05 julho 2007
Bifurco de Vieiros que se Xardinan
Exercerei, pois, de anfitriona de links e páxinas que vou atopando. Internet fala tanto de si mesma como a televisión. Así vaise ganchillando unha rede enorme contra a que botamos e rebotamos coma un pale blue dot.com
E, tras esta sana ocorrencia, vexamos que raios atopou a criatura mecánica.
Nesta cidade viven estas dúas mulleres e a terceira, que as fotografou. Non as coñezo personalmente. Somentes dei con elas e co seu traballo. Noivas góticas. Consortes transilvanas. Elisabetas. Erzsébets Bathorys. E todo na Praia das Lapas, semella, xunto á Torre de Hércules. As damas de Xerión? As de Breogán?
As de Hércules?
Alégrame telas atopado a tan poucas iardas de min.
Vivifican esta cidade.
Obxecto fetiche de hoxe: unha foto de meu irmán aos 12 con luvas de boxeador
Banda sonora : Schism. Tool
Memoria para enxertos futuros: é difícil que sobreviva un xirasol nunha maceta
Marcadores: Devotions, No labirinto
12 maio 2007
Devocións Desorientadas III
Un oportuno cóctel de:
~ Jim Botón y Lucas el Maquinista [coa princesa chinesa Li Si na cidade dos dragóns a bordo de Emma a Locomotora. Grande historia. Un dos meus libros preferidos da infancia, sen dúbida]
~ Fervor pola familia china da baralla Familias de 7 Países [hei sacarlles fotos, porque vexo que son unha rareza en Internet]
~ Ver aos 16 anos El Último Emperador de Bertolucci, gravala i escoitar cada día a espectacular banda sonora. Mentres, veciños e familiares pregándome o seppuku.
~ Querer ser china na tenra infancia [xaponesa, máis ben, pero era igual] e tirar das comisuras dos ollos coa martirizada intención de rasgalos...
~ Ver El intendente Sansho pasmada [xapo tamén, pero bueno] aos 12 ou 13 anos
...todo iso callou nun caldo de cultivo [con miso branco] que alimentou o animaliño que habita o meu cranio durante anos. A idealización oriental [e a economía fulgurante] traslada agora o seu epicentro de Tokio a Shanghai, ou mesmo a Corea do Sur. Pero oriente segue sendo o mesmo no imaxinario colectivo. Orientados e desorientados polo seu magnetismo.
Recupero a banda sonora de Sakamoto para a peli de Bertolucci.
Non se perdan esa especie de colexiala lindísima que pinza ese instrumento tan chino, medio harpa, medio laúde tumbado, no principio do tema. A música é, dende logo, espectacular. Ten como unha saudade milenaria. Un chinés atributo , abofé.
BSO: esa, claro
Datos de interese:
Xunto co CinExín e o Telesketch, vénme a cabeza outro deses regalos que pides e pides e nunca terminan por caerche en ningún cumpreanos, nadal, cita a cegas...: Contos da China Milenaria, editado en dous tomos gordos con moitas ilustracións dos que posuía outros títulos. Mais non ese.
Datos de 2003: o 21% das mulleres chinesas son analfabetas, fronte ao 7% dos varóns.
Datos de 2004: falece a última anciá que dominaba i escribía o Nü Shü, a lingua secreta das mulleres da rexión de Hunan, que nacera como relación entre mulleres [i entre nais e fillas recén casadas e lonxe delas] para broslados, abanos... hai 4 séculos. Un dos documentos recuperados polo goberno chinés dicía:
Debemos establecer relacións de irmás dende a xuventude e comunicarnos a través da escrita secreta
Campesiñas analfabetas, lembren.
A ópera que prefiro é, por suposto, Turandot.
Marcadores: Devotions
01 março 2007
...e, por exemplo, Berlín...
Creo que falarei de Berlín.Nunca estiven en Berlín.
En Alemaña si. 4 horas no aeroporto de Frankfurt. Supoño que non vale. Orde. Simetrías. Ebbelwei. Sombreiros con plumas, como o de Guillermo. Tartas de cereixa. Goethes nas duty free.
Pero nunca en Berlín.
A xente fala de Berlín. Nas películas aparece Berlín. Nos teatros. Marlene, din. Marlene é Berlín. Berlín é algo que se destroza. Unha femme fatale que bebe de máis. É altaneira cos ianquis. Perde a compostura. Perde a guerra. Heidi Kühn-Bode, co seu rostro macizo, os ollos que afunden en enseadas bávaras, levanta un dedo e di: Estíbaliz, ti deberías ir a Berlín.
Na terra na que nacín e me tocou vivir, ela publica textos emocionantes, copiceibes e titúlaos berlín.
En coche, de pasada, vexo un deses cafés tristóns, olleirosos: Café Berlín
Chaman por teléfono: hai que cantar na inauguración dun novo modelo de Porsche. Os tipos que argallan a première no concesionario queren cabaret berlinés. Están nerviosos. Directamente proporcional á pasta en xogo. Todo elegante. Todo en alemán. Así disimulan mellor que non comprenden nada. Non pagan mal. O meu alemán é atroz. Canto en alemán. Lembro retallos soltos de arias e lieder pasados. Liebst du um Schonheit, o nicht mich liebe. Mahler. Mozart. Pero agora Kurt Weil.
Aterra na miña cidade un actor co que traballei hai un tempo. Vive no sur de Inglaterra. Tráeme osiños de regaliz. Pasta de dentes de anís. Trigo sarraceno. Miso xaponés. Unha charla sobre medicina tradicional chinesa. Física cuántica. Nomes de videoartistas. E fala dela outra vez. De Berlín.
Berlín-di-. Árbores. Xente que chegou de toda Alemaña para librarse da mili. Para fundar algo novo.
[Ab urbe condita.
