...mmmm...

Un blog non se abre por necesidade. De feito, non se necesita para nada. Vive dignamente sabéndose superfluo.

Tampouco as cores son necesarias [ou psicoloxicamente si?], nin os pezóns masculinos [obxecten], nin o coccix, nin as moas do xuízo, nin o apéndice [órganos considerados vestixiais todos eles], nin a u tras da q, nin e^{i π} + 1 = 0, nin seguramente certas zonas do noso cerebro reptiliano, nin boa parte das nosas memorias [que son deformes], nin os palindromos [a diva ávida, sugus, Anita la gorda lagartona no traga la droga latina, Saippuakauppias, que é vendedor de xabrón en finés, aínda que o oficio desta última palabra si semella necesario... ou mesmo non], nin os adornos capilares, dixitais, epidérmicos, nin Orson Welles, nin coñecer a distancia exacta ata Alfa de Centauro, nin The Cure, nin os bonsai, nin nin o premio Pritzker, nin o Nobel, nin que o home viva sobre a Terra unha media de 80 anos en progresión ascendente nas bisbarras mundiais privilexiadas.

En boa medida ti es innecesario. I eu que cho digo, tamén.

Antropoloxicamente, bioloxicamente, este parece un rueiro sen saída. A necesidade do innecesario que caracteriza a nosa especie. Somos todo apéndices que seguimos levando, pendurados, con alegría cultural. Transportamos con emoción eclesiástica o peso dunha tradición que a saber o que significou no seu contexto pero que, na nosa versión dos acontecementos, e así e punto. I ese punto dálle un misterio oracular a todo o demais. Hai cousas que son así e punto. O cosmos. A lei da gravidade. A historia das guerras europeas do pasado século. África. A Síndone de Turín. Shakespeare. A túa cara. Esta frase.

Non é a tradición o que pesa realmente, senón as preguntas sen resposta que se acumulan no seu lombo de esmoleira.

Non só na tradición hai elementos que parecen innecesarios. Tamén na actualidade. As gafas de pasta son innecesarias. Boa parte da tecnoloxía, xoguetes, papeis, libros, páxinas web, roupa e coches non teñen máis utilidade que ser comprados. Nin sequera consumidos. Só comprados.

Un blog atende a esa mesma súplica de atención de alguén que se tatúa un dragón chino nos omoplatos. É unha especie de bastardo da literatura. Desa con maiúsculas que vive horas baixas saturando sotos de biblioteca e dando opíparas alegrías a trituradoras de papel. Todavía nos aferramos con fe, con ferro, con saña, á tradición maternal que nos arrolou nos seus brazos de mamut. Un blog é bastardo, innecesario, conectado en exceso, copypasteado e ademais hai moita morralla.

Claro.

Boten un ollo ao catálogo de Círculo de Lectores. Ao seu videoclub máis cercano. Ás hemerotecas. Aos títulos editados dunha discográfica. A calquera canle de televisión. A calquera charla entre veciños. A unha páxina de Kant, a outra de Bukowski e a outra dun poeta anónimo chino. E verán que en todas elas hai elementos innecesarios e ademais moita morralla.

Estamos acostumados a vivir do innecesario.

A nosa inmortalidade o é.

Un tumor nace dese afán desmedido de inmortalidade. A un nivel subalterno e inadvertido, o celular. Pero son as nosas células as que mandan, non nós. Nós somos únicamente máis grandes. Para darlles acubillo. Para seguir os seus dictames chamándolles con candor voces interiores. Todo iso: innecesario.

Queda unha posibilidade: mercar unha columna e volvernos estilitas.

Ou iso, ou seguir comendo, lendo, vivindo innecesidades co estoicismo digno de Mishima antes do seppuku. Ah. Pero os suicidios. Tamén son innecesarios.


Que día tan bonito. Disfrúteno.




BSO: o próximo traballo de Astrud, Tú no existes.

Datos de interese:

O interesante vén sendo dosificar este tipo de datos...

