- O Discovery Channel
4.5.- Paris Hilton
4.6.- Un cómic de Enki Bilal
4.7.- As tiras de Mafalda

Dubido seriamente entre a primeira opción e a última.

Tamén poden elixir algo que quede fóra desta lista e non se me veu á cabeciña nesta mañá de luns.

Os namoramentos tipo zoófilo ou pedófilo son perfectamente explicábeis nos ítems 1.1 e 1.5, respectivamente. Sen embargo, sabemos que a zoofilia depende do que consideremos animal e a pedofilia do que consideremos infancia. É por iso que ámbolosdous tiveron límites borrosos ao longo dos séculos. E tamén rexeitamentos de forza variábel. A día de hoxe, a pedofilia non é tanto unha cuestión de ata ónde chega a infancia senón unha cuestión de dende canto antes se pode empezar a explotar a masas de xente que Occidente considera explotábeis.

Volvendo á triloxía que suscitou o post: ver pelis así neses domingos de cama, pratos sucios, kleenex no chan, pelos revoltos, roupa interior desordenada, xelados de marcas baratas de centro comercial e todas-esas-cousas-que-xa-saben... axuda a agarrar o soño polos pelos.

Sen desmerecer outro tipo de actividades para facer en domingo como: fundir chocolate sobre macedonia, ir ao Planetario a ver se mudaron o programa, falsificar billetes de 20 euros, hackear a NASA, comprar un billete só de ida a Namibia ou iso-que-non-paga-a-pena-confesar aquí.

Qué arrogantes cabróns deliciosos eran os humanos, a cuxa raza pertencín!

BSO: Under pressure, Mercury&Bowie. Cortesía de I e o seu exquisito gusto musical
E rescatando clásicos: o de Joy Division, nesta versión que chega via LPC.

Datos de interese: Saben en que consiste poñer as claras a punto de neve, non? Claro, en romper moléculas [ou os enlaces entre as moléculas]. O cal converte ese tedioso acto que todas as fillas levamos a cabo para as mousses das nosas nais [similar a ese de soster metros e metros de lá cos brazos separados coma robocop para envurullar un novelo ] nunha especie de alquimia de laboratorio no que a nosa acción é decisiva e lenemente letal.

Supoño que a nova cociña é iso. Transformar o culinario banal en experimentos de física e química. O cal non lle resta unha pisca do erotismo natural do acto de comer en compaña. Ou si?

Por favor, síganlle a pista a Marina Núñez

Créditos das imaxes: 1.- Foto de Yann-Arthus Bertrand da célebre serie La Terre vue du ciel . Poderían ser xigantes da Serra da Capelada. En realidade trátase de aeroxeneradores daneses
2.- Debuxo do Enki Bilal

Frikismos da cidade

2007-01-25T21:26:00.000+01:00

Por aclamacións populares [algo inventadas] hei darlle máis caña a este bloj.

Disque o meu ritmo galápago de un ou un par de posts ao mes é demasiado... cómo dicilo... sideral. E o tempo humano hai tempo que non é sidéreo. O tempo humano hai tempo que non é nin sequera contemporáneo.

De feito, teño graves sospeitas de ser un ancestro de min mesma.

Pero isto non é un bloj de eumesma, malia todo, malia todos. Como empuño a firme convicción de devir anónima e de que todos os meus esforzos por roubarme a [i]alma en miles de fotos, gravarme en centos de minidiscs, estampar a miña sinatura con puntos suspensivos en millóns de documentos, reflectirme en nonseicántos espellos e ata protagonizar [ou agonizar] unha curtametraxe... van ser inútiles... pois xa non sei qué ía dicir. Esquecino.

[Ese esquecemento paréceme un mcguffin extraordinario para a literatura. De feito, creei unha morea de historias que... vaia, non sei. Non me lembro de qué carallo fago con elas]

Porque hoxe é hoxe e ademais chove, vou inmortalizar nestes circuítos mortais a unha serie de seres que conmoveron a estraña fibra da criatura mecánica [aka eumesma. Vaia. Paradoxo. Isto non era un bloj de eumesma] algunha vez ao longo dos seus [meus] anos sobre este planeta.

Noutras palabras, benvidos a...

FRIKS

[para os listos: sei cómo se escribe]

Unha palabra que, non sei por que, sempre que se pronuncia fai esbozar un sorriso de complicidade nos interlocutores. Unha especie de xaseidoquefalas, neno. A xente denosta e ama aos frikis, míraos con telescopio, inventa ser un deles, compra nas súas tendas, fala do que eles falan... Quen, pero pordios, quen son os frikis?

Salvando todo ese longo preámbulo que nos levaría por todbrowning-geek-otaku-rarita-pelos-gordodemierda-manga-amazmorradoandroide-timburton-trekkiesversusskywalkers-hevistocosasquevosotrosnocreeríais i etcétera, un friki hoxendía é alguén bastante notábel e, dende logo, alguén en quen confiaría para lle confesar as miñas secretas devocións...

...frikis. Abofé.

Sen embargo eu quero determe sobre outro tipo de frikis. Frikis máis inadvertidos, menos acoutados por unha idade determinada, un determinado número de grans ou videoxogos concretos. Frikis de andar por casa, de andar por cidade, seres fascinantes [leo que ese adxectivo que eu tanto emprego vén de fascinus, falo erecto. Será que...?].

Xente á que me quedei ollando en fite en máis dunha ocasión. Ou nunha soa e inmorredeira ocasión.

Xente que me fai pensar: en qué mundo me foi tocar a vida.

Xente desa que non repara en ti.

Xente como por exemplo

a.- O home que saudaba a todo o mundo. Imposíbel [e canalla] escapar da súa leve reverencia cranial pola rúa Real ou os Cantóns. Tiña bigote. Pouco peso. Coido que se trataba dun tipo cortés e desmemoriado. A desmemoria levábao a considerar que en realidade che coñecía e iso levábao a saudarte por horror a ser descortés. Morreu

z.- O rapaz de negro que le a Baudelaire. Compartín espazo con el en varias ocasións. Gafas. Cute que se ten posto colorado moitas veces. Sempre só. 20 anos ou así. O máis abraiante foi ter coincidido con el nunha especie de comité de benvida a xeito de manifestación en Santiago, agardando por Chávez. I el alí. Con Le spleen de Paris

h.- A vella que tira dun carriño de froita. Merqueille amorodos unha vez. Convencida de que estaba entrando en contacto cun ser doutra galaxia, doutra glaciación, doutro rexistro fósil. Doutra Historia

y.- A moza que devece por ser cantante de ópera. Para a miña sorte ou desgraza atravesei ese microclima treboeiro e lírico algúns anos. Coñecín a moitos cantantes de ópera cociñándose a fogo lento. Xente que fala de coloraturas, eses alemanas, filados etéreos ou respiracións abstractas. Todo mentres come un bocadillo de tortilla, porque a vida de cantante éche moi dura

e.- Os noivos que queren que lles cante unha de Johnny Cash. Na cerimonia relixiosa. Ao final cantéillela. Sentíndome nunha voda de Las Vegas. Como mínimo.

u.- O veciño de arriba. Tatuador. Coleguilla. Festuki. Tecnho bakaluta. Radio María os domingos pola mañá. Moi cedo. Así, tipo ducha xeada

x.- O señor que peitea bisoñé. Son sempre un candor

i.- O mozo co que comparto a vida. Porque cre non ser friki

q.- O noso Y. Por noso

w.- A porteira Lola, a que me regalou un costureiro. Era zamba. Fea. Vivía, con outra porteira que usaba peluca, no ático da casa. Dicían que eran lesbis. A xente ten cada cousa. Alí, no ático, de visita, cáeuseme un calcapapeis deses co pobo nevado que escachou en anacos e falsas folerpas: ela asegurou que fora porque non bicara a un neno Xesús monstroso que exhibían nun berce, no recibidor. De adorno. Sempre quixen volvela ver

m.- Un gato que tiven. Porque amosaba unha fe cega nos humanos que o mantiñan

g.- Un señor que vende mel casa por casa. Porque lle traía mel da Alcarria á miña avoa. I está ben lonxe a Alcarria

s.- Un que se parecía a Robert Smith. Por razóns obvias

d.- Isaac Díaz Pardo. Unha forma saída dun laboratorio. Un supervivinte anoxado por sobrevivir. Onte, nunha homenaxe á súa persoa, enfadou moito por ese detalle: o homenaxeado semellaba ser el [en realidade, era toda a vasta arte da que foi parte] mais o home, como moitos vellos que teño escoitado, compareceu case avergoñado por limitarse a cumprir 86 anos mentres os demais artífices do Laboratorio de Formas ou Sargadelos morrían sen tal recoñecemento. Vivo nunha época na que vivir demasiado é desexábel só para os que non viven demasiado. Alén diso, o río da causa Díaz Pardo arrastra sedimentos subterráneos: el, Isaac ata o infinito de formas que se repiten, semella o fillo inmolado. Pero non polo pai. Por outros. A forma do Laboratorio de Formas sen ese Isaac fica máis amorfa, máis borrosa, máis delébel. Queda unha forma sen o seu fondo

f.- Armando. Deses que, pase o tempo que pase, acabas por atopar na rúa. Províame de revistas independentistas chamadas Canha, hai a caña de anos. Foi preso por "terrorista" despois de ter botado un molotov nun caixeiro. Falaba con soltura de Nietzsche e os cociñeiros chineses para os que traballaba no Gran Muralla. O outro día atopeino repartindo octaviñas. Fixo debuxante. Faloume de second life, un xogo virtual na rede no que, segundo dixit, vive nun pobo xaponés

q.- Estefanía. Porque argallou un fato e marchou a vivir ás Neves. Porque atopou cun lobo en San Estevo de Ribas de Sil e ofreceulle a metade do seu bocadillo para que no a zampase a ela. É a única carapuchiña vermella que coñezo
...

E moitos máis que poboan as nosas colmeas.

Sigan abazcareando por aí por internet...

Como todas, esta é unha lista aberta

BSO: non vou poñer obviedades frikis ou bizarras. Malia todo, síntome unha rara avis sentada sobre a pola dunha árbore extinta cando dáseme por escoitar antigas bandas sonoras. Espartaco, de A. North, unha delas [sublime]; Ben-Hur, de Miklos Rosza; Cortiña rachada ou Psicose...

Datos de interese: Hoxe caeu saraiba. Aínda que a min gustábame máis dicir sarabia, por similitudes fonéticas evidentes. Agora xa non sei se podo dicilo ou se cadra fenecerei fulminada por un raio

Hoxe cumpre anos unha das miñas persoas fundamentais

África. Alguén ten que dicir África cada día para que non se esqueza que nacimos aí

Tras anos sen poder dicilo, hoxe vou ver a-peli-impronunciábel [unha delas], grazas ao Bittorrent [o brazo tonto das pelis] e á marabillosa bronquite de I., que nos permite vivir na cama. Hai uns anos, no Mardigras, pasei media noite como Demóstenes, con pedriñas baixo a lingua, tentando silabear o título da devandita peli - favorita dun compañeiro de teatro co que estaba a falar de cine, supoño-. A día de hoxe, mesmo sei o que semellante título significa. Síntome tan oufana que case nin teño ganas de vela

Odio aos escritores que che fan sentir abochornada

Odio aos artistas que che fan sentir abochornada. A Arte en si paréceme bastante bochornosa

Tamén amo moitas cousas pero, xente, isto non é disney, nin paguei a un violinista para que tanxa neste momento mentres o camareiro baixa as luces

Agárdanme 2 tipos e mais un portátil nunha de 1'20x1'80 baixo un edredón laranxa.
Envexa?

Volverémonos non ver

Créditos das fotos: Foto 1: tomada por Pequeña Esquimal; Foto 2: Roubada dunha web sobre sinais insólitos; Foto 3: Chema Madoz

Xano. Cranio privilexiado

2007-01-10T22:55:00.000+01:00

Xano mira cara adiante. Xano mira cara atrás. Xano era o deus das portas, dos comezos e dos finais (wikipedia dixit).

Levo sentada media hora diante [detrás] de toda a miña vida.

É de tan mal gusto contalo todo. É de mal gusto dicilo todo na terra. É de mal gusto dicilo todo nun poema.

Pasar a páxina. Iso fan os humanos. Pasan páxina. Que a páxina contén o poema dos poemas? Pasan páxina. Que a páxina contén as instruccións para vivir 400 anos? Pasan páxina. Que a páxina contén o segredo do kosmos? Unha foto de Sherezade? A fórmula matemática das conversas infalíbeis cos veciños no ascensor e cos funcionarios de Facenda? Unha relación dos 30 millóns de seres humanos cos que poderían ser obscenamente felices a perpetuidade?

Pasan. E pasan páxina.

Así é o ciclo. Anovarse. Morrer. Sen que importe o prodixio.

Salvo a Xano e aos xanos deste mundo. Xano mira cara adiante sen deixar de mirar atrás.

Os científicos [ese nutrido, nutritivo e misterioso grupo de persoas, hipercitado] confirman [porque sosteño que ese coñecemento xa opera a un nivel intuitivo] que os humanos empregan a memoria para construíren o futuro. Algo así como que os circuítos para pensar o futuro percorren a mesma corga que os do pasado. A memoria e todos os seus procesos configuran unha lista de elementos fascinantes que habitan a penumbra do cranio:

+ os déjà vus [algo aquí soáme moito, pero con sordina]

+ as lembranzas implantadas [comprobouse que unha pequena parte dos nosos recordos de infancia son doutros ou vímoos na tele]

+ os plaxios inconscientes [ ao principio dan rabia, pero logo non deixan de demostrar que a corrente das ideas é unha masa anónima na que todos -dende Catulo a Shakespeare, dende Simone Weil a Simone de Beauvoir- temos o protagonismo dunha alegre célula]

+ os soños recorrentes [experimentei, como moita xente, o soño de voar. No meu caso, tratábase dunha especie de ascensión vertical. Tamén a recorrencia onírica de que a cidade da Coruña é tragada por un tsunami que logo eructa uns poucos restos indixestos: bandeiras, obeliscos e guindastres de construcción]

+ o alzheimer

+ amnesias de toda condición

+ erratas na memoria

+ cachos de lembranza entre dúas rebandas de soño. E viceversa

O cerebro é o microcosmos que os neurólogos diseccionan coa paciencia e a marabilla dos alquimistas e os pitagóricos. Unha cebola en capas na que pasado e futuro conforman a mesma capa e nos fan chorar por igual.

Xano significa o comezo. É o símbolo co que comeza o calendario [de ianua, porta; Janeiro, Xaneiro; e as inadvertidas xanela galega e janela portuguesa: un xano feminino e cativo]. O símbolo da porta que se abre. Moitas veces imaxinei unha porta que se abre cara o cosmos. Ou o caos. Pero non: ese é un plaxio inconsciente ou unha macedonia de lembranzas alleas. Podería ser un cadro de Escher ou Magritte. Un conto de Michael Ende. Podería ser unha instalación xa feita por algunha artista da que ignoro o nome e presentada no MOMA ou en ArtFutura. A-porta-que-se-abre-cara-o-cosmos é unha deriva mental e imaxinada que xa é trademark da nosa especie.

Pero tamén Xano é símbolo dos finais. Talvez o calendario remata en xaneiro e a porta que se abre é en realidade unha porta que se pecha [hai un dito popular a este respecto. Ou é ao revés]

Entón, cando os humanos pasan páxina realmente non se están a enfrontar a unha páxina nova. Senón a un palimpsesto. Unha páxina borrada ata parecer nova. As situacións posíbeis nunha vida son, coma o pergameo na antigüidade, bens limitados. Pasamos páxina para reescribir un conto que xa coñecemos finxindo que non o coñecemos.

O esquecemento desempeña un papel fundamental en todo este proceso.

O esquecemento: o patrimonio dos felices, os parvos e os senescrúpulos. Todo o que a criatura mecánica aspira a ser na vida.

Hai pouco estiven de corpo presente nun encontro de escritores na Raia. Alí falouse do sentido último da poesía [o cal faime crer que ten un primeiro sentido]. Alguén, se cadra unha pisca anoxado coa miña intervención, proclamou que a poesía participaba do carácter sublime que os franceses das vangardas lle recoñeceron. E pasou a queixarse con amargor de que xa ninguén lía a Breton, nin a Aragon [Aragorn? Pensou fugazmente unha cándida adolescente na sala]... E que, poucomaisoumenos, todo estaba perdido.

Pedín o turno de fala.

Pasei a dicir isto: pero é que de Breton & cía. a nós mesmos pasou entre medias unha cousa pequeniña pero bastante relevante: un século. E a linguaxe, namentres, mudou o seu estatuto. Por exemplo, o pasado pasou a ser unha versión dos acontecementos [ver ideas de Goebbels, ver Emma Zunz, ver Rashomon, comparar calquera libro de Historia con calquera libro de Historia]. Por exemplo, a linguaxe da máquina, do meu ponto de vista, erixíu nunha poderosa fonte de signos, capaz de facernos repensar un proceso tan trillado e idealizado como a escritura automática dos surrealistas [visitar a Hal-9000, visitar aos Supersónicos, ver as digital beauties de calquera ciberartista].

É dicir, o pasado, entendido como transcurso e non como punto orfo no espazo, é a clave para reconstruír o futuro. Para re-construílo. Co que temos que o futuro xa foi construído moitas veces. E así a medida do pasado dependerá da medida do futuro. E así todos transcorremos bifrontes, e mesmo quadrifrontes [unha ollada en cada punto cardinal]. E así Xano abrirá e pechará as portas e non ficaremos ancorados nun só suceso [o surrealismo, por exemplo], senón que poderemos pasar páxina convencidos, con todo candor, de que a páxina é nova e o futuro empeza mañá.

Gustaríame saber a qué hora...
Os que me coñecen saberán por que...

BSO: Man in the mirror, M. Jackson
The Box (I), Orbital.

Datos de interese:

Un membro da miña familia ficou ancorado nese punto orfo do espazo pasado i, en virtude das drogas legais subministradas por señores doctores [que non teñen doutoramento, abofé, gustaríame saber por qué por defecto son chamados así], toda a súa vida ensúmese nese camiñar arredor de sucesos futuros que aconteceron no pasado. E un dos membros da familia que máis amo. O máis maldito.

Un ser que apenas existe para ninguén i é, por iso, moito máis presente [sen pasado nin futuro]que calquera.

Frase do día non miña que anoto como miña: Se a sorte te belisca é posíbel que gangrene. A sentenza é de I.

Digo o que outros dixeron. Digo o que dirán outras.

Miro cara adiante. Miro cara atrás. Hai portas grandes que nos fan pequenos, e portas pequenas que nos fan crecer unha vez traspasadas. Alicia cruzaba portas. Era grande e cativa. Enchemos o tempo de portas [festas, datas límite, aniversarios] para reconsiderarmos o futuro á luz fría dese pasado. Quixen atopar as alicias que Dalí, na súa plasmación onírica do século XX, debuxou. Pero andan agochadas por internet ou en fotos malísimas de eBay.

Athanasius Kircher, no século XVII, sabíao todo.

Recibo spams de xente con nomes tan suxerentes como Amado Bacon ou Perdita Desmarais. Mágoa que nunca saberiei o que me din neles. Se algún día filmase un culebrón... serían os nomes dos meus protagonistas?

O escapismo. Unha vez adoptei a unha andoriña cordobesa á que chamei Houdini, instándoa a evadirse de min. Ver a historia completa e foto do suxeito nesta xanela

Créditos das fotos: foto 1: Meridiangraphics
foto2: non me lembro. É delito?
foto 3: ilustración clásica de Tenniel para Alicia. Alicia descubrindo a porteliña...