A cidade nova. A cidada fundada. Berlín terá unha aburbecondita. Berlín é unha ave fénix]
Por un momento traspaso os seus ollos. Son espesos, como o manto dalgún animal. Detrás deles, visualizo Berlín dende o alto. Había unha película que comezaba así. De Wim Wenders. Menciónollo. Si, tamén o lembra, un anxo subido ao alto do monumento da Niké, da Victoria, nunha praza grande. Tan lonxe, tan cerca, continuación de O ceo sobre Berlín.
Vivo nunha cidade que ten algo similar ao que sempre quixen encaramarme: un ganimedes a lombos dunha ave fénix [ou dunha águia Zeus]. O logotipo escultórico da Unión y el Fénix Español. É un monumento cativo, tan lonxe e tan cerca do berlinés, coido que satisfaría ben a miña teima de camiñar por tellados.Esa teima megalómana, adolescente, de contemplar unha cidade dende o alto. Dende o Monte San Pedro. Dende o obelisco Millenium. Vivo nunha cidade que sufríu certo despotismo megalítico: unha morea de edificios e instalacións de vaga utilidade deseñados para o oh das clases medias. Monumentos para amosar á familia que vén de fóra. Todos rematados nun displicente -um: Fórum, Coliseum, cataratum. Para insinuar unha maxestuosidade postiza, cesárea. Ou para pintar de culto un lugar simplemente simple.
Vivo nunha cidade que non é Berlín.
Unha cidade que por veces semella unha caixa de música. Un xoieiro. Unha caixa coas diferentes clases de vento.
A cidade. Unha especie de pulmón con asma onde capital e cultura rebozan polo chan. Tirando dos pelos. Dicíndose Ámote a ti, só a ti.
A criatura mecánica visualiza as cidades como campos electromagnéticos. Lóbulos de forzas. Berlín é unha gran man mecánica abatendo un oso.
A cidade na que vive a criatura mecánica é a espiña dorsal dunha balea, mordida por gaivotas, por isóbaras. Hai recantos predilectos. Claro. Espazos de pedra, bancos, cúpulas, torres de comunicación, centrais de procesado de petróleo, almacéns de mercancías, guindastres, zapaterías, vías férreas, piscinas, planetarios, salas de cine, baixos de local con 30 tipos de té, redes, rúas nas que por primeira vez aconteceu algo, nas que me perdín, nas que te vin...
E a estatua do ganimedes sobre a ave fénix. Raptado por Zeus. O lugar de congregación dos anxos desta cidade, se é que os tivese. Alí beberían néctares, ambrosías. Ribeiros en cunca. Contemplan, xa borrachos, á xente do Cantón, con tenrura. Coa aquiescencia hipócrita do que non comprendes nin te gusta, pero aceptas. Vomitan sobre o Palexco, o mamotreto que as corruptelas quixeron enchufar en vez do edificio funcional, soberbio, portuario e acristalado que propuña Jean Nouvel para que á cidadanía non lle fose arrebatada a visión do porto, os seus silos incómodos, as súas macroestructuras.
Mexan sobre todo o feísmo da cidade. Máis que o feísmo, o hiperconstructivismo. Bican ás mulleres modernistas de fachada que viven esmagadas entre unha trabe e dúas ménsulas. Prometeríanlles o amor eterno porque é a promesa que sempre antecede ao resquebraxamento dunha fachada, que é algo moito máis modernista do que xamais supuxeron. Rin de todo e todos. Porque así é o postmodernismo.
E despois alzarían un voo lento, petrificado, cada vez menos, cada vez máis livián, agora xa moi livián, agora lixeirísimo
para desembarcar tras miles de quilómetros no escote triunfante, loveparade, da Siegessäule de Berlín.
Berlín. Unha cidade que amo moito menos intensamente e que desexo coñecer moito máis obsesivamente que esta na que durmo, bulo, hiberno.
Que esta coa que sempre soño que é asolagada por un tsunami que engole o edificio de Facenda.
A miña non-Berlín disposta a ser botada de menos. Como se bota de menos un ollo de cristal. Como se bota de menos un microchip de memoria. Ese olor que xa non evocamos ben. Trazos dalgún rostro milimetrado que xa non nos saen limpos, como antes. A miña non-Berlín cativa. Acuosa. Pretenciosa. Transparente. Putilla.
Ás veces linda.
BSO: Die Roboter. Kraftwerk.
Mais en realidade estou escoitando PJ Harvey unha vez máis. Horses in my dreams. PJ Harvey escribe letras delicadas. Como esa homenaxe privada a Manhattan na que aproveita para falar de algo que non se di e do smell of our homelands: You said someting
Recuperei tamén a Radiohead. A limpa Nice dream
Datos de interese:
+ Diarios de las estrellas. Stanislaw Lem
+ A el gústalle o mango verde impregnado en sal. El non ten nin idea de todas as cousas que me gusta que lle gusten. El non ten nin idea das veces que o observo privadamente. Como se fose a primeira vez que vexo a ese home na miña cociña. Con ese pavor emocionante
+ Alexitimia. Un robot con forma de montón-de-terra-baixo-o-que-vive-unha-toupa. Que ademais, súa. A alexitimia refire a un trastorno que impide baleirar as emocións nas palabras. Alexitimia gañou o 9.0 de Vida Artificial. Certame que toda criatura mecánica segue con vivo e autómata interese.
+ Na vella Europa vivía tamén Jan Svankmajer, filmando 1 segundo con 12 movementos de figuriña. A técnica da stop-motion. Plastilina. Arxila. Hai quen di que as súas curtas rompen a alma. Só por sentir que cousa tan polémica pode chegar a romperse, paga a pena.
+ Et cetera
Marcadores: Devotions
28 junho 2006
Made in China
Recollo do chan do que nuncapubliqueino2004 (e que levaba por nome Soñeime antes nesta escena) 3 fragmentos dun artigo acerca do madeinchinismo (fascinación e ubicuidade do Made in China), un espello desa nacionalidade (destes pequenos, redondos, de maquillaxe, para levar no bolso) e que enlaza coa nenez e cun concepto do que quero falar no seguinte post: a neotenia.Se é que obrigas con hormonas e con novos dispositivos mecánicos así mo permiten, claro.
