...mmmm...

06 setembro 2006

... Non farei nada polo que o deus da biomecánica me impida a entrada no seu ceo...

Ademais dunha corrente estética de certo arrebatadora, a biomecánica, biónica e intelixencia artificial teñen aplicación nun mundo práctico que mellora a vida da xente ou que quizais - e iso acontece tamén na ciencia en sentido amplo - manexa a intachable escusa de, "ademais", mellorar a vida da xente...

De súpeto, un estraño.

O ser biomecánico. O cyborg.

Ao principio eramos nós na natureza. Todo o demais, caza, gando e plantas decorativas para ricachóns solitarios con invernadoiro...

Os humanos. Por riba de todo. Os demais seres eran iso: os demais. E abigarrábanse como podían no resto da "pirámide" da evolución. A cúspide, nós, claro. Bueno, e os varóns brancos un pouco máis cúspide que as mulleres negras...

(Os varóns brancos e ben dotados máis cúspide... ou máis ben os varóns brancos ben dotados con gafasdepasta e votantes do...)

De súpeto, a diversidade de formas vivas sintetiza nunha soa Vida. Deixamos de "comer aparte". Somos parte do Todo. Dende Darwin e durante todo o século XX comeza un proceso caracterizado por estrañas consignas: procedemos de seres unicelulares; saímos do mar e botamos a andar; somos máis que curmáns de Copito de Neve ou a mona Chita; as bacterias e os insectos superan a nosa intelixencia -ou, alomenos, a nosa permanencia neste planeta- e, por se fora pouco, compartimos sospeitoso material xenético con... tacháaan... a apampada mosca da froita que rechucha nos figos das tardes de setembrozzzz...

Somos parte dunha longa, e parece que máis perfecta, cadea de vida. Ou unha errata de vida. Ou un complot -cómo me gusta esa palabra- de vida.

O home de Vitrubio que Leonardo deseñou case como un logotipo do Renacemento, como centro da xeometría e da física, asimílase xa non só ás bestas, senón tamén aos microbios, aos fungos e ás buganvillas.

A vida é unha soa, grande e libre...

E así, a simple vida transforma nunha obsesiva Vida: queremos comer e beber vida, defecar vida, fornicar coa vida, eructar vida a todas horas. Todo é vital, bio, vita, esvida, vivesoy, vitaldent, vitalínea. Queremos morrernos de vida. E vivir a intensa - e xa un pouco redundante- vida. Un pleonasmo desesperado. Vivir a vida.

O cal fai pensar que existe un xeito de vivir algo que non sexa vida.

Especulemos -dixeron os científicos-. (I especular non é senón xogar con espelliños...)

E aquí entra a figura. Fondo negro. Máquina de fume a tope. Unha musiquiña tipo anuncio de Nike Air. Ábrese un ángulo de luz, a xeito de porta...

...Velaí. Ou voilà, para os de Costa de Marfil...

Entra en escena un ser medio María de Metrópolis, medio Schwarzenegger, medio Rutger Hauer, medio micrófono de Giger, medio señor con marcapasos e dama-xirafa con aros no colo, cantando a cancionciña de Hal-9000, pero sen ser Hal-9000. É...

...o cyborg.

De repente, unha estraña forma de vida, como di o fado. Medio carne, medio metal ou materia elaborada. Imposible sen a nosa existencia e sospeitosamente similar a nós mesmos. A vida outra vez, si. Pero cun deixe mecánico: un brazo mecánico, un ollo mecánico, un corazón mecánico... unha emoción mecánica? unha memoria mecánica?

Conceptos así manexan pelis como Terminator, Blade Runner, O xigante de ferro ou libros como Yo Robot (Asimov), R.U.R (Karel Capek, o pioneiro da palabra robot, que significa traballador) ou En un lugar llamado Tierra (ciencia ficción para adolescentes) : a rebelión da máquina. Ou mellor: a revelación da máquina (atención: cota de xogo de palabras, revelar/ rebelar, alcanzada por hoxe). As tripas mecánicas superando en convulsión e intensidade as emocións humanas. Más humanos ca nós. Ca ti. Ca min?