Lista de insolitismos en 23 pílulas de fácil absorción

2006-11-21T17:44:00.000+01:00

Lista aberta de sucesos insólitos dos que fun testemuña ou parte protagonista dende que nacín ata aquí, agora, hoxe

1.- A psicóloga de 3º dixo: Ahora, niñas, dibujad un hombre. Entendín un OVNI e debuxei un prato voador con dous marcianos guindando unha escaleira de corda. Nunca souben o resultado do test

2.-Apartheid/Afganistán/Balcáns/Prestige/Invasión de Irak/Ataque ao Líbano/Palestina... O gracioso batuqueo da comunidade internacional, do tipo Pataleamos para que todo siga como está e que pareza que está cambiando

3.- Nunha homenaxe a John Lennon da miña próspera i escaparatista cidade de provincias ter a irrebatíbel honra de cantarlle, jratis, a Julia Lennon quen, polo visto, non se levaba moi ben con John. Os temas escollidos son Julia e Across the universe. Ela sorrime i exclama Oh, it was beautiful, e pasa a zampar un pincho de zamburiña. Sentir, de golpe, toda a estupidez humana

4.-Pola rúa ser confundida con: unha actriz. Unha lumi. Unha presentadora de televisión. Unha profesora de publicidade. Unha escritora. Alguén importante

5.- Darlle a man a Hugo Chávez. Por amor. A un chavista

6.- Viaxar en avión co billete dunha soprano catalana (na estratosfera opera tamén a usurpación de identidade?)

7.- Vestir un modelo de Agatha Ruiz de la Prada nunha ópera na que, ao finalizar, o público apupa o deseño de vestiario

8.- Que exista unha Estíbaliz Espinosa que escribe nun xornal da Rioja. Créanme que - seguramente a causa da vaidade narcisista, esa que tanto lles molesta a outros vaidosos narcisistas-, créanme que con ese nome unha pensa que é única e irrepetíbel. Por iso Walter Benjamin. Por iso Xerox. Por iso Anónima. Por iso Opia.

9.- Compartir a vida con alguén que asegura ter oído chiar a unha formiga en mans (patas) dunha araña

10.- Si, señoras/ señores/ androides... eu fun parte do I Simposio de Anomalías da Facultade de Socioloxía

11.- Atracáronme unha soa vez: un rapaz cun verdugo feito de ganchillo branco e un coitelo de untar manteiga. Conmoveume. Pero eu era pobre. Só me levou calderilla.

12.- Nacer aquí, neste eon. Baixo esta forma

13.- Unha copia da película 39 escalóns, de Hitchcock, queima mentres eu a vexo

14.- Confundir de bus e chegar, un venres invernal a medianoite, á cidade de Ourense. Cabreo. Procurar hotel. Cabreo 2. Dar explicacións telefónicas a amigos e familiares. Ir carregada cunha gaiola e un abano dentro, unha "instalación" elaborada para unha exposición de poemas sobre abanos. Detalle de insolitismo turbador

15.- Ter unha amiga que foi amiga da Nevenka do Caso Nevenka

16.- O prezo da vivenda. O prezo da chabola. O prezo da choza. En chan español

17.- Tirada na Marina, a carta dun preso á súa nai. Porque lina, claro. E devolvina á súa dona lexítima. Foi triste. Peliculeiro. Morboso. Lírico.

18.- Que ninguén fale de, por exemplo, Paraguay. Iowa. Burkina Faso. Uzbekistán

19.- Linguas lambendo o cu (negro sobre branco) do insólito Dragó. Finxir ser muda

20.- Cear en casa dunha familia ucraína na que ninguén fala inglés e todos beben vodka con guindilla como fanta. Incluída unha ninfa de 12 anos que me regala unha sortella

21.- Ser convidada a casar cun nativo de Dubai nas toilettes dun fumadeiro árabe de Londres

22.- Namorar dun caníbal

23.- Soñar cun número de lotería rematado en 17

Ata aquí estes 23 cromosomas insólitos.

Non admito suxestións.

Admito desavinzas.

Non admito parvadas.

Non facilito teléfonos.

Banda Sonora Orixinal: Ah, che infelice sempre ( bo título para calquera cantautor en paro), Vivaldi cantado por Andreas Scholl. Contratenor. Un rexistro de voz insólito, que asusta: home? muller? atorrante? E sen embargo, a voz de contratenor é tremendamente agradábel. Sinuosa e pouco clara como as voces roucas, as voces graves, as voces machucadas. Pero, neste caso, cunha impresionante técnica vocal que lle lima toda rozadura. E aínda así, son voces turbias. Equívocas. Delirio de grandes nobres podres e dezaoitescos

Datos de interese: resulta que son Tigre no horóscopo Chino, cousa que me enche de pelaxe e perigosidade de extinción.

Resulta que grrrrr

Resulta que a semana pasada nás Médulas do mundo vimos 3 signos de bo agoiro: vimos unha estrela fugaz; vimos nevar; vimos un cocho tailandés.

Resulta que nos encontramos no hemisferio norte, pero non se especifica se no dereito ou no esquerdo.

Resulta que merquei Las criaturas de la Tierra incierta, cómic de Fritz, basicamente polo título

Resulta que me anuncian que estiven a piques de gañar unha suma importante de diñeiro e certo prestixio para a miña turbia alma de ácrata tímida desalmada. Pero dior mío! Conformarei co rimpomposo título de artista local? Ou co de artista pronunciado con maiúscula e sereno e grave semblante?

Resulta que se non tes un bo síndrome, non mereces ser nin diagnosticado por House. Recollo esta interesante escolma de botóns:

Síndrome de Estocolmo (un dos favoritos. Simetría psicolóxica: entendo a quen me fai mal)

Síndrome de Münchaussen (mentira tras mentira tras mentira. Pero as boas mentiras son un exercicio de xeometría para que todo case. Non esa vulgaridade plana de responder Non cando é Si. Ou viceversa )

Síndrome de China (creo que só é unha peli. Pretender ser china aos 7 anos configura un cadro de síndrome de China? Ah, leo por aí que tamén é unha teoría acerca dos reactores nucleares)

Síndrome de Stendhal (vomitar de beleza)

Síndrome de París (acontécelles ás hordas de xapos que chegan co ideal de París e dan de bruces cunha cidade excesiva e fea de tanto turista e tanto europismo)

Síndrome de Dióxenes (herdanza de familia. Mañá boto iso. Unha castaña semipodre dos castaños da Alhambra? Como non vou gardala!! Un papeliño no que alguén riscou un retrato e logo eructou unha bafarada de alcohol e hormonas? Para sempre en cada mudanza!! Comigo. Comigo. Comigo)

Síndrome de Ulises (acontece aos inmigrantes que o esperan todo e non obteñen nada, ou as farangullas da nada. Que proe máis. Supoño que, como Ulises, son Ninguén. E ós demais tócanos ser Cíclopes. Por certo, non lin a novela da foto nin tiña pensado facelo. A foto está ben)

Síndrome de Príncipe destronado (odio entre irmáns. Cándido)

Síndrome de Peter Pan (un clásico Disney)

Síndrome da Autómata ( o que me atribúo?)

E logo o catálogo de síndromes retortos que levan os apelidos dos seus insignes descubridores: Moebius, Asperger, Turner, Rett... todos europeos, vieneses, rectos, con cranios ceñudos e batas suaves. Todos con pinta de protagonizar remakes do doutor Caligari. Ou Mabuse.

Créditos das imaxes: todas roubadas

Hybris hybris

2006-11-16T15:56:00.000+01:00

Sereas. Barón Ashler. Faunos. Centauros. David Bowie. Lobishomes. Mulas. Terminators. Minotauro. Anubis. Chihuahuas. Home elefante.[Henry Jekyll e o señor Hyde valerían?]. Os que levan transfusionada sangue doutro grupo. Os que levan un ril co que non naceron. Os enxertos frutais. Peladillos. Nectarinas. O capitán Garfo. Os irmáns siameses. Un tío meu, cun bypass. Algúns dos X-men.

A lista (iso é o marabilloso das listas) pode ser (debe ser) interminábel.

A dos híbridos que conforman o noso mundo híbrido.

A pureza, ese ben cobizado e ás escuras coma unha perla, apodrece nas bufardas do inconsciente humano. Ninguén quere xa ser puro. Falar unha soa lingua. Non esquecer os conceptos aprendidos. Ser endogámico. Ser intocábel. Ser anódino ou matiz do gris.

Resulta infinitamente máis magnético e turbador ser sucio, manoseado, contaminado, impuro. Mesturado. Trilingüe. Híbrido.

Ser híbridos garántenos a posibilidade de ser unha de moitas variacións posíbeis sobre un mesmo tema. Somos isto, pero poderíamos ter sido aquilo. Es ti, pero poderías ter sido eu. Son estíbaliz, pero podería ter sido un xirasol, unha pedra de xade, un xacinto, a princesa Xerezade, un xaguar. X posibilidades. E, cómo non, posibilidades XY.

Esa posibilidade de mutar xa é un tímido hibridismo. A nosa composición pode variar. Somos atravesados polas radiacións, pola túa ollada, polos raios dunha tormenta. Podemos fermentar e pasar a ser outra cousa, máis ou menos abiscoitada. Reaccionamos co osíxeno, igual có ferro. De feito, oxidamos paseniño e chamámoslle, con candor, vivir.

É dicir, queda moi lonxe da nosa natureza pluricelular, promiscua e curiosa, ser tipos puros.

Refírome a min como a híbrida entre unha galega e un palentino, entre unha familia de comedia e unha de traxedia, entre un grupo sanguíneo B+ e un A+, entre un gato que tiven e un home ao que amei/ amo/amarei, entre un pretérito perfecto e simple (ou pluscuamperfecto, así é moitas veces o pasado nos nosos implantes de memoria) e un futuro composto (abstéñanse os xogadores de palabras, que amenizan toda reunión de sociedade). Entre o meu carbono e a miña virtualidade. Entre a que pestanexa neste intre e a que non pestanexa en ningunha das fotografías de min mesma que, como todo humano, atesouro entre garras de águia.

Os híbridos e a fascinación matemática de que 1+1 non son sempre 2. Se sumamos peixe + muller [ou unha ave + muller, segundo os primitivos mitos gregos] decididamente non temos unha meiga [ou unha caballa]. Cabalo + home tampouco dan forzosamente un cabaleiro. A suma de dúas entidades materiais arroxa o saldo dunha criatura nova i espeluznante, coma o cyborg [ver post de setembro, alors].

Por exemplo, Michael Jackson. Un tipo que desprega ante as nosas retinas rutinarias unha colección de mutacións, síndromes e hibridismos varios. Síndrome de Peter Pan, de Príncipe destronado... metade Janet Jackson, metade Liz Taylor. Me(ga)lómano, mitómano, palidómano.
Un rei do transformismo infeliz.

Un híbrido infeliz entre o que quixeron que fose + o que non puido ser.

A procura da pureza é unha intrigante manía humana. Sabemos que estamos preparados instintivamente para rexeitar a aqueles que se asemellan demasiado a nós. Que preferimos o singular e distinto. Todo aquilo que, baixo a primeira ollada, semella raro, curioso. Con todo, hai moitos que, por vertixen, temen saírse das canles do desempre. O costume é un poderoso aliado para os débiles. E, por outra banda, a ansia de provocar elixindo o distinto é tamén un poderoso aliado para os provocadores sensubstancia.

Difícil posicionarse, coño. Sempre estamos baixo a sospeita de ser pretenciosos con nós mesmos.

Quédome coa transfiguración monstruosa dos seres que son metade isto+ metade imposíbel. Esa insolencia que anula fronteiras adminstrativas trazadas sobre un mapa. Quédome cos que esquecen conceptos aprendidos. Cos que nunca son completamente algunha cousa. Esa busca de identidade postmoderna e feita añicos tenme cansa, moi cansa. A mecánica e a ciencia-ficción [un estilo híbrido, vaia] venden alivio para tanto torrente sanguíneo saíndose veas afóra.

Descansarei un pouco de ser humana.

Se me permiten...

Banda Sonora Orixinal: Why can't I be you, The Cure. Os Cure foron pseudo-relixión. Ilusionistas, circenses, neuromantes. Sempre dubido se foi Tim Burton quen inspirou aos Cure ou, máis ben como sospeito, ao revés. Impagábeis versións dos seus temas con instrumentos de xoguete. Impagábel vídeoclip de Close to me, o do armario. Marabillosas, tristes, delirantes Pictures of you, Lullaby, The same deep water as you, Siamese Cats, Inbetweendays, Forest, A hundred years, Wendy time... mil que esquezo e non penso mirar...

E o himno xeracional, luminoso, celeste, de toda unha lexión de corvos nigroamantes [achtung! cota de xogo de palabras cuberta por hoxe] : Just like heaven

Datos de interese: Sobornarei con esplendor a quen me consiga que a semana que vén vaia bo tempo en Granada. Unha nevadiña na Alhambra é dun lirismo abafante, sí. Permítoa. Pero que non chova.

Y responde con tatata: por fin pode dicilo coa boca e non só co cu. Y é un híbrido entre o enxebrismo e o caribe.

Amo a un caníbal. A palabra caribe e caníbal son a mesma, disque. Qué fermoso paralelismo.

Algunhas das perlas de House: Case todo o que prescribo é adictivo e perigoso, a diferenza é que isto é legal.
Pero por humildade a cal te referes? Á xenuína ou á cortés e condescendente humildade de Mr. X?

Discutín acerca de se House exemplifica o humor inglés. Iso é humor inglés? Como está dobrado perdémonos se o actor británico finxe ser ianqui ou non. Se se trata do new humor inglés está claro que, ademais de flema, vai acompañado de bile negra. A compoñente da melancolía, para os médicos do Medievo. Agradezo ver House, pero de cando en vez encantaríame que fose unha televisiva muller quen cometese esas falcatruadas contra o politicamente correcto e reaccionase máis caústica que sosa.

Para calquera pregunta sobre o tema, por favor, non chamen.

I feel pretty.

Créditos das imaxes:
Imaxe 1, roubada de Internet
Imaxe 2, propia e manipulada con PS

Nota: o termo hybris orixinalmente alude á soberbia que atenta contra os deuses i é castigada coa némese. Non está claro que sexa a orixe da palabra híbrido, pois semánticamente están lonxe.

Sen Arquía, por favor

2006-10-09T21:42:00.000+02:00

Por suposto que si. Son anarquista.

Cousa que carece de importancia, porque o alicerce do anarquismo é que tamén o sexan os demais. Esa é a base da autarquía, da autoorganización. Non esa idea banalizada de que a anarquía significa que todo o mundo fai o que lle dá a gana e isto é un cachondeo (que esto es Jauja, como di miña nai). A idea un chisco máis elaborada -e que por iso require que pasemos os ollos dúas veces por riba da súa expresión tipográfica- a idea de que o ser humano pode prescindir do poder e a autoridade para vivir en sociedade.

É o anarquismo un tanto inxenuo?

Como que o ser humano pode prescindir do poder e blablablá? Como que o home pode vivir en sociedade sen instancias coercitivas?!

O anarquismo confía no poder de mecanización e interiorización das normas cívicas por parte do ser humano. Coido que se trata do sistema sensistema máis digno para a coexistencia e case cohabitación de 6.000 millóns de embigos neste planeta. Cifra que é moi fácil de dicir pero algo máis difícil de pensar. Hai quen satiriza que os postulados anarquistas caen no cándido optimismo ao presupoñer que eses 6.000 millóns van compartir osíxeno e petróleo en harmonía cósmica. Pero é que pensemos un intre: se cada un deses 6.000 millóns é consciente de que non existe ningunha instancia por riba del, ningún dispositivo ou sistema argallado co único fin de espialo, castigalo, sobreprotexelo, oprimilo (ergo, ningún deus, alomenos cristiano e penso que islámico e xudeu tampouco)... non se reducirían as posibilidades de gozar facendo sentir mal a outros?

Seguramente non desaparecerían. Mais, non se reducirían?

Argüirán: psicoloxicamente precisamos sentir que hai algo supremo do que formamos parte. E permítanme: a especie homo sapiens sapiens, o sistema solar, a galaxia Vía Láctea, o reino animal, a vida baseada en cadeas de aminoácidos, carbono e división celular... non abondan? Precisamos siglas, rostros de líder, directivas perpetuamente reunidas, homes e mulleres carismáticos que decidan o que é bo ou malo o que debe ou non debe facerse? Precisamos un must be sempre?

O punto clave do anarquismo é, como lembra citando o señor Chomsky, que a propiedade privada dos medios de producción é unha forma de roubo. E a quen cita é ao señor Proudhon, orgulloso en ser o primeiro en autodenominarse anarquista.

Pero, quen coño son os medios de producción? Ocórreseme (pero creánme que non todas as cousas que afirmo se me ocorreron a min, a min a primeiriña) que han ser as formas de manifestarse e reproducirse tanto dos caricaturizados capitalistas con puro como do supraórgano máis potente de toda sociedade - se excluímos ás grandes multinacionais i entidades financeiras-: o Estado.

O anarquismo pasa por riba desa falacia especulativa que é a democracia actual e que enche a boca dos políticos de medio mundo porque adoita protexelos cunha especie de aura de invulnerabilidade: quen pode atacar os principios democráticos? - pensa o denostado señor Arbusto mentres fríe unha salchicha e bebe Duffy [sic]-. Logo, quen pode atacar o que eu digo sen caer no puro terrorismo?

E mastica a salchicha tan campechanamente que provoca un chaparrón en Irak que esmaga de golpe a 25.000 civís.

25.000. Unha cifra fácil de dicir. Difícil, difícil de pensar.

A democracia é un xogo de espellos baseado en que o teu reflexo equivale a ti mesmo. E que entón, un señor con bigote que fuma Ducados, come cochinillo asado, especula con accións e constructoras, pertence a un partido con determinadas siglas, e ten unha muller chamada Agustina e unha amante china chamada Li Si... que entón ese señor é ti mesma. E pode representarte. A ti. Que es vexetariana, estudas matemáticas, tes por amante a unha veciña loira e baixas soa ao cine de cando en vez. Só en virtude da maxia das urnas. O teu reflexo democrático é ese señor.

O principio de representatividade democrática é tan falso coma o xogo de espellos do final da Dama de Shanghai.

Entón, se cremos con candor que tal representatividade é posíbel... non é lexítimo o candor de pensar que, sen o poder do Estado, o mundo é factíbel? E non só factíbel senón agradábel?

O Estado é un tumor que se apropria do novo ser vivo que conforma a sociedade a humana. Sosteño que un tumor nace do empeño en ser inmortais. É unha desobediencia, un descontrol. O Estado, como forma de poder que é, igual que o foi a Igrexa (ollo, non a relixión), empéñase cegamente en persistir. O mantemento do poder, e non o ben común, son a finalidade reservada de todos os Estados.

O fondo reservado de todo estado.

E dado que se alían coas superfinanceiras, coas ultramultinacionais, cos megamedios de comunicación... en realidade, quen diaños compón o Estado? Cal é o seu poder de decisión final?

A burocracia, un engrenaxe demencial só apto para anódinos, é unha das bazas máis fortes a prol da necesidade do Estado. O Estado, como un fabricante de coches, véndenos a idea de que é necesario cambiar de coche. Pero nunca deixar de ter coche.

Como existe o equilibrio mundial sen Estados? Quen ocuparía as cadeiras da ONU? Realmente hai decisións que non estean supervisadas sempre polo FMI?

A fin de contas, que é un Estado?

Unha multinacional, como a Igrexa, que vende identidade social, lingua e cultura comúns, policía, logotipos visíbeis?