Velaí o artigo, digresión anormal, meandro inútil, vaga disertación, luxo vertebrado ou veleidade lingüística de criatura que ansía ser humana:
“Made in China, pero para velo tiñas que darlle a volta.
Ao espello.
Porque eu levo un pedazo falando dun espello. Non sei qué maxia mutilada obra na escrita, que só recolle a partir dun certo momento unha fala longa coma unha vida. Non sei qué ten todo isto que só conta as cousas de certo xeito cunha remota analoxía á verdade.
Pero dicir a verdade é cousa de tan mal gusto.
Debe de ser por iso que os humanos nacemos estetas. E veneramos o bo gusto, ante todo.
E os espellos.
Eu tiña un diminuto espello que perdín nun entroido en Ourense, disfrazada de Lobo-disfrazado-de-Carapuchiña.
Cheguei a chorar por ese espelliño, espelliño máxico. Chameino cunha deliciosa palabra castelá imposible de traducir, “espejuelo”. Palabra que me arrastra nunha especie de ciclón laminado cara os contos de Antoñita la Fantástica e o colexio de monxas, ou xitanas con coquetos dedos sucios. Espejuelo, espejuelo. Non respondeu.
Nunca a obscenidade da precisión cristalizou de modo máis homoxéneo que no Dicionario. E o Dicionario revélame que “espejuelo” xamais significou o que eu pensei. Péchoo, fascinada.
Tanto ten. O meu espello xoga agora cun rostro que non é o meu, perdido tralos antifaces e confetis de Ourense. Ou quizais ninguén o abriu desde que o extraviei, e atesoura o derradeiro rostro que mirou –o da Carapuchiña pintando os beizos -. Quero pensar que, tras tantos anos sendo eu a única alí dentro, alomenos gardarame unha superficial fidelidade, como lle cómpre a un espello que leva toda unha vida espellando un único rostro.
Superficie rozando superficie.
Galano dalgún cumpreanos da infancia, cando as cousas Made in China revelábannos un mundo ancho e liso de espello de xeo. Nunca houbo merda tan rutilante coma a china para un neno: a comida china, o plástico chino, os bazares chinos, os contos chinos...
(As mil e unha noites eran a voluptuosidade e a noite recortada contra un mirador de estrelas. Os contos rusos eran os pasos na neve e a brutalidade. Os contos de sempre eran as tres irmás. E os contos chinos eran os palacios de xade, as princesas de laca e os engados).
...a trapallada china.
¿E o espelliño?
O espelliño perdeuse no tempo, como tantas células miñas, coma os meus dentes de leite, as guedellas de princesa, os amores sucios e cubertos pola neve.
Xa o dixen: eu creo que teño dereito a ser nena toda a vida. Coma un espello, repítome para dar fe de min mesma. Os teóricos da comunicación chámanlle redundancia. Os poetas soltan a esdrúxula consabida. Anáfora. Para min a repetición é o xeito de estar sobre o mundo. A copia da copia. E a copia é a abundancia. E a abundancia, señores teóricos, señores poetas, é a vida.
Ou mellor dito, o espellismo da vida.
A xogos tales condúcenos a reflexión.
E sobre todas as cousas, o Imperio dos Sentidos. Cando perder un espelliño redondo, de cursi e primoroso motivo floral, redondo e vermello coma vísceras e mapoulas... cando perder un espelliño some na épica tristeza dun reino empañado a quen o perde. Cando botar o alento sobre a neve non nos devolve a nosa imaxe.
Sobre todo para quen a neve non é máis ca un dispositivo da beleza. Un ser que adormece nas páxinas escritas, nos poemas dignos de tal nome i en certas películas de insoportable fermosura.
Cando botar o alento sobre as nosas mans tampouco nos devolve ao mundo para ser de novo
NENOS
Emperadores dos Sentidos.
Caprichos fugaces.
Nenas tiranas e malhumoradas que olen a talco e a ouriños.
Donos de todas as súas imaxes, ata que o espesor do mundo os alcanza e os converte en servos.
A mistificación sensual, kitsch e sofisticada que opera nas infancias e nos productos chinos.
¿Idealizo a infancia?
¡Como se pode idealizar o que é i é sen volta de folla!
A glacialidade é o atributo da nenez. A distancia de espello coa que o observamos todo. En francés -ese idioma xenital que semella enfatizalo todo cun aire indolente- la glace é tanto o espello coma o xelado. Dúas entidades do mundo creado que conteñen a pureza da infancia, coma o interior virxe dunha esfera de cristal que neva copiosamente cando a volteamos.
O espello é a extensión principal do cerebro dun neno.
O xelado é a extensión principal da súa sexualidade.
Seguro que a primeira vez que unha crianza esquimó fai un buraco redondo no xeo para proveerse de peixe –seguirán a facelo?- o primeiro co que abraia é co seu rostro.
Cremos que temos dereito a ser nenos toda a vida.
(...)
Vendo fotos dos anos 30 e 40 un percibe que, naquela altura, os nenos vestían e adoptaban poses de homes e as nenas, de mulleres. Un mozo de 22 anos era, seguramente, un señor con gafas. Os pícaros da rúa apoiábanse con desidia no fondo da foto e fumaban descaradamente, pero aquilo non era máis ca unha paréntese que non mitigaba a súa presteza inmediata para empuñar unha arma, unha idea política, un discurso teórico.
En tempos bélicos, a infancia non existe.
Vale dicir, a infancia nunca existiu.
É na época de paz –mesmo que sexa unha paz puta e disfrazada-, que os mozos de 22 anos apóianse con indolencia no fondo da foto do catálogo de Versace, por exemplo, e devoran xelados cun desexo interminable que me atravesa, lámbeme os peitos, e chega tamén ata ti.