Desafiantes.

Onde fica entón o sentimentalismo? Onde sempre estivo: á altura do betume. Os sentimentos son enxertos, a emoción son retallos de circuítos, crémonos co patrimonio lexítimo da sensibilidade só porque a dous monos deulles unha taquicardia ante o rosa atómico dun solpor... I herdamos esa taquicardia... E identificamos a sensibilidade coa moi distinta compaixón. Esquecemos a sensibilidade da épica, que ten o grosor dunha maza. E cústanos recoñecer a sensibilidade do glacial. Pero admito que a hai.

E intensa coma un xéiser.

A vida mecánica é un desafío a este exceso de Vida torrencial que tanto nos enorgullece.

Unha puntualización: polo que se ve, os robots do futuro non serán tanto os tochos de metal e circuíto que imaxinamos, como os nano-robots do tamaño dun chícharo e capaces de che resolver problemas de astrofísica ou problemas de alternancia no coidado dos fillos (coa parella masculina)...Criaturas diminutas dispostas a reparar tecidos, sacar infinitos decimais de pi, levar unha impecable axenda e rexistrar os teus recordos para telos a man nas reunións con vellos amigos. Pequenos pedantes que comprendan mellor o universo ca nós...

A biomecánica e as súas concubinas (a biónica, a bioenxeñería e a I. A.) configuran un campo abonado para o fascínio, os frikis que lle rezan ao cubo Rubik e os visitantes dunha exposición de Cosmonáutica Rusa na Casa das Ciencias da súa pequena cidade de provincias. É o espazo no que se atopan as belezas dixitais e os robots xaponeses, os físicos e os protésicos, o espantallo e o leñador de folladelata, o lugar para ver brindar a Frankenstein e a Terminator 2, a arquitectos i a especialistas en titanio, a Alien e a Tyrell da Tyrell Corporation, a microsiervos e a macrosiervos (que tamén os haberá), a Jekyll e a un metalizado Hyde...

Obsesionada con ese ámbito, como xa dixen, fascinante, vinme entón impelida a sabotear a escrita, a esbozar textos a dúas voces, textos dende o punto de vista dunha máquina (había un anuncio de Audi no que falaba o Audi...), escribir que escribiamos demasiado, que o exceso de demostracións de cousas interesantes que dicir por parte dos humanos era insoportable e pouco crible; que entón eu sería irónica, triste ou paradóxica, non sei; que estabas atrapado nesta liña como antes o estivera eu; que quería saír exectada dende este texto ata ese cosmos; que a emoción era unha emotiva impostura; que talvez podías estar dentro do meu texto, pero non dentro da miña vida; que había unha memoria ou un implante no que eu existía pensando eu sempre vou ser eu con claustrofobia e 9 anos; escribir textos que finxían ser textos ou historias sen contar nada en absoluto; escribir que isto era unha trampa... pero que non sabía moi ben por qué.

Saberme un clon absoluto e innecesario, un 1 partido por... esperen que o consulte... 1 partido por -aproximadamente- 6.600.000.000 de xentexentexentexentexentexenteinxentexentexentexentexente i etcétera.

É dicir, aproximadamente nada. Pero unha nada importantísima para min mesma, coño. E para catro ou cinco seres que andan polo mundo, incluída unha planta púrpura que teño na cociña.

Saberme un bicho mecánico. Ou esperar selo con inusitada alegría.

A biomecánica catalogará o vivo de maneira distinta.

Redimiranos da tiranía de ser o embigo da galaxia...

PD/E saberemos que podemos estar feitos da substancia da que se fan os soños (ollo aos cazadores de citas e intertexto!!). Pero que esa substancia pódese inocular nunha inerte e desprogramable criatura i escribirlle na fronte, como ao Golem, Emet...Auténtico...

BSO: The Hall of Mirrors, Kraftwerk. Lembro a versión gravada por Bruno nunha cinta. A esa cinta chameina Elektrón. Este último dato é irrelevante e non teñen por que lelo.