[A Igrexa contou no seu momento cos elementos da primeira gran multinacional da historia: un logotipo impactante, un carismático fundador que lle lega todo ao seu fillo sen deixar o poder, sucursais en canto outeiro existe no mundo, un libro marabilloso que contén o todo, unha superempresa vaticana que patrocina arte, literatura, enxeño... ata que topou coa ciencia do século XVI. E productos venábeis tan suculentos como a alma, o perdón, o sosiego familiar e a consideración grupal. A Igrexa cristiá foi o modelo de Coca-Cola, Ford, Nike ou Maquiavelo].

A vontade de mantemento no poder do Estado choca frontalmente coa vontade de poder do individuo. Mesmo coa vontade de poder de certos grupos sociais, lobbies, etc...

É sospeitoso que un Estado sexa reacio a modificar as bases que o lexitiman: constitucións, sistemas electorais... Cando un organismo tende a perpetuarse sen importarlle o entorno, sen ter en conta o concepto esencial de caducidade... é un organismo tumefacto, é un tumor, un cancro. É un vulto sen funcionalidade algunha, ou cunha funcionalidade mínima disposta para disimular.

É algo similar a un Estado.
Por suposto, eu non teño as respostas a todas as preguntas non retóricas que plantexei. Só sei que o pretendido Kaos que, en teoría, sementaría a supresión de dogmas e poderes estatais, no meu imaxinario persoal paréceseme moito máis a un Kosmos. Á orde. Á cosmética. A cooperatividade, a horizontalidade, o intercambio libre... pintan un mundo no que a expansión persoal ten moito máis sitio. E non perde de vista o xogo de que aquí todos somos prisioneiros e colegas. Co que traizoar ao outro con tal de conseguir un obxectivo individual supón sempre a peor das eleccións posíbeis...

Talvez noutro universo.

Nun deses que flotan nas posibilidades numéricas de Pi.

BSO: David S., ou S. David, puntualizou unha vez que Police eran como punks guapos. Police soan a psicofonía da casa da miña nenez e adolescencia, non porque os escoitara eu, senón polo meu irmán. A día de hoxe resolvo que foron un grupo moi bo. Bastante ácratas no seu son, alomenos no sentido do mainstream da época. Creo que nin siguen a ninguén nin fan escola. O peor de Police foi que Sting se parecese tanto a Beckham. Pero iso non podían imaxinalo.
Así que hoxe poño Spirits in the material world. Unha especie de nihilismo espiritual.
E Bring on the night. Un himno á noite, xa dende hai varios séculos louvada. Carpe noctem, como diría un spot dalgunha destilería...

Datos de interese: A película Pi, segundo revelan os microsiervos, amosa no seu cartaz un número Pi inventado, copypasteado i, en definitiva, erróneo. A peli tamén é un pouco copypasteada ela en si, pero a estética turba case tanto como o número que reflicte. Polo demais, mestura batidos todos os conceptos e atrezzi fascinantes da matemática de fins de século (XX): fibonacci, xogo do go, teoría do caos e, por suposto, pi. Só botei en falta os fractais.

Quero ver El laberinto del fauno. Este é un dato de incuestionábel interese xeral.

Sí, por suposto que si. Son anarquista. Pero anarquista contradictoria. Por exemplo, voto nalgunhas eleccións. Non lin a Bakunin directamente. I engaiólame a idea de que fose un nobre. Un nobre anarquista. Dacabalo polas estepas. Mal gusto sentimental, que lle imos facer.

Anoto que aos 2 meses e poucos días o ser humano ri cando ve a súa imaxe reflectida nun espello. Como cada vez vai vendo mellor, cada vez ri máis.

Sabían que o número e expresa crecementos exponenciais sen límite, como o dunha colonia de bacterias ou o dunha fraga que volve crecer tras ser asolada nun incendio, por exemplo? Non, qué coño ían saber (talvez o saiban, talvez o saiban). O que si sabemos é que os montes galegos arderon. E que, con o sen número e, custará un ril medioambiental volver a dispor deles. Xa sei que o digo tarde. Sei que no seu momento non o dixen aquí. Xa chovía demasiada palabra con respecto ao tema. Un home que coñezo e que seguramente le isto agora mesmo [ ola] di que quen provoca un incendio había castigarse seguindo esta lei celular: un asasino mata X células vivas cando se carga ao seu xefe, por exemplo. Pois ben, o autor dun incendio matará X elevado a n células vivas. O meu amigo afirma que o castigo ha ser proporcional. I en praza pública, suliña.

Máis que anarquista, escollo a designación ácrata. Máis acre, máis ácara, máis arácnida, máis contundente. Un pode discutir cunha anarquista. Cunha ácrata [malia ser o mesmo] semella nin pagar a pena. É unha verba que araña.

Miro os anuncios. Máis que os programas que van en medio. Os de coches. Agora que se leva certa magnificencia humana, certa trascendencia neses spots (sobre todo os de coches caros: BMW, Mercedes, Audi) recoñezo conmoverme co de Bruce Lee: Be water, my friend. Mal gusto sentimental de novo? Ouh, shit.

Be water. Hoxe chove.

Créditos das imaxes: colección persoal

... Non farei nada polo que o deus da biomecánica me impida a entrada no seu ceo...

2006-09-06T18:25:00.000+02:00

Ademais dunha corrente estética de certo arrebatadora, a biomecánica, biónica e intelixencia artificial teñen aplicación nun mundo práctico que mellora a vida da xente ou que quizais - e iso acontece tamén na ciencia en sentido amplo - manexa a intachable escusa de, "ademais", mellorar a vida da xente...

De súpeto, un estraño.

O ser biomecánico. O cyborg.

Ao principio eramos nós na natureza. Todo o demais, caza, gando e plantas decorativas para ricachóns solitarios con invernadoiro...

Os humanos. Por riba de todo. Os demais seres eran iso: os demais. E abigarrábanse como podían no resto da "pirámide" da evolución. A cúspide, nós, claro. Bueno, e os varóns brancos un pouco máis cúspide que as mulleres negras...

(Os varóns brancos e ben dotados máis cúspide... ou máis ben os varóns brancos ben dotados con gafasdepasta e votantes do...)

De súpeto, a diversidade de formas vivas sintetiza nunha soa Vida. Deixamos de "comer aparte". Somos parte do Todo. Dende Darwin e durante todo o século XX comeza un proceso caracterizado por estrañas consignas: procedemos de seres unicelulares; saímos do mar e botamos a andar; somos máis que curmáns de Copito de Neve ou a mona Chita; as bacterias e os insectos superan a nosa intelixencia -ou, alomenos, a nosa permanencia neste planeta- e, por se fora pouco, compartimos sospeitoso material xenético con... tacháaan... a apampada mosca da froita que rechucha nos figos das tardes de setembrozzzz...

Somos parte dunha longa, e parece que máis perfecta, cadea de vida. Ou unha errata de vida. Ou un complot -cómo me gusta esa palabra- de vida.

O home de Vitrubio que Leonardo deseñou case como un logotipo do Renacemento, como centro da xeometría e da física, asimílase xa non só ás bestas, senón tamén aos microbios, aos fungos e ás buganvillas.

A vida é unha soa, grande e libre...

E así, a simple vida transforma nunha obsesiva Vida: queremos comer e beber vida, defecar vida, fornicar coa vida, eructar vida a todas horas. Todo é vital, bio, vita, esvida, vivesoy, vitaldent, vitalínea. Queremos morrernos de vida. E vivir a intensa - e xa un pouco redundante- vida. Un pleonasmo desesperado. Vivir a vida.

O cal fai pensar que existe un xeito de vivir algo que non sexa vida.

Especulemos -dixeron os científicos-. (I especular non é senón xogar con espelliños...)

E aquí entra a figura. Fondo negro. Máquina de fume a tope. Unha musiquiña tipo anuncio de Nike Air. Ábrese un ángulo de luz, a xeito de porta...

...Velaí. Ou voilà, para os de Costa de Marfil...

Entra en escena un ser medio María de Metrópolis, medio Schwarzenegger, medio Rutger Hauer, medio micrófono de Giger, medio señor con marcapasos e dama-xirafa con aros no colo, cantando a cancionciña de Hal-9000, pero sen ser Hal-9000. É...

...o cyborg.

De repente, unha estraña forma de vida, como di o fado. Medio carne, medio metal ou materia elaborada. Imposible sen a nosa existencia e sospeitosamente similar a nós mesmos. A vida outra vez, si. Pero cun deixe mecánico: un brazo mecánico, un ollo mecánico, un corazón mecánico... unha emoción mecánica? unha memoria mecánica?

Conceptos así manexan pelis como Terminator, Blade Runner, O xigante de ferro ou libros como Yo Robot (Asimov), R.U.R (Karel Capek, o pioneiro da palabra robot, que significa traballador) ou En un lugar llamado Tierra (ciencia ficción para adolescentes) : a rebelión da máquina. Ou mellor: a revelación da máquina (atención: cota de xogo de palabras, revelar/ rebelar, alcanzada por hoxe). As tripas mecánicas superando en convulsión e intensidade as emocións humanas. Más humanos ca nós. Ca ti. Ca min?

Desafiantes.

Onde fica entón o sentimentalismo? Onde sempre estivo: á altura do betume. Os sentimentos son enxertos, a emoción son retallos de circuítos, crémonos co patrimonio lexítimo da sensibilidade só porque a dous monos deulles unha taquicardia ante o rosa atómico dun solpor... I herdamos esa taquicardia... E identificamos a sensibilidade coa moi distinta compaixón. Esquecemos a sensibilidade da épica, que ten o grosor dunha maza. E cústanos recoñecer a sensibilidade do glacial. Pero admito que a hai.

E intensa coma un xéiser.

A vida mecánica é un desafío a este exceso de Vida torrencial que tanto nos enorgullece.

Unha puntualización: polo que se ve, os robots do futuro non serán tanto os tochos de metal e circuíto que imaxinamos, como os nano-robots do tamaño dun chícharo e capaces de che resolver problemas de astrofísica ou problemas de alternancia no coidado dos fillos (coa parella masculina)...Criaturas diminutas dispostas a reparar tecidos, sacar infinitos decimais de pi, levar unha impecable axenda e rexistrar os teus recordos para telos a man nas reunións con vellos amigos. Pequenos pedantes que comprendan mellor o universo ca nós...

A biomecánica e as súas concubinas (a biónica, a bioenxeñería e a I. A.) configuran un campo abonado para o fascínio, os frikis que lle rezan ao cubo Rubik e os visitantes dunha exposición de Cosmonáutica Rusa na Casa das Ciencias da súa pequena cidade de provincias. É o espazo no que se atopan as belezas dixitais e os robots xaponeses, os físicos e os protésicos, o espantallo e o leñador de folladelata, o lugar para ver brindar a Frankenstein e a Terminator 2, a arquitectos i a especialistas en titanio, a Alien e a Tyrell da Tyrell Corporation, a microsiervos e a macrosiervos (que tamén os haberá), a Jekyll e a un metalizado Hyde...

Obsesionada con ese ámbito, como xa dixen, fascinante, vinme entón impelida a sabotear a escrita, a esbozar textos a dúas voces, textos dende o punto de vista dunha máquina (había un anuncio de Audi no que falaba o Audi...), escribir que escribiamos demasiado, que o exceso de demostracións de cousas interesantes que dicir por parte dos humanos era insoportable e pouco crible; que entón eu sería irónica, triste ou paradóxica, non sei; que estabas atrapado nesta liña como antes o estivera eu; que quería saír exectada dende este texto ata ese cosmos; que a emoción era unha emotiva impostura; que talvez podías estar dentro do meu texto, pero non dentro da miña vida; que había unha memoria ou un implante no que eu existía pensando eu sempre vou ser eu con claustrofobia e 9 anos; escribir textos que finxían ser textos ou historias sen contar nada en absoluto; escribir que isto era unha trampa... pero que non sabía moi ben por qué.

Saberme un clon absoluto e innecesario, un 1 partido por... esperen que o consulte... 1 partido por -aproximadamente- 6.600.000.000 de xentexentexentexentexentexenteinxentexentexentexentexente i etcétera.

É dicir, aproximadamente nada. Pero unha nada importantísima para min mesma, coño. E para catro ou cinco seres que andan polo mundo, incluída unha planta púrpura que teño na cociña.

Saberme un bicho mecánico. Ou esperar selo con inusitada alegría.

A biomecánica catalogará o vivo de maneira distinta.

Redimiranos da tiranía de ser o embigo da galaxia...

PD/E saberemos que podemos estar feitos da substancia da que se fan os soños (ollo aos cazadores de citas e intertexto!!). Pero que esa substancia pódese inocular nunha inerte e desprogramable criatura i escribirlle na fronte, como ao Golem, Emet...Auténtico...

BSO: The Hall of Mirrors, Kraftwerk. Lembro a versión gravada por Bruno nunha cinta. A esa cinta chameina Elektrón. Este último dato é irrelevante e non teñen por que lelo.

Datos de interese: Lista de aplicacións da biónica, ou rama da bioenxeñería, ou cómo imitamos a vida ou cómo biomimetizamos para logo esquecer que somos uns copións, ou quéseieu... :

o radar- inspirado nos morcegos, que se guían polo eco
a bioluminiscencia ou luz fría- inspirada nos peixes abisais e nos vagalumes
as estructuras reticulares de gran resistencia- inspiradas nas arañas e nas tearañas
o avión- inspirado nas aves
o diafragma dunha cámara de fotos- inspirado na meniña do ollo
a cuberta do Crystal Palace en Hyde Park, de Joseph Paxton- inspirada nun nenúfar sudamericano
a Cidade de Artes e Ciencias en Valencia, de Calatrava- inspirada no esquelete dun dinosaurio
o Instituto do Mundo Árabe, en París, de Jean Nouvel- con fiestras inspiradas no iris do ollo humano, que se abre e pecha segundo a luz

e todas as nosas técnicas de buceo, voo ou hibernación.

Hoxe vai día de tormenta. Y, fillo das tormentas, ten un humor algo tormentoso.

Wikipedia négase a se pregar á censura china

Alguén me chamou ácrata. Menos mal. Estaba esquecendo que o era...

Para rematar, un acertixo: Que é o primeiro que fan os seres mecánicos cando sae o sol?

Créditos das imaxes: imaxe 1: de Ray Caesar/ imaxe 2: col. persoal

Neotenia

2006-08-20T17:46:00.000+02:00

Definición: neotenia, o sea, la persistencia en un adulto capaz de reproducirse de caracteres usualmente atribuidos a un organismo inmaduro.

Típico de anfibios. Urodelos, Anuros. Sapos. Salamandras. Píntegas. Cousas así.

Ti e mais eu considerámonos lonxe deses seres.

Pero a neotenia é rastrexable nesta especie á que pertenzo.

Á que pertences ti.

A mutante humana.

A neotenia ten unha dimensión puramente zoolóxica e unha aplicación felizmente sociolóxica. Sozoolóxica (atención: cota de xogo de palabras cuberta por hoxe). Así que somos anfibios: crecemos, pero mantemos atesourados os rasgos das nosas fases de larva que, na especie humana, duran... e duran...

Somos biscoitos medio crus, deses fariñentos que saben a maizena. Nacemos a medio facer: a cabeza demasiado grande, a vista demasiado perdida, a linguaxe demasiado privada, a pel demasiado impresionable, o estómago demasiado indeciso, o corpo demasiado torpe, a memoria demasiado obtusa, as potencias demasiado potentes... Nacemos en forma de potencia. Somos fame que tardará moito aínda en se converter en intelixencia.

Se é que converte en tal cousa.

Tardamos como mínimo 2 anos en rexistrar unha lembranza consciente! E para iso moitas veces confundímola con algún soño.

No principio soñamos máis que vivimos.

Sen embargo, das nosas fases iniciais gardamos demasiado, segundo afirman psicólogos, sociólogos, pedagogos e pedantes que amenizan toda reunión de sociedade. Fases decisivas e sepultadas nos recunchos da inconsciencia (a fase uterina, a fase de lactantes, as etapas básicas da socialización...)

Nunha especie de bucle sen fin, paradóxico tamén, a medida que imos medrando imos desexando non medrar máis. Agora que podemos vivir tanto, tantos anos - máis de 400 din os listos- agora que albiscamos no horizonte a posibilidade de enterrar -cun sorrisiño triunfante e, por tanto, algo mediocre- ás lonxevas tartarugas nacidas canda nós, agora, xusto agora... queremos deter o tempo. O tempo dos nosos corpos. Que non transcorra máis.

Peterpanismo.

Hai tempo que se fala do síndrome Peter Pan. Pero faise desde unha perspectiva eminente, médica, con sentencias como "falta de confianza nun mesmo", "excesiva dependencia do parecer alleo" ou "medo a asumir responsabilidades". En fin, o típico cadro ante o que todos nos sentimos fatal por vernos reflectidos para así axudar a engrosar as arcas de psicólogos, psicoterapeutas, psiquiatras (horreur, la bête noire), psicofantes, psicodramáticos, psycho killers e demais, que prometen, con certo maligno candor , devolvernos ese estado ideal de plena madurez. Autoestima. Pensamento positivo. Confianza. Fe. E tránsito intestinal inmellorable.

Estúpido, claro.

Non é aí onde se quere deter hoxe o ollo mecánico da criatura mecánica. Do peterpanismo [sic]teranse escrito xa teses, e reseñas a teses e todo.

En realidade, a neotenia disecciónoa noutro tipo de actitudes. Non na sa falta de madurez e na normal carencia de estabilidade emocional [nun mundo inestable e incerto ata o nivel do átomo, aqueles que gozan de estabilidade emocional ha de ser porque amosan a sensibilidade dunha tapia. Non me cambio por eles. Mmmm.Ou...?]. As actitudes neoténicas que observo na raza humana exemplifícoas cos debuxos animados: os debuxos animados -con perdón dos que se curraron os bisontes nas covas paleolíticas hai miles de anos- son un dos inventos máis decisivos do século XX.

Pensen: un debuxo animado. Inmediatamente pensan: cousa de nenos. Pero sigan pensando [con coidadiño, por se doe]. Os adultos de hoxe vemos e somos fans dos debuxos animados [ e neles englobo o 3D, os cómics ou os gráficos dunha Playstation] . Movémonos nun mundo no que fabricamos seres aos que dotamos de ánima. De vida. Os debuxos animados son os precursores da biomecánica. Eu afirmo que moitas das miñas historias preferidas transcorreron baixo a forma de debuxos animados. Sub especie designati ¿? [chiste especial para os borgeanos, que amenizan toda reunión de sociedade]. Un debuxo animado conmóveme, axítame, cunha forza real. Mononoke, Buzz Lightyear, os comics de Bilal, Max, Quino, Moebius... Son infantil? Inmadura? Moi posiblemente. Quero non ser adulta? Tal vez non me sae ben selo.

Mais o que realmente creo é que quero levarme parte do meu pasado, cada vez máis, a medida que vou medrando e se espera de mí que faga certas cousas [de sospeitoso contido estable].

A neotenia nos humanos significa que estiramos infancia e adolescencia, conscientemente, voluntariamente, ata límites cronolóxicos variables. En contra do que acontecía no pasado. Antes o prestixio proporcionábao a idade e, de feito, a nenez nin sequera era unha etapa tal e como hoxendía a coñecemos, unha etapa con sección propia no corteinjlés, por exemplo, con roupa, libros, entretemento ou Dereitos de seu.

Non. Antes ninguén quería ser neno moito tempo. A partir dos 30 o noso corpo cóbranos un duro aluguer. A xente medraba rápido, reproducíase rápido, esquecía as ofensas rápido e, seguramente, tiña orgasmos moito máis rápidos.