En tempos acristalados, a infancia dura ata que a persoa perde a capacidade de pegar o nariz no cristal e mirar cuán grande, indiferente e prodixioso é o universo.
Vale dicir, a infancia dura ata que un se fai funcionario.
Os nenos ricos sempre fomos nenos.
Mesmo os nenos pseudo-ricos, é dicir, os pobres de orixe rica. Hai un xeito de ollar que non se perde, e que só o proporcionan a opulencia, o bazar.
Toda a callosidade dos nenos que non son nenos, os nenos de favelas, de guerras africanas, de vertedoiros, de hospitais, de iglús, de orfanatos... seméllanos dunha fascinante cortiza. I en realidade somos nós os nenos acortizados que miramos o mundo desde o interior dunha nave unipersonal botada á deriva do espacio, cun cristal panorámico ao que fican pegadas as inmundicias do mundo: o sangue, o lixo, o seme de balea, os seres primordiais dunha célula ansiando como ventosas multiplicarse e bendecirse pola vida...
É nosa a callosidade que nos envolve, aínda que prefiramos dicir crisálida, ou lágrima, ou burbulla de Coca-Cola...
Pertrechados contra o que chaman inmundicia.
Contra o mundo.
Tanto é así que a asepsia constitúe a principal enfermidade dos super-nenos e nenas occidentais. O exceso de hixiene é posible causa dos estragos de alerxias, virus dixestivos, herpes zóster e demais patoloxías esotéricas. Estamos limpos como diamantes. E, como diamantes, buscamos a emoción, a víscera, a besta rabiosa da que ser carlanca, o pescozo tépedo que morder coa delectación que produce en nós o perdido. Estamos enfermos coma diamantes puros.
(...)
Pero estes son os vellos trucos lingüísticos dos poetas, que anaforizan, e repiten e tiran da súa chisteira unha chisteira maior.
Sigo falando do meu espelliño Made in China.
Négome a comer ata que a vida mo devolva."
BSO: China Girl, David Bowie ; BSO de El último emperador, Ryuichi Sakamoto
Datos de interese: Négome a ser rebelde, transgresora e orixinal. Son copia e plaxio e hormonas alborotadas que dictan a miña conciencia. Tampouco son intelixente nin fermosa e fartei de facer xogos de palabras constantemente utilizando parénteses e dobres sentidos para amosar o meu enxeño e as miñas referencias culturais. Négome a ser coolta.
Non estou na era na que me tocou vivir.
Pero agora vén a época estival. A miña preferida por tantas razóns que elixo non contar...
Porque o inverno, máis que unha época, é unha épica. Último xogo de palabras.
Neste puro instante, son hermafrodita. Pasen e vexan, feirantes, morbosos, amantes do feminino, a oxiva perfecta e a arquitectura orgánica. O espazo perfecto e a sexualidade perfecta.
Non quero saber cándo é lúa chea
"O seu corazón latexa máis depresa que antes do embarazo: uns 12 latexos máis cada minuto. A súa masa sanguínea aumentada circula máis axiña e uns 185 mililitros do seu sangue atravesan a placenta cada minuto" Marie-Claude Delahaye "Algunos estudios demostraron que incluso a los recién nacidos les gusta mirar los rostros bonitos, que tienden a ser simétricos, pero sólo en el caso de personas que nunca antes vieron. Pero, sobre todo, prefieren mirar los rostros de sus padres y de conocidos a las imágenes de abstracciones" Nancy Etcoff
Créditos das imaxes: 1.- Foto tomada por Pequeña Esquimal. O espello que aparece non é do que falo no texto 2.- Foto de Noemí Cubillo, ser que tiven o privilexio de coñecer nunha relación desigual e que ten a sensibilidade fotográfica dunha película ISO 3200
Marcadores: Devotions
26 maio 2006
Devocións desorientadas (Japdevoted)
Escribo cun Uniball eye (Mitsubishi).O meu primeiro disfraz foi de xaponesa.
No colexio pintei unha dama nipona de escaiola (azul, rosa, vermello). Tocaba unha mandolina. Talvez era chinesa, como a nai de Familias de 7 países.
Crecín con Mazinger Z, Candy Candy...
Algunha vez cantei Sakura, tema que polo visto fala das cerdeiras.
Alguén aprendeume a elaborar sushi.
Unha secuencia impactante da miña nenez é a do suicidio de Anju, no Intendente Sansho, dun señor apelidado Mizoguchi.
Coñezo á ex-secretaria do Embaixador do Xapón, en Madrid. A día de hoxe odia todo o que veña desa presada de illas no Pacífico...
Lembro unha estampa erótica dun polbo xigante e unha muller núa.
Leo a Mishima e a Sei Shonagon.
Teño certa curiosidade polo hentai. Por Mariko Mori.
Os empurradores do metro. As libidinosas adolescentes. Os que mangan braguiñas tendidas de nena. A moda neopoppunk. Os otaku.
Blade Runner. O anime. O manga. Mononoke. Amaterasu. Os haiku. O terror xaponés. A neve. Ran.
Que ten Xapón neste principio de século XXI? Simplemente é unha das potencias ultratecnolóxicas que domina o globo? Por que os xaponeses son devotos de todo? Por que hai tantos devotos de todo o nipón?
Con fervor...
Aishiteru
BSO: Música tradicional do Xapón, Ensemble Nipponia. Cousas máis raras oiredes, seica. Pero, que melodías son estas? E a percusión? E a voz? Canta esa voz? Se é así, quen lle aprendeu a cantar? Ou recita antigas sagas? Ou máncanlle os zapatos? Pretende intimidarte? Que musa de música é esa?
Se hai máis preguntas sobre o tema: Taiko, Oedo Sukeroku. Tambores.
Datos de interese: Xa non me alcanzo a ver os pes.