Marcadores: Materia Grigia

Despois de ver as películas-de-impronunciábel-nome , colaboración de Godfrey Reggio e Philip Glass, extraio as seguintes reflexións (pero seguramente estounas plaxiando. Desconfíen):

1.- O ser humano ten namorado, por esta orde:

1.1.- Da divindade en forma telúrica (bisontes, eguas, mamutes)
1.2.- Da divindade en forma cósmica (constelacións, lúa, venus)
1.3.- Da divindade en forma humanoide (Osiris, Zeus, Deus, Kali)
1.4.- De si mesmo (Leonardo, Van Gogh, arte autorreferencial século XX)
1.5.- De si mesmo cando neno (Alicia, debuxos animados, arte finais século XX e principios do XXI)
1.6.- Do planeta Terra como ser vivo (teoría Gaia, Final Fantasy, movementos ecolóxicos de varia lección, películas-de-nome-impronunciábel, A Terra vista dende o ceo) . A iso chamo xeofilia. Non sei cánto durará. Se servirá de algo. Se mudará climas ou conviccións. Pero funciona. Funciona como unha especie de amor arrasador, predador, terminator. Como tantos e tantos...

A triloxía -qatsi segue unha especie de orde: O Coñodepatsy, a primeira, pinta o esplendor dunha terra monumental en contraste coas pegadas humanas. Xeofilia. A Pobrepatsy, a segunda, fascina cos rostros, os costumes e o traballo. Hemisferio Sur. A que pecha o ciclo, a máis frouxa, Nontragoapatsy, aborda o tema da máquina, a loita, e a transformación dixital do mundo. Merecen a pena.

1.7.- Do Ghost in the machine... Tema doutro post.

2.- Philip Glass é ao concepto de son o que a arte árabe ao concepto de decoración: horror vacui, a premisa fundamental. Todo recheo de sons por un lado, de azulexos esmaltados por outro. Dos dous, quedo coa arte árabe

Pero a música destes films creo que se concibe coma unha especie de mantra: hipnotiza case tanto como as imaxes. O señor Glass, a base de repeticións, serialismo, machaconería e certas harmonizacións brillantes, xoga a ser o chamán. E xoga ben

3.- A triloxía, logo, conformaría un documento que, a semellanza do Disco Dourado do Voyager, poidese ser enviado ao espazo como representación visual de como se as gasta o home sobre a Terra?

4.- Elixan: que representa visualmente mellor as actividades incansábeis do home sobre a Terra?:

4.1.- A triloxía -qatsi da que veño falando
4.2.- Supersize me
4.3.- O Señor dos Aneis
4.4.- O Discovery Channel
4.5.- Paris Hilton
4.6.- Un cómic de Enki Bilal
4.7.- As tiras de Mafalda




Dubido seriamente entre a primeira opción e a última.

Tamén poden elixir algo que quede fóra desta lista e non se me veu á cabeciña nesta mañá de luns.

Os namoramentos tipo zoófilo ou pedófilo son perfectamente explicábeis nos ítems 1.1 e 1.5, respectivamente. Sen embargo, sabemos que a zoofilia depende do que consideremos animal e a pedofilia do que consideremos infancia. É por iso que ámbolosdous tiveron límites borrosos ao longo dos séculos. E tamén rexeitamentos de forza variábel. A día de hoxe, a pedofilia non é tanto unha cuestión de ata ónde chega a infancia senón unha cuestión de dende canto antes se pode empezar a explotar a masas de xente que Occidente considera explotábeis.

Volvendo á triloxía que suscitou o post: ver pelis así neses domingos de cama, pratos sucios, kleenex no chan, pelos revoltos, roupa interior desordenada, xelados de marcas baratas de centro comercial e todas-esas-cousas-que-xa-saben... axuda a agarrar o soño polos pelos.

Sen desmerecer outro tipo de actividades para facer en domingo como: fundir chocolate sobre macedonia, ir ao Planetario a ver se mudaron o programa, falsificar billetes de 20 euros, hackear a NASA, comprar un billete só de ida a Namibia ou iso-que-non-paga-a-pena-confesar aquí.

Qué arrogantes cabróns deliciosos eran os humanos, a cuxa raza pertencín!



BSO: Under pressure, Mercury&Bowie. Cortesía de I e o seu exquisito gusto musical
E rescatando clásicos: o de Joy Division, nesta versión que chega via LPC.

Datos de interese: Saben en que consiste poñer as claras a punto de neve, non? Claro, en romper moléculas [ou os enlaces entre as moléculas]. O cal converte ese tedioso acto que todas as fillas levamos a cabo para as mousses das nosas nais [similar a ese de soster metros e metros de lá cos brazos separados coma robocop para envurullar un novelo ] nunha especie de alquimia de laboratorio no que a nosa acción é decisiva e lenemente letal.

Supoño que a nova cociña é iso. Transformar o culinario banal en experimentos de física e química. O cal non lle resta unha pisca do erotismo natural do acto de comer en compaña. Ou si?