Hoxe vivimos no noso corpo de aluguer vendo debuxos animados -que contan historias máis substanciosas que moitos libros supostamente sesudos e que, ao final, só falan de líos de parella e do "guachi" que é o autor/a- e xogando día e noite.

Advertiron que a nosa especie, a estas alturas de milenio, está obsesionada con matar o tempo xogando? Xa sei que haberá canicas prehistóricas e xogarían ás sombras chinescas no fondo das cavernas, pero nestas datas a industria do xogo [a do entretemento, en xeral] obríganos a ter algo entre as mans para ser persoas. Debemos saber xogar. Pero xogar é moi difícil, implica desprenderse dunha parte dun mesmo, saber distanciarse, nun zoom cara o cenit que nos faga pequenos. Deberían aprendernos a xogar na escola.

A existencia é un xogo. I esta triste e petulante frase sitúanos máis cerca dos nenos que xogan, como dicía un autor arxentino hipercitado, que xogan "con seriedade".

Outra das actitudes neoténicas da nosa especie reside no hedonismo e no despregue dos sentidos. Cando nenos apenas fomos unha manchea de nervios atados a un embigo. Todo era sensación. Perplexidade. Comprensión do corpo. Ao longo da vida perpetuamos ese redescubrir dos sentidos: Vea, escoite e experiménteo todo, di un eslogan dun Home Theatre. As palabras emoción e sentidos acaparan boa parte dos campos semánticos publicitarios. Sentir e emocionarse representan o cumio da natureza humana neste principiar do milenio. Emotional landscapes. Temo que o exceso de sensorialidade nos deixe fríos. Ou talvez non o temo, senón que o agardo e, mesmo, con alivio. Xa que todo é "unha nova sensación" e a nosa finalidade nesta Terra semella non ser outra que desfrutar dos nosos sentidos, o día que non sintamos nada hemos experimentalo cunha repentina curiosidade.

Na adolescencia sentimos con tal forza que o resto da nosa vida é nostalxia de todas as primeiras veces. Pero iso tamén ten moito de cliché. Eu, que son o modelo ou dummie que máis preto teño, esquecín as primeiras veces de moitas cousas e lembro cunha luz de caleidoscopio moitas segundas, terceiras ou enésimas veces.

Quizais o quid radique en experimentar eternamente como unha primeira vez... Unha necesaria ilusión óptica que funciona no namoramento, na chegada do verán -sempre me parece o primeiro verán de todos-, en certas mañás ou certas noites moi noites. Pero coido que esa falsa sensación ou falsa memoria opera nun tipo especial de caracteres, non en todos.

Creo que teño dereito a ser nena toda a vida. Como tal vez ti -que estás lendo a un tiro de pedra binaria- como tal vez ti o cres. Seica nunca o formulaches así. A nosa opulenta ociosa sociedade occidental permítenos o luxo de ser nenos de xeito ilimitado. Non temos que correr para fuxir de soldados. Só corremos. Non temos que xustificar un pensamento racional. Emocionarnos ata a épica é suficiente. Os nosos heroes poden non ser grandes. Queremos que nos conten contos - que pobo humano non?-. Reivindicamos o dereito a saír en camisón con dúas trenzas ladrando por ti. Somos poliños na procura de cascaróns con hipoteca. O capricho, a indolencia, a insolencia temeraria... son virtudes incontestables. Debuxamos coa man esquerda. Probamos a ver. Afiamos lapisiños de cores. Abrimos moito os ollos ao cosmos. Comemos cosmos. Intuimos. Mentimos. Na escuridade hai cousas. Máis das que hai na non escuridade. Falamos do revés.
We're fountains of blood in the shape of a girl.

Xogamos.

Interesante desviación da vida humana, xogar. Derivada do almacenamento de alimentos e do control da temperatura corporal. O xogo fainos grandes.

Quen non lembra o nome dalgún boneco da súa infancia?
E cantos nomes de supostos amantismos, de amigos indelebles, xa non viven nos nosos circuítos da memoria?

Sorrís lendo isto, pequena larva?

Soundtrack: Por este doce e vulnerable momento: La la love you, dos lonxanos Pixies. E tamén unha supernova versión bossanova do Heroes do aínda máis lonxano Bowie feita por Damills. Agasallo de Viti.

All I'm saying, pretty baby

La la love you, don't mean maybe

Ven que fermoso simplismo?

En inglés, ao ser amado díselle baby. Neotenia? I é neotenia que, nas identidades trucadas da rede, tantas persoas elixan ser "pequeno", "diminuta" ou "lil'... ?

Datos de interese: O desamor é unha falsa e tópica fonte de inspiración. Tampouco nos fai máis grandes. O desamor é unha espera insoportable. Unha toxina que se pousa, coa delicadeza do amor, enriba de todas as putas cousas.

Sentirse un cabalo coxo. Sobre o que deciden cómo e cándo rematalo.

Hoxe haberá algún tipo de lúa. Miren, a ver...

Matinando en cómo se diría debuxo animado en latín [para calcar a expresión sub especie aeternitatis modificando o aeternitas por debuxo animado] consultei a un clásico devoto. Suxeríume tal cantidade de fórmulas, a cada cal mellor: imago in actu, imago in motu, simulacri, spectri... Nestas últimas, o mérito é que preservan o contido de alma presente na expresión orixinal de debuxo animado. Grazas e garzas que saen voando, Alberto.

Navegando, atopei unha páxina de test de carácter. Soa un pouco á teoría aquela medieval dos humores, o sangue, a flema, a bile... Pero seguro que pinchan no enlace e pican. Saíume o número 1. Tal vez mañá me saia o número 6. A algún lle saíu o número 7, "amorfo"?

E que me din de Plutón? Jajaja. Vaia destitución. Claro que xa se lle notaba un pouco aparte, sempre foi un planeta algo distraído[para min sempre serás planeta, Plutón (verbenero!! Síntoo. Sei que xa cubrira a cota de xogos de palabras neste post)]

Créditos das imaxes: As 1 e 2 son de Ray Caesar . A 3 é de internet, si, pero ábranme o cranio que non lembro de onde. Mmm. É un delito?

Lista de cousas embarazosas

2006-07-15T21:03:00.000+02:00

1.- Perder algo que non é teu. Sobre todo, o tempo
2.- Vendo vellas fotos cun ou cunha amante, parella, arreconchegado... cáese unha da Primeira Comuñón
3.- Atopas a alguén na rúa que te chama con confianza polo teu nome. Ti expremes os miolos: Diana, Vanessa, Ulpiana, Rafaela... cómo coño...?Rematou a conversa. Só puideches dicir: Mira, Oes ou Ti.
4.- A situación anterior torna moi embarazosa cando se suxire intercambiar os teléfonos
5.- Vas a unha revisión médica e decatas de que levas unha calcamonía dunha bolboreta pegada ao ventre
6.- Alguén te eloxia moito, pero confunde todo. Por exemplo, di que naciches en Tombuctú, que escribiches un libro sobre A psicoloxía do armadillo e que che encantan os escargots, as sit-coms e os homes rubios con bigote
7.- Un tipo a seguirte pola rúa. Párate. Comeza: Ola, perdoa (está nervioso), quería preguntarche... aínda te dedicas ao mesmo? Ti miras con cara de parva e colles mellor as bolsas do súper, que pesan un pouco. Esto... a que, exactamente? Bueno, non tiñas un anuncio deses no xornal?
8.- As visitas de cortesía. En xeral, a cortesía
9.- O bolso dunha muller
10.- Descubren que o nivel de marmelada de framboesa descendeu mentres ti ficabas soa na casa. Por sorte, ninguén mira no licor de guindas.
11.- Explicarlle a un neno cómo funciona o mundo que non é Moltó ou Chicco
12.- A Administración
13.- Descubrir nos demais fe cega en cousas como democracia, idioma, poesía, arte ou relixión. Este sentimento mestúrase con tenrura e, ás veces, envexa.
14.- Rexeitar algo que che dan con amor
15.- Non saber qué dicir nos grandes momentos nos que cadaquén solta un tópico
16.- Escoitar a alguén que canta mal crendo que o fai ben ou que di cousas como "Es que a mí la literatura me encanta", ou "Gústame o cine, pero o que fai pensar".
16.- Non saber dicirlle a un neno ónde remata o ceo
17.- Non saber ou non querer expresar o amor aos que máis amas

BSO: Monkey gone to heaven, The Pixies. Hai tempo que non pretendo desentrañar as letras dos Pixies. Simplemente, son. Imaxino este mono que somos e que marchou para o ceo, andou pola lúa, deulle a volta, mandou un disco dourado gravado con datos sobre si mesmo ao espazo exterior... Mentres, aquí abaixo, gusto moito dos monos. Unhas persoas ben extraordinarias.

Datos de interese: Saír de contas HOXE. O emerxente estado de expectación.

Hei asomar moito para me ver os pes.

Fuxo da mágoa que se quere dar nos textos. Dende hai anos a criatura mecánica plásmase na ironía, a cibernética, a copia, a distancia, a emoción dende a distancia. E comprobo con delectación -tras certos actos colectivos nos que se len certas cousas- que alguén quere clonarse en min.

15 Julio 2006 - 20:30 GMT
15 Julio 2006 - 22:30 GMT+1+DST
Despejado 25ºC
Humedad:61%
Velocidad viento:(N) 3 Km/h
Presión:1017 mb.
Punto de rocío:17ºC
Índice de calor:26ºC
Aire frío:25ºC

O medo e a man son os puntos de partida da especie humana.

O cangarexo pode rexerar unha pinza que perdeu en batalla. Por iso son tan bravos. Pinzoume un ermitán na praia da Lanzada

Gústame camiñar pola rúa pensando que vou por unha Playstation

Xogar. Interesante desviación da vida humana.

Falaremos diso no seguinte capítulo, damas e cabaleiros, de...

A Criatura

Ata entón, sigan connosco. Como dicía Uslar Pietri nun programa da tele venezolana: Ata a vista, amigos invisibles (anécdota que debe acompañar a todo texto: de aí xorde o nome do grupo de rock dese país, Amigos Invisibles)

Créditos das fotos: foto 1: Criatura en suspensión, col. privada; foto 2: O disco dourado da Voyager I, supervisado por Carl Sagan

Quero dedicar este post ao que se fai chamar o niu quid of de blog. Un haijin. Polas listas de cousas que nos unen. E tamén polas que nos separan.

Made in China

2006-06-28T17:16:00.000+02:00

Recollo do chan do que nuncapubliqueino2004 (e que levaba por nome Soñeime antes nesta escena) 3 fragmentos dun artigo acerca do madeinchinismo (fascinación e ubicuidade do Made in China), un espello desa nacionalidade (destes pequenos, redondos, de maquillaxe, para levar no bolso) e que enlaza coa nenez e cun concepto do que quero falar no seguinte post: a neotenia.

Se é que obrigas con hormonas e con novos dispositivos mecánicos así mo permiten, claro.

Velaí o artigo, digresión anormal, meandro inútil, vaga disertación, luxo vertebrado ou veleidade lingüística de criatura que ansía ser humana:

“Made in China, pero para velo tiñas que darlle a volta.
Ao espello.
Porque eu levo un pedazo falando dun espello. Non sei qué maxia mutilada obra na escrita, que só recolle a partir dun certo momento unha fala longa coma unha vida. Non sei qué ten todo isto que só conta as cousas de certo xeito cunha remota analoxía á verdade.

Pero dicir a verdade é cousa de tan mal gusto.

Debe de ser por iso que os humanos nacemos estetas. E veneramos o bo gusto, ante todo.

E os espellos.

Eu tiña un diminuto espello que perdín nun entroido en Ourense, disfrazada de Lobo-disfrazado-de-Carapuchiña.

Cheguei a chorar por ese espelliño, espelliño máxico. Chameino cunha deliciosa palabra castelá imposible de traducir, “espejuelo”. Palabra que me arrastra nunha especie de ciclón laminado cara os contos de Antoñita la Fantástica e o colexio de monxas, ou xitanas con coquetos dedos sucios. Espejuelo, espejuelo. Non respondeu.

Nunca a obscenidade da precisión cristalizou de modo máis homoxéneo que no Dicionario. E o Dicionario revélame que “espejuelo” xamais significou o que eu pensei. Péchoo, fascinada.

Tanto ten. O meu espello xoga agora cun rostro que non é o meu, perdido tralos antifaces e confetis de Ourense. Ou quizais ninguén o abriu desde que o extraviei, e atesoura o derradeiro rostro que mirou –o da Carapuchiña pintando os beizos -. Quero pensar que, tras tantos anos sendo eu a única alí dentro, alomenos gardarame unha superficial fidelidade, como lle cómpre a un espello que leva toda unha vida espellando un único rostro.

Superficie rozando superficie.

Galano dalgún cumpreanos da infancia, cando as cousas Made in China revelábannos un mundo ancho e liso de espello de xeo. Nunca houbo merda tan rutilante coma a china para un neno: a comida china, o plástico chino, os bazares chinos, os contos chinos...

(As mil e unha noites eran a voluptuosidade e a noite recortada contra un mirador de estrelas. Os contos rusos eran os pasos na neve e a brutalidade. Os contos de sempre eran as tres irmás. E os contos chinos eran os palacios de xade, as princesas de laca e os engados).

...a trapallada china.

¿E o espelliño?

O espelliño perdeuse no tempo, como tantas células miñas, coma os meus dentes de leite, as guedellas de princesa, os amores sucios e cubertos pola neve.

Xa o dixen: eu creo que teño dereito a ser nena toda a vida. Coma un espello, repítome para dar fe de min mesma. Os teóricos da comunicación chámanlle redundancia. Os poetas soltan a esdrúxula consabida. Anáfora. Para min a repetición é o xeito de estar sobre o mundo. A copia da copia. E a copia é a abundancia. E a abundancia, señores teóricos, señores poetas, é a vida.

Ou mellor dito, o espellismo da vida.

A xogos tales condúcenos a reflexión.

E sobre todas as cousas, o Imperio dos Sentidos. Cando perder un espelliño redondo, de cursi e primoroso motivo floral, redondo e vermello coma vísceras e mapoulas... cando perder un espelliño some na épica tristeza dun reino empañado a quen o perde. Cando botar o alento sobre a neve non nos devolve a nosa imaxe.

Sobre todo para quen a neve non é máis ca un dispositivo da beleza. Un ser que adormece nas páxinas escritas, nos poemas dignos de tal nome i en certas películas de insoportable fermosura.

Cando botar o alento sobre as nosas mans tampouco nos devolve ao mundo para ser de novo

NENOS

Emperadores dos Sentidos.
Caprichos fugaces.
Nenas tiranas e malhumoradas que olen a talco e a ouriños.
Donos de todas as súas imaxes, ata que o espesor do mundo os alcanza e os converte en servos.
A mistificación sensual, kitsch e sofisticada que opera nas infancias e nos productos chinos.
¿Idealizo a infancia?
¡Como se pode idealizar o que é i é sen volta de folla!

A glacialidade é o atributo da nenez. A distancia de espello coa que o observamos todo. En francés -ese idioma xenital que semella enfatizalo todo cun aire indolente- la glace é tanto o espello coma o xelado. Dúas entidades do mundo creado que conteñen a pureza da infancia, coma o interior virxe dunha esfera de cristal que neva copiosamente cando a volteamos.

O espello é a extensión principal do cerebro dun neno.
O xelado é a extensión principal da súa sexualidade.

Seguro que a primeira vez que unha crianza esquimó fai un buraco redondo no xeo para proveerse de peixe –seguirán a facelo?- o primeiro co que abraia é co seu rostro.

Cremos que temos dereito a ser nenos toda a vida.

(...)

Vendo fotos dos anos 30 e 40 un percibe que, naquela altura, os nenos vestían e adoptaban poses de homes e as nenas, de mulleres. Un mozo de 22 anos era, seguramente, un señor con gafas. Os pícaros da rúa apoiábanse con desidia no fondo da foto e fumaban descaradamente, pero aquilo non era máis ca unha paréntese que non mitigaba a súa presteza inmediata para empuñar unha arma, unha idea política, un discurso teórico.

En tempos bélicos, a infancia non existe.
Vale dicir, a infancia nunca existiu.

É na época de paz –mesmo que sexa unha paz puta e disfrazada-, que os mozos de 22 anos apóianse con indolencia no fondo da foto do catálogo de Versace, por exemplo, e devoran xelados cun desexo interminable que me atravesa, lámbeme os peitos, e chega tamén ata ti.

En tempos acristalados, a infancia dura ata que a persoa perde a capacidade de pegar o nariz no cristal e mirar cuán grande, indiferente e prodixioso é o universo.
Vale dicir, a infancia dura ata que un se fai funcionario.

Os nenos ricos sempre fomos nenos.
Mesmo os nenos pseudo-ricos, é dicir, os pobres de orixe rica. Hai un xeito de ollar que non se perde, e que só o proporcionan a opulencia, o bazar.
Toda a callosidade dos nenos que non son nenos, os nenos de favelas, de guerras africanas, de vertedoiros, de hospitais, de iglús, de orfanatos... seméllanos dunha fascinante cortiza. I en realidade somos nós os nenos acortizados que miramos o mundo desde o interior dunha nave unipersonal botada á deriva do espacio, cun cristal panorámico ao que fican pegadas as inmundicias do mundo: o sangue, o lixo, o seme de balea, os seres primordiais dunha célula ansiando como ventosas multiplicarse e bendecirse pola vida...

É nosa a callosidade que nos envolve, aínda que prefiramos dicir crisálida, ou lágrima, ou burbulla de Coca-Cola...

Pertrechados contra o que chaman inmundicia.
Contra o mundo.

Tanto é así que a asepsia constitúe a principal enfermidade dos super-nenos e nenas occidentais. O exceso de hixiene é posible causa dos estragos de alerxias, virus dixestivos, herpes zóster e demais patoloxías esotéricas. Estamos limpos como diamantes. E, como diamantes, buscamos a emoción, a víscera, a besta rabiosa da que ser carlanca, o pescozo tépedo que morder coa delectación que produce en nós o perdido. Estamos enfermos coma diamantes puros.

(...)

Pero estes son os vellos trucos lingüísticos dos poetas, que anaforizan, e repiten e tiran da súa chisteira unha chisteira maior.

Sigo falando do meu espelliño Made in China.

Négome a comer ata que a vida mo devolva."

BSO: China Girl, David Bowie ; BSO de El último emperador, Ryuichi Sakamoto

Datos de interese: Négome a ser rebelde, transgresora e orixinal. Son copia e plaxio e hormonas alborotadas que dictan a miña conciencia. Tampouco son intelixente nin fermosa e fartei de facer xogos de palabras constantemente utilizando parénteses e dobres sentidos para amosar o meu enxeño e as miñas referencias culturais. Négome a ser coolta.

Non estou na era na que me tocou vivir.

Pero agora vén a época estival. A miña preferida por tantas razóns que elixo non contar...

Porque o inverno, máis que unha época, é unha épica. Último xogo de palabras.

Neste puro instante, son hermafrodita. Pasen e vexan, feirantes, morbosos, amantes do feminino, a oxiva perfecta e a arquitectura orgánica. O espazo perfecto e a sexualidade perfecta.