Onte sentei nunha pequena cadeira no borde da praia. Contestaba unhas preguntas que gravaban nunha cámara. Un docutraballo de Sindri. Comunicación Audiovisual. Ao redor: as primeiras intrépidas en bikini na praia. Sol baixo na praia. Cámara e micro e script na praia. Caterpillars apisonadoras de area na praia. Vento. Na praia.
O vento levou todas as miñas palabras e o micro apenas rexistrou fiuuu. Verdadeiramente, hai días que se van co vento. A Tara?
Lev Manovich desvela que os artífices de pelis de 3D han de estropear e meter ruído en certas imaxes demasiado realistas para darlles máis verosimilitude. Fala do mítico Zeuxis, pintor a cuxas uvas pintadas baixaban comer os mesmos paxaros. Ai, as ilusións. A linguaxe dos novos medios de comunicación. Barcelona. Paidós.
Nintendo lanza Wii a finais deste ano.
Os memes: unidades de transmisión cultural baseadas na mímese e na memoria.
Non é bo fritir outros alimentos no aceite de fritir setas.
Nikki: diario en xaponés
I pintoume o ventre de azul. Unha porta. Uns pes. Un fósil. Un óvulo. Uns espermatozoides.
Hoxe choveu.
Marcadores: Devotions
24 fevereiro 2006
Neve (II)
Post que dedico a unha María de Liége que viu nevar e a unha Elena de Córdoba, que non viu nevar, pero si a neve e as fotos da neve e á xente falando de cómo e qué bonita e plácida e fotoxénica estaba a neve...
Neva.
Se un texto calquera ou unha película calquera comezan así, a min xa me cautivaron. Un xeito moi xaponés de ordenar o mundo: facelo nevar.
De ordenar os textos: cubrilos de neve.
Un xeito fermoso de morrer ou matar: na neve.
O frío ten un encanto primixenio, de penúltima glaciación. A conxelación é un fermoso e letal estado da materia. Quizais porque derreten os glaciares, porque sobe a temperatura da terra, porque exhalar un bafo visible seduce. O frío será un valor no futuro. Un ben escaso, como a delgadez hoxe en día nos países opulentos. Como a auga nos desertos árabes. Como a vida nos mundos inertes.
Os cristais de neve pousan sobre pestanas mecánicas. Clic. Clic.
Parpadexan. As folerpas seguen aí.
A neve é un drama sen ningún tipo de diálogo. Unha traxedia na que non se berra. Ten a temperanza dos acuarios, a rotundidade das guillotinas, o silencio dos sistemas solares...
Eu quería que este inverno nevase. Por moitas razóns. Pero a principal...porque quería que este inverno nevase. Aquí. Quería pousar o meu ventre sobre a neve, como unha redonda osa polar. Criohibernar. Quería hibernar. Quería invernar. E quería hinbernar.
A neve facilita certos ritos. Certas comunicacións segredas. Certas paisaxes excesivas.
E cae do ceo. Alguén axita este puebliño metido nunha semiesfera de cristal e sucede.
Lista de cousas que os humanos encontrarán na neve
Marfín de mamut
Un buraco no medio dun lago xeado no que estivo pescando un esquimó
O coitelo do esquimó
Pingas de sangue
Aos protagonistas do conto de Nadal, de Dickens
A Robert Walser, que se matou na neve
A Eduardo Manostijeras
Tres corvos
A unha doncela moi fermosa comendo dunha mazá enveleñada
A algún protagonista dun conto ruso, de nome Iván
A algunha protagonista dun conto chinés, de nome Li
Pegadas de cromagnóns
Tigres siberianos
Hamlet, sen Ofelia
Nenos
Homes no cerco de Stalingrado
Un boneco cunha cenoura de nariz
Unha luva sen o seu par, perdida
Unha bota sen o seu par, perdida
Un meteorito calcinado
Moedas que afunden, afunden, xa non se ven
Un haiku que empeza: "Neva"
Alguén que esvara e cae
Unha raíña destronada
Camelias brancas
Un charco de sangue
Un animal ferido
Unha Alhambra
Roupa interior Victoria's Secret
Esquíes formando unha X
Instrumentos bondage sadomaso
Ríos de lava
Pedras de basalto
Unha máquina semisoterrada
A ushanka ucraína en pel de coello que perdín onte
Pegadas de alguén que camiñou cara atrás
durante un pedazo...
e logo
outra vez
outra vez
Neve
Datos de interese: Non neva
BSO: Pyramid song, Radiohead. Non fala de snow nin nada diso, pero a min Thom Yorke sempre me deu a sensación de estar cantando dentro dun arcón conxelador
©estíbaliz...espinosa
Marcadores: Devotions
05 janeiro 2006
Zoo Tropo
Transcribo un artigo pertencente a unha serie inédita. Non pretendo, nin moito menos, elaborar outro blog que fale de cine : 1, porque non me interesa. 2 ,porque outros fano máis e mellor. 3, porque, claramente, xa abonda. Este artigo é, sen máis, unha das miñas fervorosas listas de razóns polas que algo é algo na nosa existencia de primates medio primos. Razóns pouco racionais, desde logo, desas que xorden das vísceras e porque si. Con furor.
Actriz americana.
Cánto pode ruborizarlle a unha Poeta...
[sempre ao servicio da súa Maxestade, a Poesía, que é o farol máis alto dos promontorios e iso que a un lle fai ser, inexplicablemente, sensible, sentimental, cálido, sensual e de boas intencións. Algo no que non acabo de cadrar, pero cala, cala...]
...recoñecer que o primeiro que quixo ser en vida, despois de xaponesa, foi actriz e ademais americana. Que quizais por iso para ela cada paisaxe é un travelling e cada conversa un plano-contraplano. Que quizais por iso camiña sobre este mundo como un ser abraiado pola banda sonora, o mundo ten ese son envolvente do sistema dolby. Que quizais por iso fálalle a ese cyborg que viste a súa pel como quen dá indicacións antes da rodaxe.