Por favor, síganlle a pista a Marina Núñez


Créditos das imaxes: 1.- Foto de Yann-Arthus Bertrand da célebre serie La Terre vue du ciel . Poderían ser xigantes da Serra da Capelada. En realidade trátase de aeroxeneradores daneses
2.- Debuxo do Enki Bilal

Marcadores: Materia Grigia

Por suposto que si. Son anarquista.

Cousa que carece de importancia, porque o alicerce do anarquismo é que tamén o sexan os demais. Esa é a base da autarquía, da autoorganización. Non esa idea banalizada de que a anarquía significa que todo o mundo fai o que lle dá a gana e isto é un cachondeo (que esto es Jauja, como di miña nai). A idea un chisco máis elaborada -e que por iso require que pasemos os ollos dúas veces por riba da súa expresión tipográfica- a idea de que o ser humano pode prescindir do poder e a autoridade para vivir en sociedade.

É o anarquismo un tanto inxenuo?

Como que o ser humano pode prescindir do poder e blablablá? Como que o home pode vivir en sociedade sen instancias coercitivas?!

O anarquismo confía no poder de mecanización e interiorización das normas cívicas por parte do ser humano. Coido que se trata do sistema sensistema máis digno para a coexistencia e case cohabitación de 6.000 millóns de embigos neste planeta. Cifra que é moi fácil de dicir pero algo máis difícil de pensar. Hai quen satiriza que os postulados anarquistas caen no cándido optimismo ao presupoñer que eses 6.000 millóns van compartir osíxeno e petróleo en harmonía cósmica. Pero é que pensemos un intre: se cada un deses 6.000 millóns é consciente de que non existe ningunha instancia por riba del, ningún dispositivo ou sistema argallado co único fin de espialo, castigalo, sobreprotexelo, oprimilo (ergo, ningún deus, alomenos cristiano e penso que islámico e xudeu tampouco)... non se reducirían as posibilidades de gozar facendo sentir mal a outros?

Seguramente non desaparecerían. Mais, non se reducirían?

Argüirán: psicoloxicamente precisamos sentir que hai algo supremo do que formamos parte. E permítanme: a especie homo sapiens sapiens, o sistema solar, a galaxia Vía Láctea, o reino animal, a vida baseada en cadeas de aminoácidos, carbono e división celular... non abondan? Precisamos siglas, rostros de líder, directivas perpetuamente reunidas, homes e mulleres carismáticos que decidan o que é bo ou malo o que debe ou non debe facerse? Precisamos un must be sempre?

O punto clave do anarquismo é, como lembra citando o señor Chomsky, que a propiedade privada dos medios de producción é unha forma de roubo. E a quen cita é ao señor Proudhon, orgulloso en ser o primeiro en autodenominarse anarquista.

Pero, quen coño son os medios de producción? Ocórreseme (pero creánme que non todas as cousas que afirmo se me ocorreron a min, a min a primeiriña) que han ser as formas de manifestarse e reproducirse tanto dos caricaturizados capitalistas con puro como do supraórgano máis potente de toda sociedade - se excluímos ás grandes multinacionais i entidades financeiras-: o Estado.

O anarquismo pasa por riba desa falacia especulativa que é a democracia actual e que enche a boca dos políticos de medio mundo porque adoita protexelos cunha especie de aura de invulnerabilidade: quen pode atacar os principios democráticos? - pensa o denostado señor Arbusto mentres fríe unha salchicha e bebe Duffy [sic]-. Logo, quen pode atacar o que eu digo sen caer no puro terrorismo?

E mastica a salchicha tan campechanamente que provoca un chaparrón en Irak que esmaga de golpe a 25.000 civís.

25.000. Unha cifra fácil de dicir. Difícil, difícil de pensar.

A democracia é un xogo de espellos baseado en que o teu reflexo equivale a ti mesmo. E que entón, un señor con bigote que fuma Ducados, come cochinillo asado, especula con accións e constructoras, pertence a un partido con determinadas siglas, e ten unha muller chamada Agustina e unha amante china chamada Li Si... que entón ese señor é ti mesma. E pode representarte. A ti. Que es vexetariana, estudas matemáticas, tes por amante a unha veciña loira e baixas soa ao cine de cando en vez. Só en virtude da maxia das urnas. O teu reflexo democrático é ese señor.

O principio de representatividade democrática é tan falso coma o xogo de espellos do final da Dama de Shanghai.

Entón, se cremos con candor que tal representatividade é posíbel... non é lexítimo o candor de pensar que, sen o poder do Estado, o mundo é factíbel? E non só factíbel senón agradábel?