Non quero saber cándo é lúa chea

"O seu corazón latexa máis depresa que antes do embarazo: uns 12 latexos máis cada minuto. A súa masa sanguínea aumentada circula máis axiña e uns 185 mililitros do seu sangue atravesan a placenta cada minuto" Marie-Claude Delahaye

"Algunos estudios demostraron que incluso a los recién nacidos les gusta mirar los rostros bonitos, que tienden a ser simétricos, pero sólo en el caso de personas que nunca antes vieron. Pero, sobre todo, prefieren mirar los rostros de sus padres y de conocidos a las imágenes de abstracciones" Nancy Etcoff

Créditos das imaxes: 1.- Foto tomada por Pequeña Esquimal. O espello que aparece non é do que falo no texto 2.- Foto de Noemí Cubillo, ser que tiven o privilexio de coñecer nunha relación desigual e que ten a sensibilidade fotográfica dunha película ISO 3200

Lista de Lugares cos que Babexo ao os Nomear

2006-06-09T12:11:00.000+02:00

Rhin [Rin]

Devesos

Samarkanda

Lobios

Besarabia

Salto Ángel

Luou

Ciudad Delicias

Macedonia

Shanghai

París

Zanzíbar

Matanzas

Cariño

Lobeira

Seixo Branco

Castro Daire

Deserto Pintado

Murmansk

Yucatán

Mundaka

Nairobi

Ons

Cnossos

Mikonos

Isla Tortuga

Nicosia

Berlín

Mar del Plata

Asilah

Nínive

Ulan-Bator

Estambul

Marrakesh

Cines

O Xen

Olinda

Atlanta

Madrás

Timbuctú

Harar

Namibia

Ispahán

Miranda

Yare

Algúns destes lugares non sei case nin ónde quedan (oh, atrevida ignorante!). Moitos outros, si. Claro que me dan igual todos eses que confunden afanosamente a intelixencia con saber ou non a capital de Kenia. Sempre me fixeron graza os esforzados en demostrar os seus espasmos neuronais con ardides semellantes. Cando un intenta deixar claro que é moi intelixente... ¿é intelixente ou petardo? Non sei por que, esforzo e intelixencia non me casan na cabeza. Claro que a miña é só unha cabeza que vive de memes e lembranzas semiimplantadas.

A Terra destes humanos é grande dabondo como para competir co Universo coñecido... Así houbo que poñerlle nome a todo, a todo. As criaturas mecánicas percorren co dedo mecánico unha interfaz. A interfaz da Terra que tampouco é súa. Todos estes topónimos emocionan fondamente a súa falta de entrañas. Ás veces non hai como non ter vísceras para sentilas palpitar a cada paso, como lle acontecía ao Leñador de Folladelata.

Qué namorados están deles mesmos e do seu planeta azul. Viven de ser "eu" e de beber auga potable.

Pero "eu" afoga nun vaso de auga. Alguén bota esa auga, estrágaa. E a Terra, reseca, estira o pescozo de tartaruga moi vella. E o Mar, un aprendiz de Aral, un enorme esterqueiro, un abismo a presión dende o que nos miran peixes cegos, albinos, transparentes, cun signo de interrogación aberto no espiñazo.

Qué felices que somos nesta terra, pronunciando estes nomes bonitos nas noites de calor. Acariciando o pescozo veludo dos nosos nenos. Rin Devesos Samarkanda...

BSO: Beautiful feeling, PJ Harvey

Daphnis et Chloe, Maurice Ravel

Datos de interese:
Latitude:
43.3
Lonxitude:
-8.38333
Altitude:
97
Saída do Sol:
6:54 AM GMT 2
Posta do Sol:
10:12 PM GMT 2

(15 horas de luz solar! Coño, xuño é unha verbena)

Fase luar: in crescendo molto splendente

Regale una estrella

Un regalo resplandeciente para el día de la madre o del padre, cumpleaños, Navidad, bodas, San Valentín u otras ocasiones especiales. Por sólo € 69 recibe un Kit Estelar de MYSTAR - Global Star Registry. El kit contiene un certificado firmado que confirma el nombre y las coordenadas astronómicas de su estrella. También obtiene un mapa celeste que muestra la ubicación de su estrella en forma destacada. El kit incluye también un colgante grabado con la constelación de la estrella y sus coordenadas exactas. Puede escoger el colgante como collar o llavero. Inmortalice su propio nombre o el de otra persona entre las estrellas. ¡Un regalo brillante y exclusivo que nunca dejará de complacer!

Mmm. Quedan poucos días para unha sinalada data... ¿Optarei por regalar unha estrela do Kit Estelar de MYSTAR?¿Unha navalla mariposa?¿Syberia II para PC? ¿Un pequeno tití cun chapeu morado e unha cadeíña de prata? ¿Un acuario? ¿As obras de Sade, marqués-de-? ¿Unha viaxe ás Covas Do Rei Cintolo? ¿Unha cesta de nadal? ¿Un ideograma chinés co significado de -quéseieu- "inmortalidade", "nirvana total", "fecundidade rotunda" ou "melocotoneiros en flor púrpura e lesbianas de almorzo debaixo"?

Tic-tac, tic-tac. Pensa, pensa, coelliño branco, pupilas rosa...

Devocións desorientadas (Japdevoted)

2006-05-26T00:32:00.000+02:00

Escribo cun Uniball eye (Mitsubishi).
O meu primeiro disfraz foi de xaponesa.
No colexio pintei unha dama nipona de escaiola (azul, rosa, vermello). Tocaba unha mandolina. Talvez era chinesa, como a nai de Familias de 7 países.
Crecín con Mazinger Z, Candy Candy...
Algunha vez cantei Sakura, tema que polo visto fala das cerdeiras.
Alguén aprendeume a elaborar sushi.
Unha secuencia impactante da miña nenez é a do suicidio de Anju, no Intendente Sansho, dun señor apelidado Mizoguchi.
Coñezo á ex-secretaria do Embaixador do Xapón, en Madrid. A día de hoxe odia todo o que veña desa presada de illas no Pacífico...
Lembro unha estampa erótica dun polbo xigante e unha muller núa.
Leo a Mishima e a Sei Shonagon.
Teño certa curiosidade polo hentai. Por Mariko Mori.
Os empurradores do metro. As libidinosas adolescentes. Os que mangan braguiñas tendidas de nena. A moda neopoppunk. Os otaku.
Blade Runner. O anime. O manga. Mononoke. Amaterasu. Os haiku. O terror xaponés. A neve. Ran.

Que ten Xapón neste principio de século XXI? Simplemente é unha das potencias ultratecnolóxicas que domina o globo? Por que os xaponeses son devotos de todo? Por que hai tantos devotos de todo o nipón?

Con fervor...

Aishiteru

BSO: Música tradicional do Xapón, Ensemble Nipponia. Cousas máis raras oiredes, seica. Pero, que melodías son estas? E a percusión? E a voz? Canta esa voz? Se é así, quen lle aprendeu a cantar? Ou recita antigas sagas? Ou máncanlle os zapatos? Pretende intimidarte? Que musa de música é esa?

Se hai máis preguntas sobre o tema: Taiko, Oedo Sukeroku. Tambores.

Datos de interese: Xa non me alcanzo a ver os pes.

Onte sentei nunha pequena cadeira no borde da praia. Contestaba unhas preguntas que gravaban nunha cámara. Un docutraballo de Sindri. Comunicación Audiovisual. Ao redor: as primeiras intrépidas en bikini na praia. Sol baixo na praia. Cámara e micro e script na praia. Caterpillars apisonadoras de area na praia. Vento. Na praia.
O vento levou todas as miñas palabras e o micro apenas rexistrou fiuuu. Verdadeiramente, hai días que se van co vento. A Tara?

Lev Manovich desvela que os artífices de pelis de 3D han de estropear e meter ruído en certas imaxes demasiado realistas para darlles máis verosimilitude. Fala do mítico Zeuxis, pintor a cuxas uvas pintadas baixaban comer os mesmos paxaros. Ai, as ilusións. A linguaxe dos novos medios de comunicación. Barcelona. Paidós.

Nintendo lanza Wii a finais deste ano.

Os memes: unidades de transmisión cultural baseadas na mímese e na memoria.

Non é bo fritir outros alimentos no aceite de fritir setas.

Nikki: diario en xaponés

I pintoume o ventre de azul. Unha porta. Uns pes. Un fósil. Un óvulo. Uns espermatozoides.

Hoxe choveu.

B(azar) I

2006-04-26T17:06:00.000+02:00

Unha coincidencia. Qué emoción.

Dúas. Qué enigmático.

Máis de dúas. Pero, de que estraño galvanismo estamos feitos?

Primavera. Interior día. Tarde tranquila.

Soa o móbil. Un home. O pai dun coñecido, compañeiro de teatro. O motivo da chamada non importa. Si as súas intrigantes galvanoplastias.

Cómo riscando no seu cobre atopo un raro e valioso metal, protexido coma un feto.

No transcurso da conversa, o home interésase polo meu nome. El é vasco. Hai moita xente que leva o meu apelido no seu pobo de orixe, Amorebieta. Eu aclaro que o meu apelido, o do señor que se chamou meu pai, procede de Saldaña, en Palencia. Iso emociónao. Primeira coincidencia: el traballou de mozo como repartidor dunha casa de betumes e ceras e o seu primeiro destino foi Saldaña. Inmellorables lembranzas de Saldaña. O cal quere dicir: inmellorables lembranzas de cando tiña vinte anos e repartía betume de Xudea e cera para cirios.

Segunda coincidencia: el viaxou do País Vasco a Palencia no seu primeiro traballo. Meu pai viaxou de Palencia ao País Vasco no seu primeiro traballo. A Vitoria. De aí vén o meu nome. Supoño que vén de aí. Hai un santuario. Talvez existise unha estíbaliz previa a min. Alguén que meu pai coñeceu. O home regocixa no seu lado do teléfono. Teu pai i eu andabamos preto, en traxectos diferentes.

Collerían trens opostos. Escribirían cartas que se cruzaban. Coñecerían aos mesmos revisores, ás mesmas vendedoras de flores das estacións.

Terceira coincidencia que o home do teléfono ignora. Chámase igual có meu pai. Para colmo, o fillo deste home -o rapaz que eu coñezo, o actor de teatro- leva un nome que formou parella co meu nun coñecido dúo musical vasco.

Por un momento esplende o espellismo dun home morto.

Hai algo do señor que se chamou meu pai na vida dese home que hoxe petou no meu móbil. É algo pequeno, fugaz i efémero. Nunca puiden sentir nada por esa figura paterna porque nunca me deu tempo. Nunca houbo amor de filla a pai. Supoño -e iso é moito máis doroso- que si de pai a filla. Pero as lembranzas non existen. Non hai constancia desa relación, porque a persoa que podería lembralo non vive e a que vive non se pode lembrar. Polo tanto, non existíu.

Hai pouco lin un artigo acerca do regocixo piscolóxico que nos producen as casualidades, os azares, os acasos (En Estambul atopeime con...! Nacimos o mesmo día á mesma hora! Chamámonos exactamente igual! Hoxe soñei que me chamabas! Compramos os polos na mesma carnicería!!). Moitos investigadores sentiron atraídos pola idea do azar. O húngaro Koestler, por exemplo, un tipo, por outro lado, tan apaixonante como a idea mesma do azaroso, con certo pruído parapsicolóxico.

O fascínio da casualidade non deixa de ser un espellismo vencellado á causalidade. A idea de que todo efecto provén dunha causa e todas encadean o mundo nunha especie de bondage feliz. En As raíces do azar, Koestler planta unha árbore de fe, agnóstica, pero que escarba nas leis das cordas invisibles que nos enlazan aos obxectos (telekinese) ou ao universo.

É o universo un enorme paquete-bomba -finamente atado con cordeis- do que somos mecanismo?

Que ten que ver ese señor que chamou ao móbil co señor que se chamou meu pai? Son persoas diferentes en todo. Ou iso nos gustaría crer. Abominamos do que é igual porque fainos pensar nesas terribles palabras como copia, clon, plaxio ou faltadeorixinalidade ou (sacrilexio) faltadeindividualidade.

Meu pai foi un señor coma todos. Viaxou en tren e tivo un primeiro traballo, como tantos e tantos outros. Tivo un nome. Un nome xermánico que leva certa xente. De cando en vez lembramos del. Lembro del como lembro do meu gato, de Perec ou da Serea de Andersen. Non é máis ca unha serie de circuítos neuronais, unha morea de fotos vellas, unha voz gravada nunha cinta, unha chaqueta de pana zurrada e unha Minolta.

As veces que soñei co meu pai tiña que poñerlle o rostro doutra persoa. Coñezo mellor o rostro de Madonna ou o de Angelina Jolie. Imaxinen os monstros cos que soño.

Todo isto non desprende unha migalla de tristeza. Si moito de estrañamento, curiosidade e unha certa saudade que vive pegada a min coma unha costra de ácido e sales vivos.

Invádeme un certo pantanismo ao pensar que o señor que se chamou meu pai deu no seu branco con esta casualidade. O seu branco era eu. Esta memoria implantada. Este post.

Noutra ocasión seguirei a tirar do fío do azar que non ten fío e vive os seus días cun cosmonauta perdido no baleiro.

BSO: Air. Todo neste dúo galo é tan casual. Mesmo a voz do tipo. Non parece que cante por vontade propia, senón por algún azar descosido que lle puxo un micro diante. Ten esa certa indolencia poppie. Biological gústame especialmente. Ou Venus. Ou Cherry Blossom Girl.

[Achégase o tempo das cereixas. A criatura mecánica saliva]

Datos de interese: Síntome como lúa crecente, como as vacas gordas do soño de José, como unha metáfora dentro dunha metáfora. Son saturnina e planetaria. Fabrico cellas, cabelos, beizos e lingua. Levo un ritmo industrial. Síntome fóra deste mundo local. Sempre me sentín bastante fóra (Galiza, España, Sistema Literario, non hasteo estandartes nin finxo cantar nos himnos). Síntome máis ca nunca da patria de certos accidentes xeográficos como Seixo Branco, os ríos, a Vía Láctea, as refinerías e as grúas portuarias. É dicir, non apátrida exactamente senón irritante para todos aqueles que se aferran (con fe, palabra agochada dentro da palabra aferrarse) a uns poucos dogmas concibidos por outros antes ca eles.

Sempre esquezo conceptos aprendidos.

Da miña infancia prodixiosa de memoria e capacidade de aprendizaxe conservo o don aínda máis infinito de desaprendelo todo. Poño aplicación niso.

Por iso sigo sendo un pouco filla do aire. Do aire e da muller máis fermosa dos contos chinos.

A muller máis fermosa dos contos chinos. Ou ruso-chinos. Iso é ser nai.

Pero, que é ser pai?

Créditos das fotos: A foto 1 é de Chema Madoz. A foto 2 ignoro quén a tirou, pero pertence ao álbum familiar e á única persoa que non aparece nela

Estíbaliz me fecit

2006-04-07T21:39:00.000+02:00

Escribo isto.

O concepto de autor. Esa fráxil porcelana que aparece no Renacemento. Cando alguén sexa o artífice dunha obra pictórica, por exemplo, escribir no reverso ou nunha esquina do lenzo: Fulanitus me fecit. Fulanito fíxome. Estíbaliz fíxome.

Pouco elegante? Talvez. Defendo a beleza plástica das Anónimas.

Mais cando son os demais os que se reapropian dun durmido concepto de autoría, entón sae revolvéndose un crocodilo-Autor disposto a non deixar escapar a súa Obra-víctima.

Hoxe descúlpenme o meu crocodilismo.

Non por primeira vez na miña vida, escribo un texto do que se reapropian outros. Falan del no xornal. É pequeno. Non é Nada. Unha obriña de teatro para un Concerto Didáctico da Orquesta Sinfónica de Galicia, no Palacio da Ópera. Da Coruña. Unha nadería. A quen lle importa? A uns centos de meniños cos cerebros aínda brandiños, que rin e aplauden só porque eu llelo pido.

Porque fago o papel de Narradora na obra. Unha obra a piano. Somos catro actores en escena. A partitura, Enfantillages, é de Marcial del Adalid. A pianista é unha grácil xaponesa chamada Ayako. O director de escena é un tal Antonio Simón. Os actores son marabillosos: Manuela Varela, Xoán Carlos Mejuto e Paz Rascado. E a obra que se representa foi escrita integramente coas técolas negras de ordenador coas que escribo isto agora mesmo.

Falan dela no xornal. Da obra. Din "a obra de Marcial del Adalid". E falan de Miranda, ese nome que imaxinei dunha, por entón, probable filla miña. E dos outros personaxes. A obra é pequena. Quizais non valla un can. Pero os nenos rin. Rin e aplauden. Cos diálogos que Estíbaliz fecit. Cos personaxes que Estíbaliz fecit. É todo unha nadería. Pero os nomes dos demais aparecen. O do director de escena. O de quen fixo a guía para os colexios, baseándose no texto. O de quen coordina todo iso. Son fecits. E aparecen.

O guión parece ser entón cousa de Marcial del Adalid. Un visionario. Porque en pleno século XIX inventou un neno-robot ao que chamou Nintendo. E falou de Shin Chan e de mantas eléctricas. Prodixioso. Jules Verne coruñés.

Ou se non é de Marcial del Adalid, o guión da obra pertence ao aire. De onde somos todos. De onde son as palabras. De aí vén a obra. Nos programas de man que entregan, nas guías didácticas enviadas aos colexios. Alí non aparece nada da autoría do guión. Nada. Ninguén parece ter urdido a trama da obra. Foi unha trama que se urdíu soa, que foi nacendo na boca dos actores por arte de maxia. Eles falaron e moveron pola escena como médiums.

O guión desa obra é claramente patrimonio artístico do Aire.

Entón eu son, como aquel personaxe de Calderón, a filla do Aire. Ou serei a materia da que se tecen os soños. Tal vez soñei que escribía esa obra. E todo é coma un déjà vu. Algo que nos parece ter vivido máis vividamente aínda có vivido.

A obra é unha nadería. Hoxe vai xusto un mes do día da muller traballadora. Podería poñerme roncha con iso. Facer disto -que non o é- unha cuestión de xénero. Francamente, pareceríame suxo. Oportunista. Con esa mágoa que dan os cantautores. Os que se autocompadecen nos textos.

Só teño a dignidade de ser a filla dese Aire. Ou ese Aire mesmo.

Se non son sequera a artífice nin dos soños que teño pola noite.

Que vou reivindicar? A Nada. Cando a un lle negan a Nada, esa Nada volve máis valiosa aínda. Os problemas do mundo occidental son outros. A vivenda de papel. O traballo inmundo. A inmigración. Esas cousas das que tan ben falan xornais e políticos.

O meu caso é unha nadería. Unha vaidade. Nadismo total.

Quero algo desa Nada. Para que? Probablemente para máis Nada. Pero sei, coa certeza das mandíbulas do crocodilo sobre a presa, sei que, se me negaron esa Nada, por algo foi.

Quéroa.

BSO: Dies irae. Réquiem de Mozart

Datos de interese: Roland Barthes declarou, xa hai anos, a morte do autor. Fala dunha análise de simples xogos discursivos, sen nomes propios. A min encantábame esa visión do mundo escrito.

Pero sen embargo, sei que iso é de Roland Barthes. Asinou esas palabras. Na portada das obras que creou, puxo con boa caligrafía francesa : Roland Barthes. Tal e como lle aprenderon no colexio. Roland Barthes, número 3 na lista de clase. Na portada das carpetiñas de Plástica. Na esquina dos debuxos de casiñas a botar lume. R-o-l-a-n-d B-a-r-t-h-e-s.

E-s-t-í-b-a-l-i-z E-s-p-i-n-o-s-a. Así me aprenderon a min. Na guardería ningún debuxo meu apareceu asinado por Isabelita Poncé ou Ana Gutiérrez ou Roland Barthes. Todos os meus debuxos levaban ese nome que me puxeron. Quizais, todo ese xogo me fixo crer algunha vez que eu era autora de algo, malia que a categoría de autor levase morta dende Barthes.