E soñouse antes, pero moito antes, nesta première.
Meu irmán naceu un día despois de que a miña nai fose ao cine. Desde certo punto de vista amplo, meu irmán é medio afillado do cine.
En canto a min, crecín sabendo todos os nomes de actores xa defuntos, ou moribundos, como Errol Flan, Charles Lauton, Pepe Isbert, Kir Duglas [que ten un fillo chamado Maikel Daglas, sen embargo] ou Vivian Leij. Iso foi antes de que aprendese algo de inglés. Agora pronúncioos igual, porque sabe mal na boca saber demasiado [como dicía un amigo meu das Venezuelas: capaz que yo creo un poco en dios, sólo un poquito, porque eso me mantiene inocente, ingenuo]
E lembro a primeira vez que fun ao cine moito mellor que as primeiras veces doutras cousas.
Flash Gordon. 6 anos. Cine Colón.
Flashes pervertidos: a indescritible beleza fustigada de Ornella Muti. O regocixo de asistir á morte do malo Ming.
Para o cine teño delicadas memorias: unha libreta na que apuntei todas as películas que vin en salas ata os 12 anos, o que sucedeu mentres vía Drácula, ou Luces da cidade, a tarde que a miña nai veume buscar ao colexio para ver Cristal Oscuro, cando Inés quedou durmida antes de que escomezase Alicia no País das Marabillas ou o roubo da cinta A Guerra das Galaxias aos 15 anos, sección audiovisual, Corte Inglés.
Os anos posteriores na filmoteca da miña pequena cidade, facendo unha cola de frikis para ver Freaks ou longos silencios de Tarkovski ou guerras imperiais nas abas do Fujiyama ou a cancionciña de Hal-9000...
Cánto candor! A miña vida cinematográfica.
Sempre, ata nas grandes traxedias familiares, tiven un instinto de animal que se move baixo un enorme obxectivo: o meu rostro cabizbaixo, o meu rostro colérico, o meu rostro curioso coma cortado a coitelo. E, sobre todo, a beleza do rostro da miña nai conformada por unha natureza resistente á miseria e ao vento ...
A beleza do meu irmán, namorado do seu malditismo...
A beleza de Inés fría como unha boneca que se garda no andel superior do armario máis altismo...
I eu central no plano. Cando pensamos nas nosas vidas, sempre estamos nós centrais no plano. Por desgracia. Ese eu tan pesado tan pesado. Pero na miña película a elección de coprotagonistas foi tan acertada, o director de fotografía está ás veces tan inspirado e o atrezzo é tan colorista que non deixo de imaxinar músicas como de mercados en Bagdad ou plantacións de Atlanta ou fiordes vikingos.
A claqueta resoa en canto abro un ollo. Tamén en canto o pecho, hai claqueta. Para nós, hai claqueta sempre.
De nena, xogaba a falar movendo os labios doutra maneira que non correspondese á fonética do pronunciado, coma se estivese dobrada por unha actriz de dobraxe coa miña voz.
De nena mimetizaba, coa esperanza de que me vise o productor da gorra a cadros na hamburguesería, ás actrices americanas: a Vivien Leigh, a Katherine Hepburn, a Rita Hayworth, a Jennifer Beals...
De nena, como todas as nenas, pasei horas diante dun armario con espello dobre que hai na miña casa. Orientando ámbalasdúas láminas, conseguía perfís, tres cartos, vistas de costas, multiplicacións de min mesma movendo a perna como dentro dunha coreografía de cabaret (movendo infinitas pernas, as miñas pernas de nena, brancas, preciosas, sen depilar, pernas de correr, de bailar, de rubir, pernas perversas dignas das perversións dun censor de cine). Movendo os meus cabelos sagrados coma se fosen postizos, infinitos. Agardaba a película.
A película da miña vida.
Crer en algo axuda ao sistema inmunolóxico, din. Viven máis (ou mellor) os que rezan o rosario, os que peregrinan á Meca, os que ofrendan a súa xornada a Buda, aos antepasados, ao sol.
En que podo crer eu, dios mío?
Creo no cine. Porque a súa sacrosanta mentira fabrica a historia á medida da Historia, e fai inútil establecer cál mentira das dúas é maior.
Creo no cine. As cores son tan vivas.
Creo no cine co seu séquito de iluminadores, maquilladores, fotógrafos, costureiros, ceramistas, mesturadores de son, soberbios paranoicos que berran “Corten!”, innomeables rostros de cabelos abundantes, de cellas enarcadas, de labios destinados a canibalismo, e ollos que te miran sen te ver e todo o prometen.
Creo no cine. Soño tantismo.
A historia do século XX non é historia sen o cine. Non hai modo de desamarrarse da súa brutalidade, da súa maquiavélica manipulación do universo, do seu varrido espectral pola beleza dun corpo, do seu sangue inventado, o seu tempo, a súa música inventada, a súa inxenua publicidade de nós memos, de si mesmo, a súa incontrolable iconorrea. Non poder ver nada sen imaxinar o son do proxector e a escuridade inicial. O verdadeiro Deus ex machina. Un tirano feito de pobreza e necesidade, como Eros. Como amor.
Creo no cine. Creo con tristeza e marabilla, como crin na Virxe e nas mártires da Cristiandade.
No Kine. Vale dicir, no movemento que non cesa. Na velocidade, en correr, en cabalgar, na rotación, na migración, en Pegaso, no pole, no mar.
No cine. E todo o que coñecín antes por obra e gracia do cine: a neve, a morte, o sexo, a droga, o lobo, o nacemento, a bruxa, África, Manhattan, os robots, os xaponeses...
No cine. A nova Corte, a nova Aristocracia, o novo Cosmos.
Na eternidade. No cine.