O Estado é un tumor que se apropria do novo ser vivo que conforma a sociedade a humana. Sosteño que un tumor nace do empeño en ser inmortais. É unha desobediencia, un descontrol. O Estado, como forma de poder que é, igual que o foi a Igrexa (ollo, non a relixión), empéñase cegamente en persistir. O mantemento do poder, e non o ben común, son a finalidade reservada de todos os Estados.

O fondo reservado de todo estado.

E dado que se alían coas superfinanceiras, coas ultramultinacionais, cos megamedios de comunicación... en realidade, quen diaños compón o Estado? Cal é o seu poder de decisión final?

A burocracia, un engrenaxe demencial só apto para anódinos, é unha das bazas máis fortes a prol da necesidade do Estado. O Estado, como un fabricante de coches, véndenos a idea de que é necesario cambiar de coche. Pero nunca deixar de ter coche.

Como existe o equilibrio mundial sen Estados? Quen ocuparía as cadeiras da ONU? Realmente hai decisións que non estean supervisadas sempre polo FMI?

A fin de contas, que é un Estado?

Unha multinacional, como a Igrexa, que vende identidade social, lingua e cultura comúns, policía, logotipos visíbeis?

[A Igrexa contou no seu momento cos elementos da primeira gran multinacional da historia: un logotipo impactante, un carismático fundador que lle lega todo ao seu fillo sen deixar o poder, sucursais en canto outeiro existe no mundo, un libro marabilloso que contén o todo, unha superempresa vaticana que patrocina arte, literatura, enxeño... ata que topou coa ciencia do século XVI. E productos venábeis tan suculentos como a alma, o perdón, o sosiego familiar e a consideración grupal. A Igrexa cristiá foi o modelo de Coca-Cola, Ford, Nike ou Maquiavelo].

A vontade de mantemento no poder do Estado choca frontalmente coa vontade de poder do individuo. Mesmo coa vontade de poder de certos grupos sociais, lobbies, etc...

É sospeitoso que un Estado sexa reacio a modificar as bases que o lexitiman: constitucións, sistemas electorais... Cando un organismo tende a perpetuarse sen importarlle o entorno, sen ter en conta o concepto esencial de caducidade... é un organismo tumefacto, é un tumor, un cancro. É un vulto sen funcionalidade algunha, ou cunha funcionalidade mínima disposta para disimular.

É algo similar a un Estado.
Por suposto, eu non teño as respostas a todas as preguntas non retóricas que plantexei. Só sei que o pretendido Kaos que, en teoría, sementaría a supresión de dogmas e poderes estatais, no meu imaxinario persoal paréceseme moito máis a un Kosmos. Á orde. Á cosmética. A cooperatividade, a horizontalidade, o intercambio libre... pintan un mundo no que a expansión persoal ten moito máis sitio. E non perde de vista o xogo de que aquí todos somos prisioneiros e colegas. Co que traizoar ao outro con tal de conseguir un obxectivo individual supón sempre a peor das eleccións posíbeis...

Talvez noutro universo.

Nun deses que flotan nas posibilidades numéricas de Pi.


BSO: David S., ou S. David, puntualizou unha vez que Police eran como punks guapos. Police soan a psicofonía da casa da miña nenez e adolescencia, non porque os escoitara eu, senón polo meu irmán. A día de hoxe resolvo que foron un grupo moi bo. Bastante ácratas no seu son, alomenos no sentido do mainstream da época. Creo que nin siguen a ninguén nin fan escola. O peor de Police foi que Sting se parecese tanto a Beckham. Pero iso non podían imaxinalo.
Así que hoxe poño Spirits in the material world. Unha especie de nihilismo espiritual.
E Bring on the night. Un himno á noite, xa dende hai varios séculos louvada. Carpe noctem, como diría un spot dalgunha destilería...

Datos de interese: A película Pi, segundo revelan os microsiervos, amosa no seu cartaz un número Pi inventado, copypasteado i, en definitiva, erróneo. A peli tamén é un pouco copypasteada ela en si, pero a estética turba case tanto como o número que reflicte. Polo demais, mestura batidos todos os conceptos e atrezzi fascinantes da matemática de fins de século (XX): fibonacci, xogo do go, teoría do caos e, por suposto, pi. Só botei en falta os fractais.

Quero ver El laberinto del fauno. Este é un dato de incuestionábel interese xeral.