Pero eu non lin a Barthes na guardería. Lástima.

© estíbaliz...espinosa de texto e foto

Simulatrice

2006-04-02T19:04:00.000+02:00

Cando naceu este blog, tamén denominado bitácora, bloj ou bló -segundo cómo queiramos aparecer ante o grande público do circo- a criatura mecánica que se confesou culpable do mesmo manifestou nun mail que existía unha lista de temas a tratar, lista na que figuraban "- ademais da galaxia Andrómeda, cosmética e os trens- a biomecánica, a neve, os híbridos, o punk rock, os bazares chinos, a épica, os suicidas, o azar, a australopitheco Lucy, os anime, o paradoxo, o socialismo libertario e os hoaxes..."

Uns poucos destes temas foron tratados. A meirande parte aínda non. Son as teimas que -cremos- lle interesan á autora no día de hoxe. E toma o seu tempo.

Era unha lista falsa? Pode ser. O tempo no que vive a autora manifesta unha estraña delectación coa falsidade. Coa falsificación. Co simulacro. Quen escribe simula que comprende algo. Simula un mundo. Tamén quen fai unha película, ou mesmo interpreta un personaxe -simula un mundo interior, segundo o Método-. Verbas coma camuflaxe, sims, disfrace, máscara, virtual, fraude... están en boca de todo aquel que camiñe, corra ou se arrastre, mesmo tanxencialmente, polos eidos da arte, cultura, todo con maiúscula.

Quen llo ía dicir ao pobre Aristóteles. Aristóteles aínda xira no centro dun cono de cuxa cúspide emana Verdade. "Platón é o meu amigo. Pero máis amigo é a verdade". Aí empeza a teima científica. Traizón á amizade por... por?

Por suposto, sempre houbo escépticos. E matices a esa verdade. Entre outras cousas, cal das verdades? No aborrecido postmodernismo todo salta en anacos. Xa antes, con ideas como as de Hegel ou Kant (a verdade é subxectiva) ou as do enigmático Pascal (a verdade escapa á razón) a Verdade fora adelgazando, adelgazando ata perder importancia na escena e converter nunha pequena figurante anoréxica que se atiborra de descrenza no fondo da pantalla...

Mentres tanto, a falsificación seduce de veras. O pastiche. O mosaico de ideas roubadas. Todo aquilo que nos lembre que este mundo non existe tal e como dicimos "este mundo". Que somos comparsas dalgún Entroido, xoguetes empeñados en seguir ata o infinito. E que o infinito é un concepto que axuda a entender o efémero de todo, ou que a materia apenas foi citada a existir durante uns intres.

Hoax significa fraude. Mentira. A mentira fosforece. Ser fiel aos feitos, opaca. F for Fake é o título dunha especie de documental do brillante estafador Orson Welles. Nel introdúcese no mundo da arte pictórica, é dicir, da falsificación en masa. Pero tamén na figura xeométrica do engano, xa que Welles aparece no propio film como un prestidixitador, nunha das moitas caras que a estafa pode ofrecer ao grande público. Neste caso, aos nenos que o contemplan. Todo no filme é unha sucesión de trolas, tal e como contamos as trolas, montadas unhas enriba de outras, mal pegadas con superglue, e abraiándonos de que a nosa audiencia trague co mexunxe...

Tragades co mexunxe. Vaia se tragades. A falsificación relaciónase con conceptos como reproductibilidade e plaxio. Vivides na época das grandes reproduccións, dende as xerox ata os warhols, as fotografías -gardades miles de millóns de fotografías, quén non ten unha soa fotografía, iso axúdavos a pensar como poliédricos, metamórficos de cambiantes perfís, camaleóns segundo o día e a sensibilidade co carrete...-, as películas -en cántas películas de xaponeses sobre a praza de María Pita non apareceredes, coruñeses, bulindo polo fondo da imaxe- , os tópicos, a música... Todo enlaza nunha cadea de réplicas iguais a si mesmas. Pingas de auga ensartadas nun colar que comprades como novo no Grande Bazar do Fraudulento.

A autora confesa sentir curiosidade pola estafa. Certo cansazo de verbas como as que se veñen de citar máis arriba. Mais tamén un fascínio do que non pode escapar, como non pode escapar do século XXI ou do xénero feminino.

Os hoaxes son unha modalidade de estafa na que non hai un beneficio claro. Segundo a Wikipedia os obxectivos que persegue quen inicia un hoax son: alimentar o seu ego, captar enderezos de correo e saturar a rede ou os servidores de correo. É dicir, bluff.

Os hoaxes son como un subxénero de spam nos que se mente porque sí. Polo gusto de engaiolar. O adolescente con grans que o trama na súa casa nunca verá a vosa cara, non rirá abertamente do home cándido que ingresa cartos por Melanie, a nena que leva 10 anos terminal de cancro; non verá á estudiante pasando aos seus coñecidos todos -que suman a cifra de 10000- a nova dun hipervirus ultraperigoso; non vos verá limpando ás agachadas as arandelas das latas de Coca Cola, polo dos ouriños de rata... Non gañará, coma o charlatán do crecepelo, unhas moedas nas feiras. Non será contratado, como Orson Welles tras A Guerra dos Mundos, para rodar a súa ópera prima. O beneficio non existe. Ou si. O pracer de artellar disparates.

Outra raza de estafas. As da pseudociencia. Por exemplo a técnica cibernética quántica holográmica. Isto, unha vez pronunciado - que ha de custar- consiste nun algo cousa que sana enfermidades. O artífice anda condenado a prisión. É certo que para crer nos quarks, por exemplo, cómpre ter fe. Ningún de vós verá un quark nunca. Nese sentido, a ciencia roza ás veces esixencias similares ou máis rigorosas que mesmo as relixións. I existe unha boa parte da ciencia que é inexplicable. Materia escura, buracos negros, once dimensións, teorías de cordas e supercordas, vida intelixente extraterrestre, vida intelixente na Terra...

Vivides crendo o que contan uns poucos. Vivides crendo o que contan uns poucos sobre cousas incontables. Vivides crendo o que din que sodes, o que din que son. Elixindo disfraces que levan a etiqueta de "natural" (alguén dixo: "de todas as poses, a do natural é a máis irritante"). Un dos aparellos estrela do voso século foi o reproductor. Crestes firmemente na ecuación: cantas máis fotos teña, máis saberei quen son. Crestes nunha luz demorada chamada Cine. Crestes nunha morea de trolas borradas con saliva chamadas Escritura. Crestes no cero. Crestes en Venus. En Marte. Na ficción medieval do amor. Nos ansiolíticos. Crestes: esta mazá é esta mazá. E que isto non é unha pipa. Crestes no sexo como centro de toda circunferencia. Cando é a mesma circunferencia. Coma os santos, crestes sen ver, levitastes sen vos mover, soñastes sen ter durmido, lembrastes sen ter aprendido...

Estades programados para a grande estafa de todo isto. Amo a vosa disposición a crer na fraude de todo canto vai escrito ata o de agora...

Sinceramente vosa.

BSO: Barco a Venus, dos depauperados Mecano. A movida toda dos 80 tivo moito dese pastiche pegado con chicle e purpurina...

Datos de interese: Nada do dito aquí é pura coincidencia.
Os chimpancés, que tal menten? Polo visto, miran para outro lado cando algo lles interesa e hai presente alguén de rango superior que poidese competir co obxecto desexado. Desvían a mirada, desvían a atención. Comprenderon, logo, que o foco da mirada significa o foco do desexo...

Un dos primeiros enganos documentados acontece en Troia. Hoxendía, un troiano designa un tipo de virus que engana ao ordenador. Pero hai engados verdadeiramente frikis: por exemplo, alguén no século XIX, na localidade de Piltdown, tomou a artística molestia de pintar unha mandíbula de mono i encaixala nun cranio humano, para facer crer que se trataba dun antecesor humano. O elo perdido era el, realmente. O cándido friki.

Outro tipo de engado: o literario. Quen escribe isto? Unha chimpancé adestrada? Cide Hamete Benengeli? Unha emperatriz chinesa de pornográficos pes? Clarice, Fleur, Sei, Emily? Flaubert? E onde raios acontece? No Libro Vermello da Fronteira do Oeste? En Matrix? Manderlay? Ao outro lado do espello? No interior de algo? Ou é na superficie?
Estouvos enganando ou estou sendo eu a enganada?
Hei sufrir para merecer a vosa atención?
E unha vez que a teña...
que fago con ela?

© estíbaliz... espinosa

Créditos das imaxes: 1.- Foto tomada no Museo de los Niños, Caracas 2.- Chema Madoz 3.- René Magritte

Escarnio dolce (inda pódese apretar máis...)

2006-03-29T14:37:00.000+02:00

Non adoito falar do que me sucede día a día. Desgústame ese biografismo de diario. Esa imposición. Apenas deixo datos aquí de quén son ou ao que me dedico. Gústanme as biografías que planean pola vida dos individuos dende a estratosfera. Non as que descen demasiado ao cotián. E se descen demasiado ao cotián, que os datos sexan algo falsos, ficcionais, pastiches, por favor... Que despisten.

Hoxe quixen rexistrar este día. Sen embargo.

Dende o mencer levo metida de cheo nunha sátira. O día comezou falando de sátira. Son as 9 da mañá. Unha alumna le en alto unha descrición dun profesor, descrición feita por ela, un traballo que lle encarguei á clase. A descrición é un látego que axeonlla, caricaturiza e cousifica ao profesor: "un escaso homiño", de "ollada liliputiense" e "fronte engurruñada"... Os demais alumnos salivan de gusto e retranca. A palabra sátira lémbrame á palabra látego. Mentres le, a alumna doma a imaxe mental que todos na clase temos dese personaxe, fustígaa ata facernos rir. Riso negro. Porque a temática de fondo dunha sátira sempre é a mesquindade e vileza humanas.

O fondo dunha sátira vai, xa que logo, manchado de pesimismo, de absoluto abandono de toda esperanza no xénero dos humanos. A elección da burla como método de conxurar esa angustia. Liberamos así a aprensión que nos produce a posibilidade de acabar coma o satirizado. Poder ser así, nós tamén. Escasos homiños na descrición dunha moza de vinte anos... Unha moza fermosa, enxeñosa, implacable.

O día proseguíu con máis sorpresas. Un paquete que chega de Moscú, atado cun cordel. Do país que competíu cos imbatibles Hiperestados Archiunidos na carreira espacial, do país que creou a cosmonáutica, do país dos grandes axedrecistas, dos pioneiros da ciencia-ficción, dos chéjovs, bulgákovs, gagarins, de mestres de matemáticas, enxeñería e tecnoloxía de materiais. Un cordel. Atando un paquete. Un papeliño das aduanas escrito en cirílico, a man. A imperial e bolchevique Moscú envolvendo a súa historia en anacos de papel de estraza -o mesmo do baño-, asinándoa logo cun boli bic. Un cordeliño, humilde coma un campesiño de Bakunin.

O que contiña o paquete era brillante e suave, sen embargo. Unha especie de luxo disfrazado. Non direi qué era.

Non importa.

O día regresou á sátira tras a paréntese rusa.

Quén me ía dicir a min que me ía dar de bruces, horas despois, cun ser digno da descrición satírica de pola mañá. Pero non o mesmo personaxe. Esta vez outro. Un escaso homiño acostumado a mandar. Non sei por qué hai tantos escasos-homiños-acostumados-a-mandar. A historia - ou é a Historia?- está chea deles. Algúns mesmo poñen cuñas nos zapatos italianos, pero a escaseza lévase pegada ao lombo, tipo corcova. De xeito que seguen sendo escasos. Algúns deixan bigote, peitean de lado, casan cunha máis baixiña, fotos en contrapicado, por favor... É todo inútil. A escaseza chorréalles polo rostro, igual que unha suor manteigosa. Sáeselles por fóra. Padecen sobreabundancia de escaseza.

O escaso-homiño-acostumado-a-mandar-sobre-un-escenário é personaxe de sátira. Pero él non o sabe. Tampouco sabe que subíu a un escenário coa secreta esperanza -inconsciente- de parecer menos escaso. Chámase a si mesmo Director. Talentos, os xustos. Como as medidas. Nada sobra nesa anatomía. Nin sequera o sorriso ou a cortesía. Creu inxenuamente que para saber mandar ben abonda con ser imbécil. Nunha reunión de hai un tempo talvez quixo impresionarme confesándome que escribira poesía.

É deses seres que che cita á beira da súa casa sen preguntarche primeiro ónde é que vives ti. Deses seres aos que sempre tes que chamar por teléfono. Que sempre simulan estar ocupados. Que simulan ter decisións tomadas cando improvisan no momento, sen mirar aos ollos. Que están afeitos a que moitas mulleres -e homes, claro, e homes- desexosas de actuar en calquera cutrada lles relamban cun "señor, si, señor!" cando eles dictan doctrina. Que cren que recibir un premio do Comité de Amigos e Coñecidos é Recibir un Premio...Que nin sequera chegan á categoría de malos, porque ser malo é unha categoría. Miren para os actores das películas. O malo cobra tanto coma o bo. E normalmente morre antes...

Deses seres que fan o que lles dá a Santa Gana porque, polo xeral, contan con diñeiro oficial para levar a cabo unha actividade da que lles gusta pensar que ten o cheiro a bravío do marxinal, transgresor e salvaxe. Funcionarios. Funcionarios do artisteo. Cántos coñezo! Lembro:

un profesor da facultade con ínfulas - e nínfulas- líricas e principescas;

un pseudo-editor de cousas estrañas que amasa os cartos de certa fundación mentres escribe infumables sobre corpos nús e gasas azuis e manoseadas caralladas similares;

un director de ópera, fillo-de, que non tiña nin idea do que quería sobre o escenario e, de súpeto, insultábanos porque non o facíamos. "Cosí se folla en la España, cosí?" Sempre imaxinábao cun tanga de veludo e leopardo. Ao final, ata o evoco como unha figura entrañable...

Qué grandes personaxes para grandes, restalantes, certeiras sátiras. Ris. Ras.

BSO: Catulo

Datos de interese: Despois de impoñer o seu criterio desconsiderado, haberei de traballar co escaso homiño nas vindeiras dúas semanas. Engrandecerei?

Hai unha balea solitaria, polo visto, que leva anos cantando cousas rarísimas para unha balea (noutra frecuencia distinta á habitual, non é que lle dea polo funky). No Pacífico. Non se sabe moi ben quén é. Dubidan que se trate dunha especie nova. É case seguro unha balea azul. Canta noutro idioma. Dende aquí sostemos a teoría de que, ou ben está tola de tanto buscar a alguén (i é unha especie de Adèle H.) ou ben é unha balea digna. Non se rebaixa a ser coma as demais. Paga ese prezo por cantar distinto...

Aclaración sobre a imaxe: a pesar de elixir o cartaz de O gran Dictador, debo dicir que na lista de escasos homiños non me refiro unicamente a Adolf Hitler. De feito, preferiría non referirme máis a esa árbore caída da que tanta leña se fai. É tan fácil quedar ben hoxendía criticando a Hitler. Non esquezamos que perdeu a guerra. Gañaron outros. Prefiro que as alusións se interpreten cara outras figuras, outros escasos homiños acostumados a mandar... Deixemos Alemaña un pouco en paz. E lembremos qué vencedores escriben a historia dando a súa unidimensión dos feitos...

Azafrán Cibernético e Púrpura de Sangue Caído na Batalla

2006-03-18T16:46:00.001+01:00

Un home roda unha película. Elixe as abas do monte Fuji e ordena alzar un castelo que é destruído á metade do film. O emprazamento elíxese porque a terra negra de orixe vulcánica fai destacar os traxes de cores que vesten os que contenden na batalla, cores heráldicas. A terra negra vai preñada da idea de morte, de destrucción. O caos. O significado da palabra "Ran".

Noutra película, o mesmo home manda pintar un campo de dourado. Un cabaleiro agallopa canda ese campo. O traballo de varios días apenas se ve unha fracción de segundo na montaxe final. Ir en pos dese Dourado para albiscalo un minuto e que perviva como un catálogo de raios e cuarcitas nos abismos da memoria.

Dende as escuridades da rocha e do líquido amniótico, homes e mulleres trepan polo branco e negro ata atrapar as cores. A súa procura lévaos a levantar océanos para dar co múrex e vestir aos senadores romanos de púrpura, extraída en vivo deste molusco.

Lévaos a cicatrizar a terra na busca dun silicato cálcico do que obter pigmentos azuis. Os máis estraños. O lapislazúli, chamado ouro azul. A virxe viste de azul nun famoso descendemento pintado.

Lévaos a amorear cunchas no Xapón durante máis de 20 anos para conseguir o "gofun", un pigmento branco que escorrenta o mal.

Lévaos a pulverizar ata o noxo miles de cochinillas para pintarse os beizos co valioso carmín. Hai unhas bonecas, as "hina", que no Día xaponés das Nenas levan cochinillas de medio século de antigüidade esmagadas nos labres.

Lévaos a rexistrar en propiedade un ton de rosa, como fixo a empresa Owes Corning en 1985.

Lévaos a machacar 14.000 estigmas de azafrán para obter 30 gramos de especia que servir ao rei Salomón ou esparexer polo chan dunha casa en festa.

Lévaos a mesturar residuos da terra e resinas ata dar coas sinuosidades da tinta negra.

Policromía. Os frescos de Creta. Os rostros dos mandrís. As bolboretas. As avésporas. Os sinais de perigo. As imaxes en branco e negro, xa para sempre asociadas a unha época da historia do século XX (2ª Guerra Mundial, falcóns malteses, metrópoles, chaplins, rosebuds). As misteriosas alteracións das cores. Os privilexiados daltónicos. Os Davids Bowies, cos ollos desparellos. Os estudios de Helen Irlen, que aseguran que un home pode corrixir as súas distorsións visuais -que lle farían estamparse contra a mediana na feliz autoestrada Coruña-Carballo, poñamos por caso- cun par de lentes azuis.

Esa muller, Irlen, avanza a idea de que moitas das dislexias e trastornos oculares poden paliarse co uso de lentes de cores. Iso faime lembrar o cromático libro O marabilloso Mago de Oz, no que os protagonistas chegan a cidade de Oz e son provistos de gafas verdes coas que, oh, milagre, veno todo verde. A esperanza dos personaxes de deixar de seren quen son. De deixar de verse como se ven...

Disque as mulleres (e supoño que os pintores) son as artífices de toda esa colección de apelidos e novos nomes para as cores: camel, marfín, rosa pao, azul cobalto, gris antracita, burdeos, lila, tostado, escarlata, marelo ovo, celeste, siena, verde esmeralda, ouro vello... Os productos cosméticos dan sempre novas voltas de torca: Ciruela Cibernética, Luna Techno, Crema de Leite, Vermello Diva... Dende as imprentas e a dixitalización, sen embargo, chega unha nova nomenclatura que suple a clásica de cores primarios: Cyan-Magenta-Yellow-Black (CMYK). Moitos productos de uso cotián levan unha marca de catro circuliños nesa restra de cores. A caixa dos cereais, por exemplo, nunha das solapas.

Eu como humana, a cuxa raza pertenzo, atesouro lembranzas de cores. Unha das máis prezadas é o catálogo de cores da fábrica para a que traballaba a miña nai. Tamén os nomes das cores da caixa de pasteis Rembrandt, do meu irmán (Prussian blue, Mars violet, Caput mortuum). E as inusuais cores predilectas da miña nai: o granate, o malva, o azul mariño, o violeta...