BSO: calquera das grandes das pelis. Dende Espartaco a Rebeca, e, por suposto, Blade Runner, A Guerra das Galaxias, El último Emperador ou a Princesa Mononoke. Ou a enigmática American Beauty. Pero vaia, se nos queremos poñer estupendos, Lo que el viento se llevó. E querémonos poñer estupendos.
Datos de interese: Chove. Vai moi anubado. O sol sae ás 8:55 e ponse ás 19:21. Somos moderadamente húmidos, inconformistas e inquedos. Estamos no 1º mundo. Temos antibióticos, auga corrente e música enlatada. Lemos libros sentados en sofás. Con calefacción central. Falamos de cine. Imos ao cine. Somos moderadamente artistas e felices...
Marcadores: Devotions
05 novembro 2005
Neve (I)
Copio íntegramente un artigo pertencente á serie Soñeime antes nesta escena, non publicado por min nos anos 2003-2004.
O 9 de xaneiro do ano 2003 enviei unha mensaxe múltiple a todos os seres rexistrados no meu móbil. A mensaxe dicía:
está nevando
Ese mesmo día fixen un microconto que entrou a formar parte da Criatura. O conto dicía:
9 de xaneiro
está nevando
Deleitábame co que non ía dicir daquel día. Como a neve: un non dicir nada.
A finais do ano pasado entregueime á busca infatigable dun obxecto fetiche:unha esfera de cristal con casiñas sobre as que neva cando se lle dá a volta. Son vellos calcapapeis. Ninguén usa xa calcapapeis. Coma os tirantes ou o linimento ou o bromuro en internados masculinos. Cousas que testemuñan que houbo un mundo antes ca nós. Que non é unha ilusión óptica dos vellos libros de Historia. Que o noso enfermizo interese polo pasado ten fetiches en forma de ferros para a roupa, carteis de cabaret ou raspadeiras de sílex.
Ou calcapapeis condenados a ser emblemas dalgún futuro Museo do Kitsch.
Buscaba un pobo nevado para pisotear todos os meus papeis.
Non hai maior alisador de tempo que a neve. A neve é a mellor palabra que se puido ocorrer ao ceo. Podemos calar ante ela. Pouco máis. Adorala. Marcas de xeonllos na neve.
Recoñecer que nin crisálida (tiña un profesor deses cun fío de baba entre os labios que aos 12 anos asegurábanos: “crisálida es la palabra más hermosa de la lengua castellana”), nin katiuska nin ventilador superan en elegancia á palabra neve (por certo, tamén baba sería unha palabra fermosa: é avoa en ruso. Ten algo babélico, morboso)
O refinamento é frío..., di Tanizaki.
Quen nunca enmudeceu ante a neve ignora o valor de non dicir nada. É como ese truco de facer acalar estando calado. Difícil dicir algo significativo cando se asiste a unha nevada. O intento é patético.
Haberá quen coma neve, quen se vista de neve, quen teña orgasmos na neve, quen viva en casas de neve e se dedique ao intercambio de neve. Haberá unha raíña das neves que leve na súa man de neve unha esfera de cristal cos mundos todos para gobernalos ao seu despótico capricho. Haberá tamén un Abominable Home das Neves que refugue o contacto humano por algún despecho incurable.A palabra da neve e o mundo da neve merecen un silencio grande que fale por todos nós, por todo o que sentimos aquí.
Os sentimentos poden tomarse fríos. Adquiren consistencia no frío. Somos os bastardos de certas glaciacións. Temos dereitos irrenunciables sobre o dominio e o imperio da neve.
Marcadores: Devotions
posté par estibaliz... 6:57 PM
| 
01 novembro 2005
Non sei quen son vostedes
Non sei quen son vostedes.
Pero eu vou falar dos trens.
Os trens. Cautivos dos trens. Por un estraño mecanismo xiratorio, falar de trens é falar de cine (o comezo e a fin de Europa coa voz hipnótica de Max Von Sydow, a sensualidade ríxida en Con la muerte en los talones, o tren no que se achega o Predicador de La noche del cazador, os vagóns con palla nos que se foxe, nos que se perpetran crimes, nos que se namora, nos que se dispara... A locomotora dos Lumière, La General, a que sempre se carga ao coiote... )
«La noche pasada estuve en el reino de las sombras... Todas las cosas —la tierra, los árboles, la gente, el agua y el aire— están imbuidas allí de un gris monótono. Rayos grises y, en los árboles, hojas de un gris ceniza. No es la vida sino su sombra, no es el movimiento sino su espectro luminoso […] Repentinamente se escucha un chasquido, todo se desvanece y aparece un tren en la pantalla […] Pero también éste es un tren de sombras»
Maxim Gorki, tras asistir ás curtas dos Lumière entre as que aparecía A Chegada dun tren á cidade. Extraído de http://www.trendesombras.com/num2/favoritasnum2.asp
Os trens veñen do máis aló. Gorki así parece entendelo. Igual ca o cine. Os túneles sempre son túneles do tempo ou do espacio. Non hai sinal de vida nun túnel. Sinal de radio, por exemplo. En La invasión de los ladrones de cuerpos foxen por un túnel, penso...O atributo máis fascinante dos túneles é que permiten ser debuxados nunha parede para fuxir por eles cando a cousa se pon fea. Son portas que nos comunican co outro lado...non sabemos moi ben con cál...
Hai algo fantasma en certos trens. Polo menos na Galiza...
Pero eu vou falar dos trens.