Sí, por suposto que si. Son anarquista. Pero anarquista contradictoria. Por exemplo, voto nalgunhas eleccións. Non lin a Bakunin directamente. I engaiólame a idea de que fose un nobre. Un nobre anarquista. Dacabalo polas estepas. Mal gusto sentimental, que lle imos facer.

Anoto que aos 2 meses e poucos días o ser humano ri cando ve a súa imaxe reflectida nun espello. Como cada vez vai vendo mellor, cada vez ri máis.

Sabían que o número e expresa crecementos exponenciais sen límite, como o dunha colonia de bacterias ou o dunha fraga que volve crecer tras ser asolada nun incendio, por exemplo? Non, qué coño ían saber (talvez o saiban, talvez o saiban). O que si sabemos é que os montes galegos arderon. E que, con o sen número e, custará un ril medioambiental volver a dispor deles. Xa sei que o digo tarde. Sei que no seu momento non o dixen aquí. Xa chovía demasiada palabra con respecto ao tema. Un home que coñezo e que seguramente le isto agora mesmo [ ola] di que quen provoca un incendio había castigarse seguindo esta lei celular: un asasino mata X células vivas cando se carga ao seu xefe, por exemplo. Pois ben, o autor dun incendio matará X elevado a n células vivas. O meu amigo afirma que o castigo ha ser proporcional. I en praza pública, suliña.

Máis que anarquista, escollo a designación ácrata. Máis acre, máis ácara, máis arácnida, máis contundente. Un pode discutir cunha anarquista. Cunha ácrata [malia ser o mesmo] semella nin pagar a pena. É unha verba que araña.

Miro os anuncios. Máis que os programas que van en medio. Os de coches. Agora que se leva certa magnificencia humana, certa trascendencia neses spots (sobre todo os de coches caros: BMW, Mercedes, Audi) recoñezo conmoverme co de Bruce Lee: Be water, my friend. Mal gusto sentimental de novo? Ouh, shit.

Be water. Hoxe chove.

Créditos das imaxes: colección persoal

Marcadores: Materia Grigia

Un home roda unha película. Elixe as abas do monte Fuji e ordena alzar un castelo que é destruído á metade do film. O emprazamento elíxese porque a terra negra de orixe vulcánica fai destacar os traxes de cores que vesten os que contenden na batalla, cores heráldicas. A terra negra vai preñada da idea de morte, de destrucción. O caos. O significado da palabra "Ran".

Noutra película, o mesmo home manda pintar un campo de dourado. Un cabaleiro agallopa canda ese campo. O traballo de varios días apenas se ve unha fracción de segundo na montaxe final. Ir en pos dese Dourado para albiscalo un minuto e que perviva como un catálogo de raios e cuarcitas nos abismos da memoria.

Dende as escuridades da rocha e do líquido amniótico, homes e mulleres trepan polo branco e negro ata atrapar as cores. A súa procura lévaos a levantar océanos para dar co múrex e vestir aos senadores romanos de púrpura, extraída en vivo deste molusco.

Lévaos a cicatrizar a terra na busca dun silicato cálcico do que obter pigmentos azuis. Os máis estraños. O lapislazúli, chamado ouro azul. A virxe viste de azul nun famoso descendemento pintado.

Lévaos a amorear cunchas no Xapón durante máis de 20 anos para conseguir o "gofun", un pigmento branco que escorrenta o mal.

Lévaos a pulverizar ata o noxo miles de cochinillas para pintarse os beizos co valioso carmín. Hai unhas bonecas, as "hina", que no Día xaponés das Nenas levan cochinillas de medio século de antigüidade esmagadas nos labres.

Lévaos a rexistrar en propiedade un ton de rosa, como fixo a empresa Owes Corning en 1985.

Lévaos a machacar 14.000 estigmas de azafrán para obter 30 gramos de especia que servir ao rei Salomón ou esparexer polo chan dunha casa en festa.

Lévaos a mesturar residuos da terra e resinas ata dar coas sinuosidades da tinta negra.


Policromía. Os frescos de Creta. Os rostros dos mandrís. As bolboretas. As avésporas. Os sinais de perigo. As imaxes en branco e negro, xa para sempre asociadas a unha época da historia do século XX (2ª Guerra Mundial, falcóns malteses, metrópoles, chaplins, rosebuds). As misteriosas alteracións das cores. Os privilexiados daltónicos. Os Davids Bowies, cos ollos desparellos. Os estudios de Helen Irlen, que aseguran que un home pode corrixir as súas distorsións visuais -que lle farían estamparse contra a mediana na feliz autoestrada Coruña-Carballo, poñamos por caso- cun par de lentes azuis.