De nena tiñamos un coche marelo intenso. A marela era a cor que eu prefería.

Tamén me gustaba un conto no que o personaxe vestía de vermello cereixa.

A palabra azafrán significa marelo en persa (safra), aínda que hoxe o azafrán remite a un marelo-laranxa. Laranxa, outra cor curiosa, que non tivo nome ata que chegaron os froitos da China.

A atracción dos nomes das cores é enorme. Non sei cómo, pero psicoloxicamente aféctanos que unha barra de labres diga: China Red. Ou que un coche ou ata un gato sexan Gris Fume. Ou
que un ton de pel sexa Ébano, Bronce ou Melocotón. Kieslowski realizou unha famosa e logo denostada e logo outra vez louvada triloxía de cores: Azul-Branco-Vermello. Seguía as cores da bandeira francesa e, álén diso, os símbolos da Revolución de 1789. Tamén somos afectados acusticamente: as escalas cromáticas, por exemplo. Como cantaba María Callas. Sempre medio ton entre unha nota e a seguinte, coma se descendésemos por unha caixa de moitos rotuladores ordenados meticulosamente por cores...

Esta páxina ten o fondo vainilla, por se a algúen lle interesa. Non é que me disguste o branco nuclear. En absoluto. Pero o vainilla é un ton máis untuoso. Como a manteiga.

Déixoo xa. Estou ruborizada de tanto dicir.

Datos de interese: o vermello sae da páxina, segundo din os deseñadores.
Os exipcios tinxían o pelo con sangue fervido de vaca. Ou con graxa de serpe negra.
Para Rimbaud o A era negro, E branco, I vermello, U verde e U azul. Non estou de todo de acordo.
O compositor francés Olivier Messiaen di: Un dos grandes dramas da miña vida consiste en dicirlle á xente que vexo cores cando escoito música, i eles non ven nada, nada en absoluto. Iso é terrible. I eles non me cren
Sei Shonagon, cortesá xaponesa do século X, enumera entre as cousas que espertan unha querida memoria do pasado: Malva seca. Descubrir un anaco de seda violeta escuro ou cor uva entre as páxinas dun caderno.
I entre as cousas elegantes: unha chaqueta branca sobre un chaleque morado. Un rosario de cristal de roca. Unha linda criatura comendo fresas.

BSO chroma:
Purple Haze, Jimi Hendrix
Purple Rain, Prince.
Friday, I'm in love, The Cure.
Mother Russia, Renaissance
Black and Blue, Louis Armstrong
Ojos verdes, Concha Piquer
Couleurs de la cité céleste, Olivier Messiaen
Black Dog, Led Zeppelin
Calquera cousa de Pink Floyd
True Blue, Madonna
Yellow Submarine, The Beatles
Ollos verdes son traidores, azules son mentireiros... Popular Galega

©estíbaliz...espinosa

Neve (II)

2006-02-24T18:41:00.000+01:00

Post que dedico a unha María de Liége que viu nevar e a unha Elena de Córdoba, que non viu nevar, pero si a neve e as fotos da neve e á xente falando de cómo e qué bonita e plácida e fotoxénica estaba a neve...

Neva.

Se un texto calquera ou unha película calquera comezan así, a min xa me cautivaron. Un xeito moi xaponés de ordenar o mundo: facelo nevar.

De ordenar os textos: cubrilos de neve.

Un xeito fermoso de morrer ou matar: na neve.

O frío ten un encanto primixenio, de penúltima glaciación. A conxelación é un fermoso e letal estado da materia. Quizais porque derreten os glaciares, porque sobe a temperatura da terra, porque exhalar un bafo visible seduce. O frío será un valor no futuro. Un ben escaso, como a delgadez hoxe en día nos países opulentos. Como a auga nos desertos árabes. Como a vida nos mundos inertes.

Os cristais de neve pousan sobre pestanas mecánicas. Clic. Clic.
Parpadexan. As folerpas seguen aí.

A neve é un drama sen ningún tipo de diálogo. Unha traxedia na que non se berra. Ten a temperanza dos acuarios, a rotundidade das guillotinas, o silencio dos sistemas solares...

Eu quería que este inverno nevase. Por moitas razóns. Pero a principal...porque quería que este inverno nevase. Aquí. Quería pousar o meu ventre sobre a neve, como unha redonda osa polar. Criohibernar. Quería hibernar. Quería invernar. E quería hinbernar.

A neve facilita certos ritos. Certas comunicacións segredas. Certas paisaxes excesivas.
E cae do ceo. Alguén axita este puebliño metido nunha semiesfera de cristal e sucede.

Lista de cousas que os humanos encontrarán na neve

Marfín de mamut
Un buraco no medio dun lago xeado no que estivo pescando un esquimó
O coitelo do esquimó
Pingas de sangue
Aos protagonistas do conto de Nadal, de Dickens
A Robert Walser, que se matou na neve
A Eduardo Manostijeras
Tres corvos
A unha doncela moi fermosa comendo dunha mazá enveleñada
A algún protagonista dun conto ruso, de nome Iván
A algunha protagonista dun conto chinés, de nome Li
Pegadas de cromagnóns
Tigres siberianos
Hamlet, sen Ofelia
Nenos
Homes no cerco de Stalingrado
Un boneco cunha cenoura de nariz
Unha luva sen o seu par, perdida
Unha bota sen o seu par, perdida
Un meteorito calcinado
Moedas que afunden, afunden, xa non se ven
Un haiku que empeza: "Neva"
Alguén que esvara e cae
Unha raíña destronada
Camelias brancas
Un charco de sangue
Un animal ferido
Unha Alhambra
Roupa interior Victoria's Secret
Esquíes formando unha X
Instrumentos bondage sadomaso
Ríos de lava
Pedras de basalto
Unha máquina semisoterrada
A ushanka ucraína en pel de coello que perdín onte
Pegadas de alguén que camiñou cara atrás
durante un pedazo...
e logo
outra vez
outra vez
Neve

Datos de interese: Non neva

BSO: Pyramid song, Radiohead. Non fala de snow nin nada diso, pero a min Thom Yorke sempre me deu a sensación de estar cantando dentro dun arcón conxelador

©estíbaliz...espinosa

Primeira lista

2006-02-12T21:15:00.000+01:00

maríademallou convocoume a un xogo en cadea.
A cousa comeza a ser obsesiva...

Cincomanías que me recoñezo:

1.-Facer listas de nomes
2.- Sacarme padrastros das unllas. Son fillastra dunha morea de carne
3.- Non reenviar os textos en cadea
4.- Non acabar de parecerme a ninguén. Co pouco que dá iso de si nas reunións familiares
5.- Durmir coa cabeza baixo unha fiestra

Cincomanías que non me recoñezo:

1.- Mirarme en todos os espellos da rúa (incluídas lúas comerciais de escasa opacidade)
2.- Non ser inmortal
3.- Rirme de todo
4.- Ter os pes fríos
5.- Ladear a cabeza cando canto

Datos de interese: vivo no mesmo mundo que Shakespeare, pero eu non creei unha Miranda. Senón un Yare.
Algunha vez tivemos cola. Pódese apalpar o resto na coxis se queren. Coidado. Dá grima.
Ao sol bótanlle uns dez mil millóns de anos máis.
As bacterias son quen de vivir millóns de anos en cristais de sal.
Platón admiraba a arte exipcia.
Marshall McLuhan vaticinaba a morte do libro tal e como o coñecemos.
Sobrevoei Ancares este martes e estaba nevado.
Un litro de aceite virxe custa máis de 4 euros.

BSO: Horses in my dreams. Teño outra compulsión/convulsión: escoitar perennemente a PJ Harvey desde hai dous anos (salvo pequenas excusións a Radiohead, Gentle Giant, Ali Primera, Coco Rosie ou macedonias polo estilo)

Andromedaria

2006-01-28T20:27:00.000+01:00

Síntome lixeiramente Galaxia Andrómeda. Ou obxecto Messier 31. En ocasións. Portadora de posible vida no seu interior.

Pero aínda non se sabe...

Datos de interese: tras semanas de luxurioso sol, casta choiva. Chove igual que no interior dun mosteiro, con pingueiras e con toses. Iso non impide longas tardes en camas á deriva sobre ríos imaxinarios do principio xeolóxico do mundo. Somos dromedarios, e atesouramos a auga toda que cae para atravesar nonseiqué desertos. Teño pendentes varias listas de cousas. As listas de cousas son un xeito de ordenar o caos. Ou de sementar o caos. Biba o kaos.

Zoo Tropo

2006-01-05T18:24:00.000+01:00

Transcribo un artigo pertencente a unha serie inédita. Non pretendo, nin moito menos, elaborar outro blog que fale de cine : 1, porque non me interesa. 2 ,porque outros fano máis e mellor. 3, porque, claramente, xa abonda. Este artigo é, sen máis, unha das miñas fervorosas listas de razóns polas que algo é algo na nosa existencia de primates medio primos. Razóns pouco racionais, desde logo, desas que xorden das vísceras e porque si. Con furor.

Actriz americana.

Cánto pode ruborizarlle a unha Poeta...

[sempre ao servicio da súa Maxestade, a Poesía, que é o farol máis alto dos promontorios e iso que a un lle fai ser, inexplicablemente, sensible, sentimental, cálido, sensual e de boas intencións. Algo no que non acabo de cadrar, pero cala, cala...]

...recoñecer que o primeiro que quixo ser en vida, despois de xaponesa, foi actriz e ademais americana. Que quizais por iso para ela cada paisaxe é un travelling e cada conversa un plano-contraplano. Que quizais por iso camiña sobre este mundo como un ser abraiado pola banda sonora, o mundo ten ese son envolvente do sistema dolby. Que quizais por iso fálalle a ese cyborg que viste a súa pel como quen dá indicacións antes da rodaxe.

E soñouse antes, pero moito antes, nesta première.

Meu irmán naceu un día despois de que a miña nai fose ao cine. Desde certo punto de vista amplo, meu irmán é medio afillado do cine.
En canto a min, crecín sabendo todos os nomes de actores xa defuntos, ou moribundos, como Errol Flan, Charles Lauton, Pepe Isbert, Kir Duglas [que ten un fillo chamado Maikel Daglas, sen embargo] ou Vivian Leij. Iso foi antes de que aprendese algo de inglés. Agora pronúncioos igual, porque sabe mal na boca saber demasiado [como dicía un amigo meu das Venezuelas: capaz que yo creo un poco en dios, sólo un poquito, porque eso me mantiene inocente, ingenuo]

E lembro a primeira vez que fun ao cine moito mellor que as primeiras veces doutras cousas.

Flash Gordon. 6 anos. Cine Colón.

Flashes pervertidos: a indescritible beleza fustigada de Ornella Muti. O regocixo de asistir á morte do malo Ming.

Para o cine teño delicadas memorias: unha libreta na que apuntei todas as películas que vin en salas ata os 12 anos, o que sucedeu mentres vía Drácula, ou Luces da cidade, a tarde que a miña nai veume buscar ao colexio para ver Cristal Oscuro, cando Inés quedou durmida antes de que escomezase Alicia no País das Marabillas ou o roubo da cinta A Guerra das Galaxias aos 15 anos, sección audiovisual, Corte Inglés.

Os anos posteriores na filmoteca da miña pequena cidade, facendo unha cola de frikis para ver Freaks ou longos silencios de Tarkovski ou guerras imperiais nas abas do Fujiyama ou a cancionciña de Hal-9000...

Cánto candor! A miña vida cinematográfica.

Sempre, ata nas grandes traxedias familiares, tiven un instinto de animal que se move baixo un enorme obxectivo: o meu rostro cabizbaixo, o meu rostro colérico, o meu rostro curioso coma cortado a coitelo. E, sobre todo, a beleza do rostro da miña nai conformada por unha natureza resistente á miseria e ao vento ...

A beleza do meu irmán, namorado do seu malditismo...
A beleza de Inés fría como unha boneca que se garda no andel superior do armario máis altismo...

I eu central no plano. Cando pensamos nas nosas vidas, sempre estamos nós centrais no plano. Por desgracia. Ese eu tan pesado tan pesado. Pero na miña película a elección de coprotagonistas foi tan acertada, o director de fotografía está ás veces tan inspirado e o atrezzo é tan colorista que non deixo de imaxinar músicas como de mercados en Bagdad ou plantacións de Atlanta ou fiordes vikingos.

A claqueta resoa en canto abro un ollo. Tamén en canto o pecho, hai claqueta. Para nós, hai claqueta sempre.

De nena, xogaba a falar movendo os labios doutra maneira que non correspondese á fonética do pronunciado, coma se estivese dobrada por unha actriz de dobraxe coa miña voz.

De nena mimetizaba, coa esperanza de que me vise o productor da gorra a cadros na hamburguesería, ás actrices americanas: a Vivien Leigh, a Katherine Hepburn, a Rita Hayworth, a Jennifer Beals...

De nena, como todas as nenas, pasei horas diante dun armario con espello dobre que hai na miña casa. Orientando ámbalasdúas láminas, conseguía perfís, tres cartos, vistas de costas, multiplicacións de min mesma movendo a perna como dentro dunha coreografía de cabaret (movendo infinitas pernas, as miñas pernas de nena, brancas, preciosas, sen depilar, pernas de correr, de bailar, de rubir, pernas perversas dignas das perversións dun censor de cine). Movendo os meus cabelos sagrados coma se fosen postizos, infinitos. Agardaba a película.

A película da miña vida.

Crer en algo axuda ao sistema inmunolóxico, din. Viven máis (ou mellor) os que rezan o rosario, os que peregrinan á Meca, os que ofrendan a súa xornada a Buda, aos antepasados, ao sol.
En que podo crer eu, dios mío?

Creo no cine. Porque a súa sacrosanta mentira fabrica a historia á medida da Historia, e fai inútil establecer cál mentira das dúas é maior.

Creo no cine. As cores son tan vivas.

Creo no cine co seu séquito de iluminadores, maquilladores, fotógrafos, costureiros, ceramistas, mesturadores de son, soberbios paranoicos que berran “Corten!”, innomeables rostros de cabelos abundantes, de cellas enarcadas, de labios destinados a canibalismo, e ollos que te miran sen te ver e todo o prometen.

Creo no cine. Soño tantismo.

A historia do século XX non é historia sen o cine. Non hai modo de desamarrarse da súa brutalidade, da súa maquiavélica manipulación do universo, do seu varrido espectral pola beleza dun corpo, do seu sangue inventado, o seu tempo, a súa música inventada, a súa inxenua publicidade de nós memos, de si mesmo, a súa incontrolable iconorrea. Non poder ver nada sen imaxinar o son do proxector e a escuridade inicial. O verdadeiro Deus ex machina. Un tirano feito de pobreza e necesidade, como Eros. Como amor.

Creo no cine. Creo con tristeza e marabilla, como crin na Virxe e nas mártires da Cristiandade.

No Kine. Vale dicir, no movemento que non cesa. Na velocidade, en correr, en cabalgar, na rotación, na migración, en Pegaso, no pole, no mar.

No cine. E todo o que coñecín antes por obra e gracia do cine: a neve, a morte, o sexo, a droga, o lobo, o nacemento, a bruxa, África, Manhattan, os robots, os xaponeses...

No cine. A nova Corte, a nova Aristocracia, o novo Cosmos.

Na eternidade. No cine.

BSO: calquera das grandes das pelis. Dende Espartaco a Rebeca, e, por suposto, Blade Runner, A Guerra das Galaxias, El último Emperador ou a Princesa Mononoke. Ou a enigmática American Beauty. Pero vaia, se nos queremos poñer estupendos, Lo que el viento se llevó. E querémonos poñer estupendos.

Datos de interese: Chove. Vai moi anubado. O sol sae ás 8:55 e ponse ás 19:21. Somos moderadamente húmidos, inconformistas e inquedos. Estamos no 1º mundo. Temos antibióticos, auga corrente e música enlatada. Lemos libros sentados en sofás. Con calefacción central. Falamos de cine. Imos ao cine. Somos moderadamente artistas e felices...

Escribimos demasiado

2005-12-27T19:02:00.000+01:00

Escribimos demasiado.

O soporte do papel ás veces ponse insoportable. I escribimos demasiado. Demasiadas letras. Demasiados puntos. Todo é de máis neste 3º planeta do sistema do sol, estrela provinciana. Escribímonos para darnos a certeza de existir. A certeza de ter deixado pegada. Somos demasiados. E non temos nome.

Cando un decide publicar o que escribe, hai un certo troque diabólico: vende algo de sí, unha parcela que xa non será máis súa por enteiro. E aínda así lanzámonos ás poutas de ese monstro insaciable que é non ser nós mesmos por enteiro. De deixar que nos descarnen. Estamos famentos de humanos. A especie humana namorou de si mesma: Nefertiti, o canon grego, as termas romanas, o corpo de Cristo, Leonardo da Vinci, as torturas sadomaso, os baños turcos, a indumentaria, os pratos labiais, as tatuaxes, Walt Whitman, Francis Bacon, Dior, Vanessa Beecroft ... son diferentes arestas dun mesmo himno ao corpo, e, seguindo a liña imaxinaria, dun mesmo himno á especie humana. Necesitámonos tanto, abigarrámonos tanto, creamos núcleos onde a carne humana apílase en millóns de seres, imos xuntos á cama, á guerra, ao circo, ás manifestacións. Só sabemos vivir en manda, coma lobos con sede de tanta carne humana como vemos...

Por iso é que escribimos de máis: agarramos papeis coa boca i esborranchamos, queremos deixar constancia do noso paso polo mundo, coma adolescentes que escriben o seu nome en cada pequeno papel, en cada pel ou pantalla ou parede... porque precisamos un contexto de carne humana. Xustifico as miñas palabras sobre as palabras doutras palabras? Xustifico esta presentación, este libro que teño ao lado, os libros todos do mundo?

Fragmento de A nosa sede de tanta carne humana, presentación dun libro calquera

© estíbaliz... espinosa

BSO: Marte, deus da guerra, de Gustav Holst, da suite dos Planetas. Tipo banda sonora de peplum (Gladiator, sonoro calco). All along the watchtower, a versión de Jimi Hendrix. Non sei por que, tamén me parece unha banda sonora dunha película, pero esta de castelos e bufóns. Será pola letra. There are many here among us/ who feel that life is but a joke

Datos de interese: hoxe o sol atópase en bo estado térmico, pero non se deixa ver nesta pequena, pequenísima e candidamente pretenciosa cidade de provincias que nin chega ao medio millón de habitantes.

Extravieime nun debuxo así

2005-12-21T18:15:00.000+01:00

Por exemplo, lévanse varias semanas coma perdida nun debuxo de Escher.

Fascinada. Pero perdida.
Fodida. Pero fascinada.
Fascinada. Pero perdida.
E debuxada.

Querido Escher, mago dos posibles: por que este planeta é tan limitado nas súas formas, pobre nas súas leis físicas, esperable nas súas relacións causa-efecto? Por que nin sequera as pildoriñas (con un poco de azúcar...) instálannos nun mundo así?

A matemática. A deliñación. O glacial.
Ás veces non hai campo que abra tanto as posibilidades ao imposible...

Que dure este cadro de Escher. Que duren estas hormonas migratorias, teledirixidas. Este non saber e non saber e non saber. Que dure o teu rostro, ese que levas posto agora, absolutamente agora, absolut agora...

Pídolle a este tempo esa tiranía dos soños que non nos permiten espertar

************

BS pouco Orixinal: O paxaro de lume, Stravinsky. The Hall of Mirrors, Kraftwerk.