Os trens. Cautivos dos trens. Por un estraño mecanismo xiratorio, falar de trens é falar de cine (o comezo e a fin de Europa coa voz hipnótica de Max Von Sydow, a sensualidade ríxida en Con la muerte en los talones, o tren no que se achega o Predicador de La noche del cazador, os vagóns con palla nos que se foxe, nos que se perpetran crimes, nos que se namora, nos que se dispara... A locomotora dos Lumière, La General, a que sempre se carga ao coiote... )
«La noche pasada estuve en el reino de las sombras... Todas las cosas —la tierra, los árboles, la gente, el agua y el aire— están imbuidas allí de un gris monótono. Rayos grises y, en los árboles, hojas de un gris ceniza. No es la vida sino su sombra, no es el movimiento sino su espectro luminoso […] Repentinamente se escucha un chasquido, todo se desvanece y aparece un tren en la pantalla […] Pero también éste es un tren de sombras»
Maxim Gorki, tras asistir ás curtas dos Lumière entre as que aparecía A Chegada dun tren á cidade. Extraído de http://www.trendesombras.com/num2/favoritasnum2.asp
Os trens veñen do máis aló. Gorki así parece entendelo. Igual ca o cine. Os túneles sempre son túneles do tempo ou do espacio. Non hai sinal de vida nun túnel. Sinal de radio, por exemplo. En La invasión de los ladrones de cuerpos foxen por un túnel, penso...O atributo máis fascinante dos túneles é que permiten ser debuxados nunha parede para fuxir por eles cando a cousa se pon fea. Son portas que nos comunican co outro lado...non sabemos moi ben con cál...
Hai algo fantasma en certos trens. Polo menos na Galiza...
u
Por algún estraño dejà vu inventado, falar dos trens é falar da neve. O Transiberiano, Miguel Stroggoff, o doutor Zhivago de David Lean. Tamén do suicidio: Pedro Casariego Córdoba, un poeta que depositou a cabeciña nas vías i esperou. Tamén do crime. Tamén da infancia: un veciño meu tiña un ibertren de morrer coa envexa. Conquistoume con el. Eu crecín xunto á tenda onde se expuñan as mellores maquetas de tren desta pequena cidade... Marklin, Ibertren...
Os trens nos meus implantes de memoria: a primeira vez que montei iamos de excursión a Caaveiro cun profesor borrachín que ficou durmido. Pasamos de parada. En Asturias collín o tren que non era e aparecimos no moi poético lugar de Pola de Lena ás nada poéticas tantas da madrugada. Xunto ás vías do tren unha pasea coa primeira parella. Hai algo patético e desolado. Tamén embruxador. Nunca coñecín a ninguén nun tren. Ninguén que lembre ben, quero dicir, ninguén cun teléfono para intercambiar. Só se intercambian miradas. Interrogantes. Cómplices. Lembro unha noite sufocante en liteiras, recibindo as mensaxes dalguén que dicía desexarme. Lembro unha noite escribindo unha charla que daba ao día seguinte na UAM. Lembro viaxar no AVE cunha ave, unha cría de anduriña (golondrina) atopada en Córdoba. Lembro a unha vella que me contou a súa vida. Non lembro a súa vida. Lembro a locomotora verde con rella vermella que resopra na estantería da habitación do meu irmán. E sobre todo, sobre todo lembro a Emma, a marabillosa Emma de Jim Botón y Lucas el Maquinista, coa que aprendín palabras inútiles para o exercicio da miña vida como calafatear, locomotora-ténder ou que as locomotoras son criaturas quizais non moi intelixentes -por iso necesitan un conductor- pero enormemente sensibles, que tanto te imitan un buque coma un dragón...
Os trens nos meus implantes de memoria: a primeira vez que montei iamos de excursión a Caaveiro cun profesor borrachín que ficou durmido. Pasamos de parada. En Asturias collín o tren que non era e aparecimos no moi poético lugar de Pola de Lena ás nada poéticas tantas da madrugada. Xunto ás vías do tren unha pasea coa primeira parella. Hai algo patético e desolado. Tamén embruxador. Nunca coñecín a ninguén nun tren. Ninguén que lembre ben, quero dicir, ninguén cun teléfono para intercambiar. Só se intercambian miradas. Interrogantes. Cómplices. Lembro unha noite sufocante en liteiras, recibindo as mensaxes dalguén que dicía desexarme. Lembro unha noite escribindo unha charla que daba ao día seguinte na UAM. Lembro viaxar no AVE cunha ave, unha cría de anduriña (golondrina) atopada en Córdoba. Lembro a unha vella que me contou a súa vida. Non lembro a súa vida. Lembro a locomotora verde con rella vermella que resopra na estantería da habitación do meu irmán. E sobre todo, sobre todo lembro a Emma, a marabillosa Emma de Jim Botón y Lucas el Maquinista, coa que aprendín palabras inútiles para o exercicio da miña vida como calafatear, locomotora-ténder ou que as locomotoras son criaturas quizais non moi intelixentes -por iso necesitan un conductor- pero enormemente sensibles, que tanto te imitan un buque coma un dragón...
O tren é un ser machacón, impertinente, que se entromete nos soños. Non hai cores nin ocasos nin vacas coma as do tren. Os vidros do tren, quizais é iso, son un preludio da pantalla de cine.
r
Visiten a David (www.perdiendomiejem.blogspot.com) e vexan cómo se forxa un trainspotter infantil. Hai algo fraguándose en nós ao ritmo dun tren. Xunto coas máquinas de coser e os faros dos navíos son un dos obxectos máis rítmicos que existen. Os trens e os seus primos suburbáns, suburbiais e tamén fascinantes: os metros. Pero iso xa é cousa de grandes metrópolis. Eu teño que conformarme cun pequeno cercanías no que o revisor aínda che perdoa por non levar o billete...
***
BSO para un tren: Orbital, The Box. The Chemical Brothers, calquera tema (de feito, creo lembrar ter visto un vídeo deles manufacturado por Michel Gondry no que as sucesivas paisaxes repetidas ou variadas, e sempre desde a perspectiva dun tren, formaban unha especie de samplers visuais correlato da música); Laura, da peli de Otto Preminger "And you see Laura/on a train that is passing through/Those eyes, how familiar they seem/She gave the very first kiss to you/That was Laura/but it's only a dream"
***
Marcadores: Devotions