Esa muller, Irlen, avanza a idea de que moitas das dislexias e trastornos oculares poden paliarse co uso de lentes de cores. Iso faime lembrar o cromático libro O marabilloso Mago de Oz, no que os protagonistas chegan a cidade de Oz e son provistos de gafas verdes coas que, oh, milagre, veno todo verde. A esperanza dos personaxes de deixar de seren quen son. De deixar de verse como se ven...

Disque as mulleres (e supoño que os pintores) son as artífices de toda esa colección de apelidos e novos nomes para as cores: camel, marfín, rosa pao, azul cobalto, gris antracita, burdeos, lila, tostado, escarlata, marelo ovo, celeste, siena, verde esmeralda, ouro vello... Os productos cosméticos dan sempre novas voltas de torca: Ciruela Cibernética, Luna Techno, Crema de Leite, Vermello Diva... Dende as imprentas e a dixitalización, sen embargo, chega unha nova nomenclatura que suple a clásica de cores primarios: Cyan-Magenta-Yellow-Black (CMYK). Moitos productos de uso cotián levan unha marca de catro circuliños nesa restra de cores. A caixa dos cereais, por exemplo, nunha das solapas.

Eu como humana, a cuxa raza pertenzo, atesouro lembranzas de cores. Unha das máis prezadas é o catálogo de cores da fábrica para a que traballaba a miña nai. Tamén os nomes das cores da caixa de pasteis Rembrandt, do meu irmán (Prussian blue, Mars violet, Caput mortuum). E as inusuais cores predilectas da miña nai: o granate, o malva, o azul mariño, o violeta...

De nena tiñamos un coche marelo intenso. A marela era a cor que eu prefería.

Tamén me gustaba un conto no que o personaxe vestía de vermello cereixa.

A palabra azafrán significa marelo en persa (safra), aínda que hoxe o azafrán remite a un marelo-laranxa. Laranxa, outra cor curiosa, que non tivo nome ata que chegaron os froitos da China.

A atracción dos nomes das cores é enorme. Non sei cómo, pero psicoloxicamente aféctanos que unha barra de labres diga: China Red. Ou que un coche ou ata un gato sexan Gris Fume. Ou
que un ton de pel sexa Ébano, Bronce ou Melocotón. Kieslowski realizou unha famosa e logo denostada e logo outra vez louvada triloxía de cores: Azul-Branco-Vermello. Seguía as cores da bandeira francesa e, álén diso, os símbolos da Revolución de 1789. Tamén somos afectados acusticamente: as escalas cromáticas, por exemplo. Como cantaba María Callas. Sempre medio ton entre unha nota e a seguinte, coma se descendésemos por unha caixa de moitos rotuladores ordenados meticulosamente por cores...

Esta páxina ten o fondo vainilla, por se a algúen lle interesa. Non é que me disguste o branco nuclear. En absoluto. Pero o vainilla é un ton máis untuoso. Como a manteiga.

Déixoo xa. Estou ruborizada de tanto dicir.

Datos de interese: o vermello sae da páxina, segundo din os deseñadores.
Os exipcios tinxían o pelo con sangue fervido de vaca. Ou con graxa de serpe negra.
Para Rimbaud o A era negro, E branco, I vermello, U verde e U azul. Non estou de todo de acordo.
O compositor francés Olivier Messiaen di: Un dos grandes dramas da miña vida consiste en dicirlle á xente que vexo cores cando escoito música, i eles non ven nada, nada en absoluto. Iso é terrible. I eles non me cren
Sei Shonagon, cortesá xaponesa do século X, enumera entre as cousas que espertan unha querida memoria do pasado: Malva seca. Descubrir un anaco de seda violeta escuro ou cor uva entre as páxinas dun caderno.
I entre as cousas elegantes: unha chaqueta branca sobre un chaleque morado. Un rosario de cristal de roca. Unha linda criatura comendo fresas.

BSO chroma:
Purple Haze, Jimi Hendrix
Purple Rain, Prince.
Friday, I'm in love, The Cure.
Mother Russia, Renaissance
Black and Blue, Louis Armstrong
Ojos verdes, Concha Piquer
Couleurs de la cité céleste, Olivier Messiaen
Black Dog, Led Zeppelin
Calquera cousa de Pink Floyd
True Blue, Madonna
Yellow Submarine, The Beatles
Ollos verdes son traidores, azules son mentireiros... Popular Galega

©estíbaliz...espinosa

Marcadores: Materia Grigia