Datos de interese: O inverno entrará esta tarde oficialmente no hemisferio norte ás 19.35, hora peninsular, cun frío moderado, moi afastado doutros solsticios nos que a neve xa se deixara ver varias semanas antes.

E nós, tan ao noso...

Oh, what a funny day

2005-12-07T20:25:00.000+01:00

Un día interesante este, o de precisamente hoxe.

Do que aínda podo dicir hoxe sen asomo de morriña.

Chega case á súa fin e non pasou nada. Aquí vivín: muller, B+, soños en cor pola noite, roupa interior, chaqueta malva, pantalóns elásticos e ganchiños no pelo. Nada.

En que se pensou hoxe? Matinei un intre en Sedna, aquel pseudodécimo planeta do sistema solar, pero só un momentiño. Existirá? Seguirá sendo terra? Fume? Pó? Sombra?Nada? Despois xa fun cautivada por atencións máis neolíticas como lavadora, ovos cocidos, entregar memoria de obradoiro, novo móbil nokia... Algunha vez apedréanme pensamentos paleolíticos, tipo nebulosas estelares, autómatas, animismo (por exemplo, o cepillo é un ser malévolo), azar de pensar en alguén que talvez me vai chamar en breve, o misticismo xeométrico das teas de araña...

A mediodía, non sei por que, falei de xirafas co ser que amo.

E logo a hipnose do ordenador. Síntome unha criatura hipnotizada. Canto hai de min nisto que digo?

Ela cre dicir estas palabras. Shhhh. Non a despertedes, bárbaros

***************

BS non O: My Beautiful Leah, PJ Harvey. Todas esas mulleres de Polly Jean son hipnotizadas, hipnóticas, Catherine, Dawn, Me-Jane, Dalilah, Leah...

Ilustración: The marvellous Talking-machine, artiluxio de Faber presentado no século XIX, nalgún daqueles salóns de monstros, enxeños mecánicos ou experimentos animais de ética,mmm, dispersa. Que pensará a cabeza? Como verá a ese home que a manexa? (noten: a cabeza é feminina) Será feliz? Terá soños en cor? Chamará Sedna?

Informe de Opia

2005-12-01T14:49:00.000+01:00

Sospeito moito dos seres humanos.

Por que lles fai tanta gracia falar deles mesmos? Unha formiga non pasaría horas vendo a outras formigas traballar coma formigas. Non elaboraría intrincadas filosofías existencialistas sobre o seu suicidio (nin matinaría nesa posibilidade), sobre o seu ser ou a súa nada. Non celebraría o día do Formiguismo. E iso porque as formigas actúan como células dun organismo xigante, a "formiguidade", e a noción de individuo importa moito menos que un sandwich de queixo esquecido nunha xeira campestre.

Pero non para eles. Que todo o ven marmóreo e shakesperiano. O nome dun dos seus exemplares é unha decisión meditada durante case nove meses. Viven pendentes de espellos e autorretratos e miles de fotografías. Todos, nalgunha ocasión, pensan na posibilidade de matarse. Regocixan pensando en non existir. Quizais para facer sentir culpables a outros. Porque eles séntense culpables. Matan. E torturan. Son Maos. Son Mengeles. Son hunos. Son Macbeths. Pero estalan por dentro. De culpa. Como sistemas circulatorios que descenden a fosas abisais. As veas verdes. As arterias escarlatas. A conciencia. Como un gas. Estala.

Tamén son seres felices e inconscientes. Máis da metade das súas poboacións non sabe nada. E o descoñecemento (como o esquecemento, como a xordeira) son garantes de paz e benestar. Iso non quere dicir que leven unha vida digna. Case ninguén a leva. Nin sequera os membros das sociedades opulentas, usando bens que lles pertencerán definitivamente cando celebren os seus 85. Desquiciados por moreas de papeis, sinaturas, cláusulas e vencementos e códigos pin. Sedados coa ilusión óptica da democracia, que finxe que a man que se introduce nunha urna é a man que leva o bastón de mando dun país. Inventan esa palabra, país, que non deixa de ser un coágulo de pobos e comunidades con temor e con orgullo, obsesionados coa súa Historia Común, unha ficción máis ou menos boa literariamente, unha burbulla na que ti non podes entrar, chincha. Tamén viven obsesionados con informarse. De calquera cousa. A cuestión é vivir informado, porque iso é un cordón umbilical co mundo. Só que non se sabe con qué mundo.

Nos países opulentos tamén chegan a vivir seriamente taladrados co da cultura. Todos queren facer cultura. A obra de arte, antes un producto para chegar ás divinidades (sempre enfurecidas as divinidades, todas hipertensas e con úlceras gástricas), é cada vez máis unha cuestión da vida, integrada no cotián como unha necesidade: deseño industrial, casas de deseño, pret-à-porter, body art... Incluso para os seres humanos, a propia vida concíbese como unha obra de arte: o life art, seica. Ou bioart, xa que bio- é un prefixo tan afortunado...Vidas fascinantes cuxas decisións obedecen estrictamente a criterios estéticos e artísticos en consonancia coa moda da existencia. Fascinantes.

Miran pouco ao ceo. Xa non lles serve de nada. Esperaron tanto tempo que chegara alguén. Nunca veu ninguén, nunca nada máis que estrelas, sol, lúa, eclipses ou treboadas. A mesma aburrida meteoroloxía. Bandadas de corvos. Un cometa perdido cando moito. Luces estrañas. Signos. Significantes sen significado. Volveron prosaicos, terrestres. Todo está aquí abaixo. Dentro de nós. Estamos feitos de po estelar, que máis coño queremos?

Ás veces sinto tenra mágoa deles. Pequenos seres, confinados á súa memoria. Actrices de beleza lendaria que nin se recoñecen na pantalla, altos mandatarios que esquecen as leis inxustas que promulgaron, grandes magnates que olvidan ónde foi que soterraron os tesouros que saquearon... O Alzheimer, antes que a Morte - como crían os medievais- iguálaos a todos. Sen memoria non son nada, ninguén, nada. Por iso esforzan en sacar fotos, en facerse cédulas de identidade, en asinar en miles de documentos, en filmar películas que lles inventen a súa historia, as súas guerras, os seus descubrimentos científicos, que lles lembren a eles mesmos quén son eles mesmos, teñen medo de non ser, pero moito máis medo de non ter sido, e iso é o esquecemento, iso é que os esquezan, que non quede rastro deles, nada, nin unha pelvis fosilizada, nin os restos dos seus monumentos, nin os restos dunha última cea, nin unha instantánea, nin un apunte coa súa letra, nin unha pegada súa sobre as cinzas dun volcán, nin a súa voz nunha gravación moi vella, nin un lazo do seu pelo, nin o seu nome no medio dun millar de nomes, nin o seu nome pequeno, aquel polo que nos chamaban os que nos amaban os que nos amamantaban
a nós
que durabamos para sempre só porque escribiamos isto e ti

ti líalo obedientemente ata o final...

BSO axeitada para este informe: Angelene, PJ Harvey. Nunca houbo puta tan existencialista como Angelene. A súa tristeza rigorosa tan arte.

A foto foi tomada por Yolanda Castaño e retocada por Estíbaliz...

Soñan os unicornios eléctricos con androides?

2005-11-07T21:45:00.000+01:00

Hoxe soñei cun deles. Un deses animais. Os amigos das virxes, que trascenden toda sexualidade coma bos hermafroditas. Os unicornios brancos dos tapices, das doncelas con espello de prata, dos gravados, das películas de ciencia-ficción. Un deses. A cousa ten un punto simbólico-hortera que non deixa de fascinarme. Son unha replicante, damas, cabaleiros? Con que soñan os que non existen? E os programados para non soñar? E dos que nada sabemos? Soñan as moscas, soña Segismundo, soña o teu gato, soña o veciño que nunca dorme...

E soñar, soñaba o señor Freud con todas as súas pacientes de orgasmos infantís...

Sobrevaloramos os soños. Os soños ganchillan lembranzas: esa pasaxe da túa infancia na que pensas agora, si, ti...foi soño ou real? Os soños gozan do absurdo primordial. Non son sempre significativos. Non sempre revelan algo de nós. Nin sequera nos pertencen por enteiro: todos soñamos que caemos nun abismo, que se nos caen os dentes, que voamos...Unha nebulosa común á especie humana soña por nós certas teimas raíz.

Sen embargo hai soños enteiramente nosos. Seguro. Enorgullécenos sentirnos un pouco donos desa rexión do universo que ocupa o noso cerebro. Di Greenspan, do Instituto de Neurociencias de San Diego, que existe unha especie de explosión de coherencia no cerebro da mosca, similar a iso que chamamos pensamento, ante un estímulo visual, por exemplo. E que durante a noite, a mosca, cos seus ollos de mosca imposibles de pechar, atópase nun estado semellante ao do soño profundo, con conexións neuronais ailladas pero sen a coherencia da vixilia. Haberá tearañas no seu soño? Insecticidas? Soñará que ten aletas e nada nun mar de corais?

Ou soñará que se lle caen os dentes e viaxa nun ascensor do que non pode saír? Ou soñará os soños do Iván de Tarkovski?

Hai tempo que sei que a arte ten máis que ver coa ciencia que con subvencións estatais a artistas supostamente subversivos. Claro que falar de Arte é repulsivo xa de por si. Intenta dar un aire de protección divina (entendemos a Arte. Estamos a salvo!). Eu falaba das moscas, dos soños e dos unicornios mecánicos. Pero os blogs, coma os soños, canto máis breves e inconexos...

To sleep, perchance to dream...

Como dicían na Clave (o mítico programa dos 80): PARA CUALQUIER PREGUNTA SOBRE EL TEMA...recomendo o gurú-chamán con pinta de charlatán de feira decimonónica, Stanley Krippner, Conciousness Researcher (marabillosa profesión): www.inacs.org/events/krippner.htm

e todos os institutos norteamericanos e europeos de neurociencia. Pero ollo... e a neurociencia xaponesa, mongola, quechua ou mandinga? Terá perspectivas diferentes sobre o onirismo? Sobre os procesos de arquivo e entendemento humanos? Asimilamos igual o mundo?

http://www.neuro.uoregon.edu/

http://www.utexas.edu/neuroscience/

http://www.jnss.org/

BSO para un soño: Comfortably numb (Pink Floyd); Come to me (Björk); Lacrimosa (Requiem de Mozart); Preludio á sesta dun fauno (Debussy); e calquera cousa de Daniel Elfman (compositor das BSO de pelis de Tim Burton) e do mago Maurice Ravel

a obra da fotografía pertence á artista Marina Núñez

Neve (I)

2005-11-05T18:57:00.000+01:00

Copio íntegramente un artigo pertencente á serie Soñeime antes nesta escena, non publicado por min nos anos 2003-2004.

O 9 de xaneiro do ano 2003 enviei unha mensaxe múltiple a todos os seres rexistrados no meu móbil. A mensaxe dicía:

está nevando

Ese mesmo día fixen un microconto que entrou a formar parte da Criatura. O conto dicía:

9 de xaneiro

está nevando

Deleitábame co que non ía dicir daquel día. Como a neve: un non dicir nada.

A finais do ano pasado entregueime á busca infatigable dun obxecto fetiche:unha esfera de cristal con casiñas sobre as que neva cando se lle dá a volta. Son vellos calcapapeis. Ninguén usa xa calcapapeis. Coma os tirantes ou o linimento ou o bromuro en internados masculinos. Cousas que testemuñan que houbo un mundo antes ca nós. Que non é unha ilusión óptica dos vellos libros de Historia. Que o noso enfermizo interese polo pasado ten fetiches en forma de ferros para a roupa, carteis de cabaret ou raspadeiras de sílex.

Ou calcapapeis condenados a ser emblemas dalgún futuro Museo do Kitsch.
Buscaba un pobo nevado para pisotear todos os meus papeis.

Non hai maior alisador de tempo que a neve. A neve é a mellor palabra que se puido ocorrer ao ceo. Podemos calar ante ela. Pouco máis. Adorala. Marcas de xeonllos na neve.
Recoñecer que nin crisálida (tiña un profesor deses cun fío de baba entre os labios que aos 12 anos asegurábanos: “crisálida es la palabra más hermosa de la lengua castellana”), nin katiuska nin ventilador superan en elegancia á palabra neve (por certo, tamén baba sería unha palabra fermosa: é avoa en ruso. Ten algo babélico, morboso)

O refinamento é frío..., di Tanizaki.

Quen nunca enmudeceu ante a neve ignora o valor de non dicir nada. É como ese truco de facer acalar estando calado. Difícil dicir algo significativo cando se asiste a unha nevada. O intento é patético.

Haberá quen coma neve, quen se vista de neve, quen teña orgasmos na neve, quen viva en casas de neve e se dedique ao intercambio de neve. Haberá unha raíña das neves que leve na súa man de neve unha esfera de cristal cos mundos todos para gobernalos ao seu despótico capricho. Haberá tamén un Abominable Home das Neves que refugue o contacto humano por algún despecho incurable.A palabra da neve e o mundo da neve merecen un silencio grande que fale por todos nós, por todo o que sentimos aquí.

Os sentimentos poden tomarse fríos. Adquiren consistencia no frío. Somos os bastardos de certas glaciacións. Temos dereitos irrenunciables sobre o dominio e o imperio da neve.

Cosmetics

2005-11-02T11:00:00.000+01:00

O cosmos orixina a cosmética. Ambas teñen que ver coa orde e a beleza do mundo.
Non sei se somos máis fillos do cosmos ou máis bastardos da cosmética...
Tamén narciso e narcótico están emparentados dalgún modo. Que nos queren dicir as palabras? Herdámolas. Rara vez inventamos nós algunha. Algunha que teña algún tipo de resoancia, claro. Podo crear (plin, icona de variña máxica) agora o fermoso vocablo...mmm...OPIA, e explicar que se trata dunha muller mecánica, copia de ti mesmamente, narcisa e narcotizada, cósmica e cosmética, que se cre dona unha identidade orixinal só porque ten lembranzas e a sensación de ter vivido...

Pero esa palabra non existe e a muller tampouco.

En calquera caso, non se me ocorre nada máis interesante que dicir hoxe.

Pensen sobre iso, fagan o favor...

© Foto de Pequeña Esquimal

Non sei quen son vostedes

2005-11-01T23:13:00.000+01:00

Non sei quen son vostedes.

Pero eu vou falar dos trens.

Os trens. Cautivos dos trens. Por un estraño mecanismo xiratorio, falar de trens é falar de cine (o comezo e a fin de Europa coa voz hipnótica de Max Von Sydow, a sensualidade ríxida en Con la muerte en los talones, o tren no que se achega o Predicador de La noche del cazador, os vagóns con palla nos que se foxe, nos que se perpetran crimes, nos que se namora, nos que se dispara... A locomotora dos Lumière, La General, a que sempre se carga ao coiote... )

«La noche pasada estuve en el reino de las sombras... Todas las cosas —la tierra, los árboles, la gente, el agua y el aire— están imbuidas allí de un gris monótono. Rayos grises y, en los árboles, hojas de un gris ceniza. No es la vida sino su sombra, no es el movimiento sino su espectro luminoso […] Repentinamente se escucha un chasquido, todo se desvanece y aparece un tren en la pantalla […] Pero también éste es un tren de sombras»
Maxim Gorki, tras asistir ás curtas dos Lumière entre as que aparecía A Chegada dun tren á cidade. Extraído de http://www.trendesombras.com/num2/favoritasnum2.asp

Os trens veñen do máis aló. Gorki así parece entendelo. Igual ca o cine. Os túneles sempre son túneles do tempo ou do espacio. Non hai sinal de vida nun túnel. Sinal de radio, por exemplo. En La invasión de los ladrones de cuerpos foxen por un túnel, penso...O atributo máis fascinante dos túneles é que permiten ser debuxados nunha parede para fuxir por eles cando a cousa se pon fea. Son portas que nos comunican co outro lado...non sabemos moi ben con cál...

Hai algo fantasma en certos trens. Polo menos na Galiza...

Por algún estraño dejà vu inventado, falar dos trens é falar da neve. O Transiberiano, Miguel Stroggoff, o doutor Zhivago de David Lean. Tamén do suicidio: Pedro Casariego Córdoba, un poeta que depositou a cabeciña nas vías i esperou. Tamén do crime. Tamén da infancia: un veciño meu tiña un ibertren de morrer coa envexa. Conquistoume con el. Eu crecín xunto á tenda onde se expuñan as mellores maquetas de tren desta pequena cidade... Marklin, Ibertren...

Os trens nos meus implantes de memoria: a primeira vez que montei iamos de excursión a Caaveiro cun profesor borrachín que ficou durmido. Pasamos de parada. En Asturias collín o tren que non era e aparecimos no moi poético lugar de Pola de Lena ás nada poéticas tantas da madrugada. Xunto ás vías do tren unha pasea coa primeira parella. Hai algo patético e desolado. Tamén embruxador. Nunca coñecín a ninguén nun tren. Ninguén que lembre ben, quero dicir, ninguén cun teléfono para intercambiar. Só se intercambian miradas. Interrogantes. Cómplices. Lembro unha noite sufocante en liteiras, recibindo as mensaxes dalguén que dicía desexarme. Lembro unha noite escribindo unha charla que daba ao día seguinte na UAM. Lembro viaxar no AVE cunha ave, unha cría de anduriña (golondrina) atopada en Córdoba. Lembro a unha vella que me contou a súa vida. Non lembro a súa vida. Lembro a locomotora verde con rella vermella que resopra na estantería da habitación do meu irmán. E sobre todo, sobre todo lembro a Emma, a marabillosa Emma de Jim Botón y Lucas el Maquinista, coa que aprendín palabras inútiles para o exercicio da miña vida como calafatear, locomotora-ténder ou que as locomotoras son criaturas quizais non moi intelixentes -por iso necesitan un conductor- pero enormemente sensibles, que tanto te imitan un buque coma un dragón...

O tren é un ser machacón, impertinente, que se entromete nos soños. Non hai cores nin ocasos nin vacas coma as do tren. Os vidros do tren, quizais é iso, son un preludio da pantalla de cine.

Visiten a David (www.perdiendomiejem.blogspot.com) e vexan cómo se forxa un trainspotter infantil. Hai algo fraguándose en nós ao ritmo dun tren. Xunto coas máquinas de coser e os faros dos navíos son un dos obxectos máis rítmicos que existen. Os trens e os seus primos suburbáns, suburbiais e tamén fascinantes: os metros. Pero iso xa é cousa de grandes metrópolis. Eu teño que conformarme cun pequeno cercanías no que o revisor aínda che perdoa por non levar o billete...

***

BSO para un tren: Orbital, The Box. The Chemical Brothers, calquera tema (de feito, creo lembrar ter visto un vídeo deles manufacturado por Michel Gondry no que as sucesivas paisaxes repetidas ou variadas, e sempre desde a perspectiva dun tren, formaban unha especie de samplers visuais correlato da música); Laura, da peli de Otto Preminger "And you see Laura/on a train that is passing through/Those eyes, how familiar they seem/She gave the very first kiss to you/That was Laura/but it's only a dream"

***

Criatura

2005-09-17T07:10:00.000+02:00

acabo de crear unha criatura

lanzará nenas ao río, como a do doutor Frankenstein?
tal vez
será tan distantemente humana coma Olimpia?
vivirá no ventre dunha balea, coma Pinoccio?
ou en ti, como un Alien?

como un cosmos diminuto e só que procura implacablemente sinais de vida
como a cosmética do cosmos, pintarme para un circo cun só espectador e un tigre só

devorar antes de ser devorado: principio esencial dos depredadores

as estrelas depredan

depredemos

© foto de Pequeña Esquimal