Datos de interese: Lista de aplicacións da biónica, ou rama da bioenxeñería, ou cómo imitamos a vida ou cómo biomimetizamos para logo esquecer que somos uns copións, ou quéseieu... :

o radar- inspirado nos morcegos, que se guían polo eco
a bioluminiscencia ou luz fría- inspirada nos peixes abisais e nos vagalumes
as estructuras reticulares de gran resistencia- inspiradas nas arañas e nas tearañas
o avión- inspirado nas aves
o diafragma dunha cámara de fotos- inspirado na meniña do ollo
a cuberta do Crystal Palace en Hyde Park, de Joseph Paxton- inspirada nun nenúfar sudamericano
a Cidade de Artes e Ciencias en Valencia, de Calatrava- inspirada no esquelete dun dinosaurio
o Instituto do Mundo Árabe, en París, de Jean Nouvel- con fiestras inspiradas no iris do ollo humano, que se abre e pecha segundo a luz

e todas as nosas técnicas de buceo, voo ou hibernación.

Hoxe vai día de tormenta. Y, fillo das tormentas, ten un humor algo tormentoso.

Wikipedia négase a se pregar á censura china

Alguén me chamou ácrata. Menos mal. Estaba esquecendo que o era...

Para rematar, un acertixo: Que é o primeiro que fan os seres mecánicos cando sae o sol?


Créditos das imaxes: imaxe 1: de Ray Caesar/ imaxe 2: col. persoal

Marcadores:

posté par estibaliz... 6:25 PM

13 Comments:

Precioso
Respuesta al acertijo: los seres mecánicos se iluminan.

Te propongo otro acertijo: ¿qué pasa por la mente de un ciego de nacimiento al tomar drogas alucinógenas?
Besos, Luna ¿Niza? Qué parte del mapamundi pisarán tus pies ahora?


Ancaria: no es exacta la respuesta al acertijo, pero no vas mal... De hecho, no es mentira lo que dices.

En respuesta a tu acertijo sólo se me ocurre: lo que pasa por su mente es la distancia exacta entre lo que no vemos pero intuimos.
Y otra respuesta que se me ocurre es que le pasa lo mismo que soñaste tú ayer y no puedes recordar.

Elige.
La respuesta ¿exacta? al segundo acertijo es QUE NO ALUCINA.

Creo que te gustan las trampas, pero hay que tener cuidado con el lenguaje de los acertijos, nos mienten.
Vaya, ancaria, touchée. Nunca lo habría adivinado.

Cuánta razón llevas! Los acertijos nos mienten.

Y hago trampas.

Saudismos
Curioso, xusto onte lin algo sobre este tema e a "Eva Futura", que era coma un proto cyborg sobre o que escribiu o gran Villiers de l'Isle Adam. Radio Futura adicoulle unha das súas mellores cancións, "Hadaly". Aquela xente da Nova Ola érache moi leida, non coma os cantantes eses que ves hoxe por alí.
Saúdos.
un dos blogs máis interesantes, máis novidosos, máis intelixentes polos que teño pas(e)ado (ou de como atopar unha pebida de ouro relucindo entre tanta area). Parabéns.
Hadaly, a geisha asasina. Un fío interesante.

Coma sempre.

Grazas, deib
totalmente de acuerdo con anonymous. no te conocía y veo que mereces mucho la pena. adelante!!
Nesa foto estás ghuapísima, nena. O texto é moi ghuapo el tamén.
ganarás o ceo da biomecánica. bicos para repartir.
Olá Estibaliz.

O COLECTIVO LITERARIO SACOU estrea web.

Depois de 8 anos de existência, traslada agora a sua laboura mais efémera à rede.

www.sacou.blogspot.com

Desde onde se poderam lêr textos dos seus membros, opinións e actividades deste grupo literario pioneiro em Galiza.

Contamos contigo!!
Olà! Saúdo-te. Es extraordinária!

Add a comment